Transcripties » Recent gemaakte samenvattingen van historische documenten

Op 5 april 1883 schreef een ambtenaar uit Amsterdam een brief over een verzoek van H. B. van Isseldijk. Deze had gevraagd om informatie over Derk van Isseldijk (ook wel Derk van Asseldijk genoemd). Volgens het verhaal was Derk in de tweede helft van 1790 of 1791 als scheepsdokter of ambtenaar vertrokken naar een nederzetting in West-Indië of een andere kolonie, beheerd door Amsterdam.

De ambtenaar liet weten dat het niet gelukt was om meer informatie over Derk van Isseldijk te vinden. Hij verwees naar een eerdere brief van 16 maart (met nummer D. N 978) en een notitie van de Referendaris, het hoofd van het Personeelsbureau bij het Departement van Koloniën (met nummer N. D. O 88).

H. B. van Isseldijk kreeg op 5 april 1685 in Amsterdam een brief terug waarin stond dat er geen informatie was gevonden over een zekere Derk Yseldijk. De schrijver, een ambtenaar van het Stablisoement (een instelling) in Amsterdam, liet weten dat het niet was gelukt om ook maar een spoor van Derk Yseldijk te vinden.

J. B. van Isseldyk uit Amsterdam schreef op 13 februari 1883 een brief aan de minister van Koloniën in 's-Gravenhage. Hij vertelde dat zijn voorvader, Derk van Ysseldyk (geboren in Nijmegen op 31 juli 1754), tussen eind 1790 en 1791 als scheepsdokter naar Oost- of West-Indië was vertrokken. Sindsdien was er niets meer over hem gehoord, en de familie had alle contact met hem verloren. J. B. van Isseldyk vroeg de minister om hulp bij het zoeken naar informatie over wat er met Derk was gebeurd. Hij hoopte dat er in de officiële documenten van Oost- en West-Indië nog gegevens te vinden waren over Derk zijn verblijf en lotgevallen. Op 5 april 1883 werd gemeld dat er geen spoor van Derk van Ysseldyk was gevonden. J. B. van Isseldyk woonde toen op het adres Keizersgracht 247 in Amsterdam, bij de heer J. O. Reich.

Willem Jacob Baron van Nagell had twee stukken land met bomen (genaamd negendikjes en de Ringel), maar deze werden later bij een openbare verkoop (veiling) aangeboden. Uit een verslag van de rechtbank in Wonen (datum onbekend):

• Het eerste en vierde stuk land met bomen, gelegen bij de Steven, Borch en den Bingel (naast het huis van Jan Tiindens Issels Scholten), werd gekocht door Jan Ysseldyk, een boer uit Apeldoorn, voor 204 gulden. Zijn borgers waren Antoni Berghuis en Gerrit Tykeur, beide landarbeiders uit Apeldoorn. Na voorlezing tekenden zij voor akkoord.
• Het tweede en derde stuk land met bomen (ook wel de Bekenmater en negen dikjes genoemd) werd gekocht door Andres van den Broek, een dijkbewaarder (iemand die toezicht hield op dijken) uit Apeldoorn, voor 328 gulden. Zijn borgers waren Coenraad van Beek, een landman uit Apeldoorn, en Willem Hekker, een boer uit Dapennen. Ook zij tekenden na voorlezing voor akkoord.

De totale opbrengst van de veiling was 532 gulden.

In Haarlem werd op 1850 een overeenkomst gesloten tussen twee mannen over het verwisselen van een lotingsnummer voor de nationale dienstplicht (de Nationale Militie). Hierbij waren betrokken:

• Pieter Gerardus van Ysseldyk: de oorspronkelijke dienstplichtige, die was ingedeeld bij nummer 145 in de loting van 1850.
• Hendrikus Wendel: de nummerverwisselaar (iemand die in ruil voor geld de dienstplicht van een ander overneemt). Hij beloofde om in plaats van Van Ysseldyk in het leger te gaan en alle verplichtingen te vervullen.
• Nicolaas Koelman en Johannes Koelman: getuigen die de overeenkomst ondertekenden.

Wendel kreeg voor deze vervanging een bedrag van 225 gulden, waarvan:

• Direct 25 gulden werd betaald.
• 10 gulden bij zijn indiensttreding (na goedkeuring door het leger).
• 2 gulden per maand zolang hij actief in dienst was.
• De rest (nog eens 200 gulden) moest binnen 14 dagen worden betaald als Wendel na 1 jaar dienst onbepaald verlof kreeg (met een speciaal stempel: H 16 A Jk. Jr E).

Van Ysseldyk was hiermee vrijgesteld van verdere oproepen en hoefde niet meer op te komen voor zijn dienstplicht. De afspraak gold alleen als:

• Het lotingsnummer van Van Ysseldyk daadwerkelijk dienstplichtig was.
• Het nummer van Wendel niet dienstplichtig was.

Als Van Ysseldyk alsnog vrijgesteld zou worden of als Wendel zelf ook opgeroepen zou worden, dan verviel de hele overeenkomst. De akte werd opgesteld door een notaris in Haarlem, in aanwezigheid van:

• Willem Frederik Overhoff (kandidaat-notaris).
• Matthijs Rasen (notarisklerk).

In 1855 werd in de gemeente Haarlem een loting gehouden voor de Nationale Militie. Pieter Gerardus van Ysseldyk werd als dienstplichtige geloot met nummer 145. Hij sloot een overeenkomst met Hendrikus Wendel, die bereid was om in zijn plaats dienst te nemen. De afspraak was als volgt:

• Hendrikus Wendel nam de plaats in van Pieter Gerardus van Ysseldyk in de Nationale Militie en zou al diens verplichtingen vervullen.
• Hiervoor ontving Hendrikus Wendel in totaal 225 gulden:
  • 25 gulden werd direct betaald.
  • 10 gulden zou volgen bij zijn indiensttreding (na goedkeuring).
  • 2 gulden per maand zolang hij actief in dienst was.
  • De rest (200 gulden) kon hij opeisen binnen 14 dagen na zijn ontslag of binnen een jaar na zijn indiensttreding, mits hij een jaar gediend had.
• Na betaling was Pieter Gerardus van Ysseldyk vrijgesteld van verdere oproepen en aansprakelijkheid.

De overeenkomst gold alleen als:

• Het lotingsnummer van Pieter Gerardus van Ysseldyk daadwerkelijk dienstplichtig was.
• Het nummer van Hendrikus Wendel niet dienstplichtig was.

Als Pieter Gerardus van Ysseldyk alsnog vrijgesteld zou worden of als Hendrikus Wendel zelf opgeroepen zou worden, verviel het contract. Getuigen bij deze akte waren Willem Frederik Overhoff (kandidaat-notaris) en Matthijs Rasen (notarisklerk), beiden uit Haarlem. De akte werd opgesteld in aanwezigheid van Nicolaas Koelman en de notaris.

In Amsterdam werd een overeenkomst gesloten tussen Bertram Wernink, wonend in Amsterdam, en Arnoldus Ysseldyk, boekhouder en vader van Arnoldus Johannes Antonius Ysseldyk. Deze laatste was een loteling (iemand die geloot was voor dienstplicht) voor de Nationale Militie in 1891 en had nummer 2184 getrokken. De afspraak was als volgt:

• Wernink nam de plaats in van Arnoldus Johannes Antonius Ysseldyk in de militaire dienst, omdat zijn eigen lotingsnummer waarschijnlijk niet dienstplichtig was.
• Hiervoor kreeg Wernink in totaal 150 gulden:
  • 25 gulden was al betaald.
  • Nog eens 25 gulden zou betaald worden bij indiensttreding (na goedkeuring door het leger).
  • 1 gulden per maand tijdens de diensttijd.
  • De rest zou binnen 14 dagen betaald worden na de loting of na voltooide dienst.
• Na betaling was Arnoldus Johannes Antonius Ysseldyk vrijgesteld van verdere oproepen, en hij en zijn vader hadden geen verplichtingen meer.

De overeenkomst gold alleen als:

• Het nummer van Arnoldus Johannes Antonius Ysseldyk wel dienstplichtig was.
• Het nummer van Wernink niet dienstplichtig was.

Als Ysseldyk alsnog vrijgesteld werd of als Wernink toch moest dienen, dan verviel de hele afspraak. De akte werd opgesteld in Haarlem in aanwezigheid van Johan Koolhoven (kandidaat-notaris) en Frans van Bruijnevoorh als getuigen.

Op 24 februari 1851 werd een akte opgesteld in Haarlem over een overeenkomst tussen twee partijen:

• Bernardus Johannes Mattheus Anten Willem Wernik, wonend in Amsterdam, die optrad als nummerverwisselaar (iemand die de dienstplicht voor een ander overneemt).
• Arnoldus Ysseldyk, boekhouder in Amsterdam, die namens zijn zoon Arnoldus Johannes Antonius Ysseldyk handelde. Zijn zoon was loteling (dienstplichtige) voor de Nationale Militie, getrokken met nummer 2184 bij de lichting van 1850.

Wernik nam de dienstplicht van Arnoldus Johannes Antonius Ysseldyk over, omdat diens lotingsnummer waarschijnlijk wel dienstplichtig was, terwijl dat van Wernik vermoedelijk niet. Hiervoor kreeg Wernik in totaal 150 gulden:

• 25 gulden was al betaald.
• Nog eens 25 gulden zou betaald worden bij de daadwerkelijke indienststelling, na goedkeuring door het Korps (legeronderdeel).
• 1 gulden per maand tijdens de diensttijd.
• Het resterende bedrag (100 gulden) zou binnen 14 dagen na het "groot verlot" (lotingsprocedure) of na voltooide dienst worden uitbetaald.

De overeenkomst gold alleen als:

• Het nummer van Arnoldus Johannes Antonius Ysseldyk inderdaad dienstplichtig was.
• Het nummer van Wernik niet dienstplichtig was.

Als Arnoldus Johannes Antonius Ysseldyk alsnog vrijgesteld zou worden van dienst, of als Wernik zelf toch moest dienen omdat zijn oorspronkelijke nummer werd opgeroepen, dan verviel de overeenkomst. De akte werd ondertekend in aanwezigheid van:

• Johan Koolhoven, kandidaat-notaris in Haarlem.
• Frans van Bruynevoorh, ook uit Haarlem.

Bij een veiling werden twee percelen grond verkocht. Het eerste perceel werd direct verkocht, evenals het tweede perceel. Daarna werd de hele veiling (de "massa") opnieuw aangeboden en gekocht door Willem Ysseldyk, een boer uit Verwolde, voor 1440 gulden.

Willem Ysseldyk en Jan Kloezeman tekenden de koopovereenkomst bij notaris Covenge in Twello. Uiteindelijk wees de verkoper de hele veiling toe aan Willem Ysseldyk, maar deze gaf aan dat hij het kocht namens Jacob Schimmelpennink, een dagloner uit Peewolde.

Als borg stonden Willem Ysseldyk zelf en Gerrit Schimmelpennink, een boer uit Exel. Zij beloofden samen 1475 gulden te betalen, exclusief extra kosten. De koper en de borgen tekenden bij notaris Everts in Hoels.

Bij de veiling waren ook Albert Geldering (boer) en Hendrik Pelevenaker (dagloner), beide uit Bijbroek, aanwezig als getuigen. Zij, de verkoper en de notaris ondertekenden het proces-verbaal.

De koop werd geregistreerd in Apeldoorn op 20 juli 1841. De totale kosten waren 97,98 gulden, waaronder:

• 2,62 gulden voor kooprecht,
• 7,80 gulden voor borgtocht,
• 0,80 gulden voor volmacht,
• plus een extra heffing van 38%.

De ontvanger, Poel, gaf op 12 oktober 1841 een afschrift van het document.

Hans Loet verkocht verschillende percelen grond:

• Eerste perceel: 11 stukken voor 110 gulden aan Bernardus Verheijen, een huurder uit Deventer.
• Tweede perceel: voor 110 gulden aan dezelfde koper.
• Derde perceel: voor 115 gulden aan dezelfde koper.
• Vierde perceel: voor 116 gulden aan dezelfde koper.
  Borgen: Hendrikus Albertus Smeenk en Jannes Kloosterbaer, beide huurders uit Zeventer.

H. Dechuijen, H.A. Smeenk en J. Kloostenboer ondertekenden de akte.

• Vijfde perceel: 15 stukken voor 110 gulden aan Harmonus Brinkhof, een bouwman uit Welp.
  Borgen: Hendrik Ysseldyk (bouwman) en Gradus Ysseldyk (timmerman), beide uit Swelle.
• Zesde perceel: 15 stukken voor 100 gulden aan Albertus Johannes Willem Marius (hier "heer" genoemd).
• Zevende perceel: 20 stukken voor 124 gulden aan Hermanus Brinkhof (zelfde als eerder).
  Borgen: Hendrik Ysseldyk en Gradus Ysseldyk (zelfde als eerder).
• Achtste perceel: 13 bomen voor 125 gulden aan Johannes Martinus Schoemaker, timmerman uit Willo.

Totaalbedrag van de verkopen: 25281 gulden.

• Perceelnummers: 1, 2, 3 en 5 staan op blad Oonshoet 5287.
• Een 9e perceel (niet volledig beschreven) is gekoppeld aan G. Reede en de heren de Braconeer en van Ter Sa Ryzen, gelegen bij de Fokherij Twelle in Hetmersk.

Andere betalingen voor de diakonie (kerkelijke armenzorg) in Swelle:

• Van der Hyde (verver): 40 gulden.
• Van Gerrit Diks (daghuurder uit Wilfs): 5 gulden.
• Van Willem Diks (huurder): 40 gulden.
• Van den Bold (daghuurder uit Verwolde): 15 gulden.
• Van Arend Timmer (daghuurder uit Swelle): 6 gulden.

Totaal voor de diakonie: 547 gulden.

• Op 22 maart 1729 werd de Isseldijk (ook wel Goung IJsseldyk of Isseldyk genoemd) vermeld in een document. Hierin werden Wille Abraham, John Pieter van Ainold en Francois van Batavia genoemd, samen met 17 anderen uit Londen (31 personen) en Bengalen (36 personen). Ook Petter werd genoemd als "onvermogende" (iemand zonder geld).
• Er was sprake van een "hoopman" (leider) die geen "klein koopman" (kleine handelaar) was, en van een "ambtenaar" die betrokken was bij de "vente" (veiling) van 9 "eideren" (soort eend) op 1612, 1810, 1319, en 1819. Op 22 verschillende plekken werden 1002 zaken geregistreerd, met een waarde van 5 "cent" (geldbedrag).
• Deze activiteiten gebeurden met of zonder toestemming van de overheid. Er werden namen en voornamen genoemd, waaronder een verwijzing naar 1230 en Ammerdingen (mogelijk Amsterdam).
• Er stond een bedrag van 50 vermeld, en een referentie naar 1820 en 1319. Ook werd een "naamboek" (register) genoemd, met een verwijzing naar pagina 24.
• Er werd gemeld dat er 340 personen waren overleden, en dat er 124 "kortetten" (mogelijk kort geding of kleine rechtszaken) waren.

Op 27 augustus 1759 ging Arnout deZ' Hommel, een inwoner van Amsterdam, naar de notaris Daniel van den Brink. Hij verklaarde dat hij een schuldbrief had verkocht aan Willem van Isseldyk, een predikant in Ophemert. Deze schuldbrief was oorspronkelijk afgeven door de provincie Holland en West-Friesland en had een waarde van 1000 gulden. De brief stond op naam van Maria Mullen en was gedateerd op 22 december 1702. Later, op 1 februari 1703, was deze brief geregistreerd onder nummer 14130. Arnout deZ' Hommel had het recht op deze schuldbrief gekregen via een akte van overdracht op 11 november 1758. Deze akte was opgemaakt door de notaris voor Susanna Clara Brooks, de weduwe van Theodorus Brooks.

Op 17 oktober 1829 werd een veiling gehouden van verschillende stukken land in de omgeving van Apeldoorn en Perwolde. De kopers en de prijzen die zij betaalden waren:

• Hendrik (achternaam onduidelijk) kocht land in Tvenep voor ƒ53,40.
• Hendrikus Lipman kocht land in Tens Kuiner voor ƒ5,50.
• Kutger Mulder kocht land in Apeldoorn voor ƒ60,50.
• Cornelis Eltink kocht land in Vremder voor ƒ5,20.
• Hendrik Flierman kocht land in Perwolde voor ƒ5,20.
• Klaas Kolkman (genaamd Hendrik derghuurder Hendrikzen) kocht land in Perwolde voor ƒ5,00.
• Meinder Mulder kocht land in Perwolde voor ƒ5,00.
• Andries Oolman kocht land in Tenvole voor ƒ5,00.
• Derk Isseldyk kocht land in Apeldoorn voor ƒ60,40.
• Hendrik Hendriksen kocht land voor ƒ4,60.
• Hendrik Kleerman kocht land voor ƒ4,20.

De totale opbrengst van deze veiling was ƒ94,20. Het verkoopproces werd officieel vastgelegd door notaris G.P. Martz en J. Krol, in aanwezigheid van twee getuigen: Smits uit Tuellen en Jannes Brol uit Terwolder. De akte werd geregistreerd in Apeldoorn op 9 maart 1830. De kosten voor registratie en rechten bedroegen in totaal ƒ2,95. De ontvanger tekende voor ontvangst.

Jan Ganjefles Gerrit Isseldyk en Teunis Veenhuizen, beide dagloners uit Twello, kochten op een veiling een huis in Terwolde voor 424 gulden. De veiling werd gehouden onder toezicht van:

• de deurwaarder Gradus Smits,
• de klerk Willem Kibterink (beiden uit Twello),
• en notaris J. Smit Waibberink, die de verkoop namens de verkopers accepteerde.

Het document werd geregistreerd in Apeldoorn op 15 juli 1842 in register 25, blad 31, vak 6. De registratie kostte:

• 4,70 gulden voor het kooprecht,
• 0,625 gulden voor het borgtochtrecht (een soort garantie).

De totale kosten, inclusief 3,8% belasting, kwamen uit op 7,35 gulden. Dit bedrag werd betaald aan de ontvanger.

• Op 20 juni 1825 meldde notaris M.r P. P. Prehrs uit Twello dat hij de volgende dag, 21 juni 1825 om 15:00 uur, een openbare verkoop zou houden.
• De verkoop was aangevraagd door:
  • Gerrit Proeboom, herbergier uit Tenvolde (waarschijnlijk Twello),
  • Hendrik Isseldyk, boer uit Penvolde (waarschijnlijk Twello of Perwolde),
  • Gerrit Groteboom, herbergier uit Perwolde,
  • Hendrik van den Belt, boer uit Wilp,
  • Johannes de Lastacquere (ook genoemd als der Lassaegue), koopman uit Drybroek (waarschijnlijk Dribroek of Stroe).
• De verkoop betrof gehakte brandhout (vuren) en vond plaats onder toezicht van notaris M.r Buun Paroum Tans.
• De verkoop werd officieel geregistreerd, met handtekeningen van F. C. G. Vant (voor het extract) en de ontvanger der registratie Simmerman.
• De verkoop startte op 21 juni 1825 om 15:00 uur in Twello (regio Arnhem, provincie Gelderland).

Op 4 oktober 1811 werd een openbare veiling gehouden voor onverkocht land. De regels voor de veiling waren:

• Wat gekocht werd, was meteen eigendom van de koper, maar er was 1 uur bedenktijd na afloop van de hele veiling.
• Het geld moest contant betaald worden aan notaris Meester Pannberaarn Branrs in Rwetto of uiterlijk op 1 november 1811. Wie te laat betaalde, moest extra 10% betalen.
• Kopers moesten twee betrouwbare borgstellers vinden die garant stonden voor de betaling. Als dat niet lukte, werd het land opnieuw geveild.
• Alle ruzies over de veiling werden beslist door de notaris, zonder hoger beroep.
• Het hout op het land moest voor 20 juni 1812 gekapt zijn.

De volgende stukken land werden verkocht (met kopers, borgstellers en prijzen in guldens):

• Jan Wynbergen (daghuurder in Nybroek): 2 stukken in Neerbroek en Postbaan voor 80 en 40 gulden.
• Hendrik Schoenmaker en Arend Bartels (daghuurders in Nybroek): 2 stukken voor 80 gulden.
• Giedert van den Berg (daghuurder in Verwolde): 2 stukken voor 80 gulden, met Lammert Kruisweg en Jan de Wilde als borg.
• Jan Wynbergen: nog 6 stukken voor 60 gulden.
• Gerrit Kluin en Antony Jan Brinkman (daghuurder en bouwman in Nybroek): 2 stukken voor 17 gulden.
• Willem In de Bomhof: 6 morgens bos in Nybroek.
• Jannes Bosck (daghuurder in Verwolde): 3 stukken voor 80 gulden.
• Gerrit Jan Vredrubur en Hendrik Geesbert (daghuurder en bouwman in Terwolde): 2 stukken voor 80 gulden.
• Arend de Weerd en Jan Kars (bouwman en daghuurder in Terwolde): 2 stukken voor 80 gulden.
• Hendrik Jan de Wilde en Fraas de Greeve (daghuurder en kleermaker in Rijbroek): 1 stuk voor 80 gulden.
• Arend Bruun en Hendrik Kruisweg: 6 stukken voor 80 gulden.
• Jan Pieten Augeleer (daghuurder in Wybroek): 6 stukken voor 40 gulden.

Op 17 juni 1834 meldde Jacob Koppel, gemeente-ontvanger uit Apeldoorn, namens notaris P.E. Kraars uit Twello een openbare veiling aan. Deze veiling zou plaatsvinden op 19 juni 1834 ’s ochtends in de herberg van Janus de Jong in Nijbroek. De veiling was bedoeld voor de volgende boeren:

• Peter Veenman uit Apeldoorn,
• Hendrik Isseldijk uit Twello,
• Arend van Schooten uit Wijke,
• Willem Hekkert uit Diependaal,
• Jan Marten Brink uit Nijbroek,
• Gerrit Renst uit Nijbroek,
• Jannes Bomhof uit Vaassen,
• Hendrik van ’t Erve uit Apeldoorn.

Op 19 juni 1834 om 10 uur ’s ochtends hield notaris Pieter Embertus Kraars (genaamd Pann Peram Fraars) uit Twello de veiling in de herberg van Janus de Jong in Nijbroek. De opbrengst was 190 gulden en 50 cent voor de genoemde boeren.

Charles Godefroij, een voormalig raadsheer van het hof van Suriname, verscheen op 19 december 1770 voor notaris Thomas Willing Plets. Hij verklaarde zich hoofdelijk aansprakelijk (borg) voor een schuld van 2.500 Hollandse gulden, plus een bedrag dat eerder was toegewezen door een vonnis van 12 november 1770. Deze borgstelling deed hij namens zichzelf en als gevolmachtigde van de weduwe Lambertus Thijn & Zoon uit Amsterdam. Het ging om een veiligheid voor de heren Walter Kennedy en H.L. Reijnsdorp, die als executeurs (afhandelaars) van de nalatenschap van de overleden Ch.W. Wolff optraden. De reden was een revisie (herziening) van het vonnis van 12 november, waarbij Godefroij mogelijk zou moeten betalen als hij in het ongelijk werd gesteld. Dit moest zelfs voor het hoogste gerechtshof, de Staten-Generaal der Verenigde Nederlanden, kunnen gelden. De akte werd ondertekend in aanwezigheid van de getuigen O.F. Seewich en Hermanus Willem Koe.

Op 31 maart 1771 verscheen I.P.H. Muzelius, die woonde in Paramaribo maar op dat moment op zijn plantage Pabriam verbleef, voor Daniel Godeob Schlick, een ambtenaar van de kolonie Suriname. Muzelius verklaarde dat hij zijn vrouw, Susanna Muzelius-Nepveu, volmacht gaf om:

• alle zaken, zowel juridisch als zakelijk, namens hem te regelen, zowel aanvallend als verdedigend;
• de gezamenlijke bezittingen (vastgoed, losse goederen en geld) te beheren;
• indien nodig wissels (schuldbrieven) te ondertekenen;
• alles te doen wat Muzelius zelf zou kunnen als hij aanwezig was.

Muzelius gaf haar dezelfde bevoegdheden als een officiële beheerder volgens de lokale wetten en gewoonten. Hij beloofde ook alles wat zijn vrouw in deze hoedanigheid deed te zullen goedkeuren en te erkennen. Als Muzelius later zou besluiten om naar het vaderland of elders te verhuizen en zijn vrouw zou kiezen om hem niet te volgen, mocht zij:

• iemand anders aanwijzen om hun gezamenlijke bezittingen te beheren;
• een eerder opgestelde en ondertekende overeenkomst (opgesteld door Schlick en bewaard bij de kolonie) openen, 2 dagen voor haar vertrek.

Muzelius gaf haar hiermee de nodige toestemming. Dit alles werd vastgelegd in Paramaribo op de genoemde datum.

Johannes Dolyh van Claveren Berkhoff en Hermanus Willem Kerkhoven waren getuigen toen iemand (de comparant) beloofde om zichzelf en zijn bezittingen verantwoordelijk te houden voor beslissingen van de rechtbank. Deze afspraak gold speciaal voor het Hof van Civiele Justitie (een rechtbank voor burgerlijke zaken). Het document werd ondertekend op dezelfde datum en plaats als hierboven genoemd (9 [datum onvolledig] in Paramaribo). De getuigen bevestigden dit met hun handtekening, en S.S.G. Schuck, een beëdigd ambtenaar, maakte het officieel.

Op 14 juli 1710 verscheen Pieters Hailhoff, een beëdigd klerk van de secretarie van de kolonie Suriname (inclusief de rivieren en omliggende gebieden), voor notaris. Bij hem was P. Berkhoff, die in het bijzijn van getuigen een verklaring aflegde. Berkhoff verklaarde dat hij, volgens het vonnis van het Hof van Civiele Justitie in Suriname van dezelfde maand, zich borg stelde voor C.F. Georgie. Dit was ter zekerheid van J.D. Dutrij, die een rechtszaak tegen Georgie had aangespannen. Berkhoff gaf hierbij alle mogelijke juridische bezwaarprocedures op. De borgstelling betrof twee wisselbrieven, ondertekend door Js Wourques en C.F. Georgie op 25 augustus 1766. De bedragen waren:

• ƒ 6.278,16
• ƒ 6.562,01 (en 4 penningen)

Deze wissels waren getrokken op naam van J.o. De Dutrij als betaling voor drie achtste deel van de koopsom van plantage Marias Lust. De kosten waren voor rekening van Herman van de Poll in Amsterdam. Berkhoff beloofde dat, als de wissels bij vervaldatum niet betaald zouden worden en met protest terugkwamen, hij Dutrij zou vrijwaren van alle schade en claims die hieruit konden voortvloeien. Dit gold specifiek voor Dutrij zijn handtekening (endossement) op de wissels.

Op 161 werd er grond verkocht op de heide Hader Kamp bij Twello:

• Een stuk akkerland met loofbomen werd verkocht aan Ederd Jan Brink uit Twello voor 372 gulden. Borgers (mensen die garant stonden voor de betaling) waren Berend Oosterenk uit Apeldoorn en Johannus Martinus Schoemaker uit Zeilhem.
• Een stuk land met elzen en bos langs een beek ging naar Bernardus Wolfgangus Krepel, een handelaar uit Voorst, voor 133 gulden. Borgers waren Hermannus Kwenkhof uit Wilp en Antonij Berghuis uit Apeldoorn. Antonij Berghuis kon niet tekenen, maar Hermannus Kwenkhof wel.
• Een stuk akkerland met loofbomen bij het huis van de weduwe Lennis Stennenberg in Terwolde werd verkocht aan Hendrik Geseldik uit Zerwolde voor 88 gulden. Hermannus Kwenkhof uit Wilp was borger, maar Kerends Isseldyk uit Apeldoorn kon niet tekenen.

Het totale bedrag dat met deze verkopen werd verdiend, was 2204 gulden.

Daarnaast:

• Een stuk akkerland met loofbomen bij de Houthuizerstraat in Voorst werd niet verkocht.
• Een stuk akkerland met loofbomen op Kleine Houd Schaten bij Twello ging naar Hendrik Geseldik uit Verwolde voor 242 gulden. Hermannus Brinkhof uit Wilp was borger, maar Bezend Isseldyk uit Apeldoorn kon niet tekenen.
• Een stuk land met eiken en bonen op hetzelfde terrein werd verkocht aan Berend Oosterenk, een timmerman uit Apeldoorn, voor 34 gulden. Borgers waren Ederd Jan Brink en Johannes Martinus Schoemaker, beide uit Zeilhem.

Het totale transportbedrag (totaal van alle verkopen) was 2530 gulden.

Op 15 augustus 1786 verscheen voor Johannes Jacobus Wohljahre, beëdigd secretaris van de kolonie Suriname en de omliggende rivieren en districten, in aanwezigheid van twee genoemde getuigen:

• Johannis Hendrik van Hertsbergen, getrouwd met M.E. Trey (eerder weduwe van Nicolaas Olivier Pelichet), die samen met haar man optrad en gemachtigd was om deze akte te ondertekenen.
• Abraham Johannes Halloij, aangesteld als voogd over de minderjarige dochter Françoise Aletta Pelichet (uit het huwelijk van N.O. Pelichet en M.E. Trey).
• Gideon Adriaan Piederich de Graaff, als gevolmachtigde en zaakwaarnemer van de heren Dirk Luden en andere speciale directeuren van een investeringsfonds, dat onder andere de plantages Onverwagt en Nieuw Onverwagt in Suriname bezat. Deze plantages waren eerder in handen gekomen van M.E. Trey.

De betrokkenen, die allemaal in Paramaribo woonden, verklaarden het volgende: Toen M.E. Trey de plantages en grond eerder had overgedragen aan J.R. Morin (die toen zaakwaarnemer was van Dirk Luden en Jacob Speciaal), had zij als voorwaarde gesteld – en ook onder ede bevestigd – dat:

• De slavin Abba (die toen nog geen kinderen had) niet bij de overdracht hoorde, maar in ruil daarvoor de slavin Constantia werd overgedragen. Constantia was eigendom van M.E. Trey en stond niet op de inventaris van de plantage, dus hoorde zij ook niet bij de plantage.
• Met toestemming van J.P. Morin behield M.E. Trey ook de slavin Maria en haar twee kinderen. Dit kwam doordat Maria de min was geweest van het kind van de overleden N.O. Pelichet (uit zijn huwelijk met M.E. Trey).

Op 13 februari 1771 werd een overeenkomst gesloten voor het Hof van Civiele Justitie in de kolonie Suriname. Deze overeenkomst werd goedgekeurd door het hof en betrof een hypotheek die geregistreerd stond in het hypotheekregister van Suriname (register nummer 3, pagina 382 en volgende).

De betrokkenen waren:

• Frans Dubbels van Hemert, de verkoper van een plantage genaamd Onverwagt.
• Kapitein Pieter Wilkes, die op 7 juli 1770 de helft van de plantage had gekocht.
• Nicolaas Olivier Pelichet, die de andere helft van de plantage had gekocht.

In de overeenkomst van 13 februari 1771 stond dat Pieter Wilkes zijn helft van de plantage Onverwagt afstond aan Nicolaas Olivier Pelichet. Vanaf dat moment werd Pelichet beschouwd als de enige eigenaar van de hele plantage, alsof hij deze vanaf het begin alleen had gekocht. Pieter Wilkes had vanaf dat moment geen rechten meer op de plantage.

Pelichet werd gemachtigd om de helft die oorspronkelijk van Wilkes was, op zijn eigen naam te zetten of over te dragen. Hij beloofde ook dat de erven van Pieter Wilkes geen aanspraak meer konden maken op de plantage.

De overeenkomst werd opgesteld in Amsterdam en later, op 17 maart 1773, bevestigd door notaris Isaac Pool. Op 12 juni 1786 werd de akte geregistreerd in Suriname door J.J. Fallmann, een beëdigd griffier.

Op 30 maart 1778 gingen Simon Visscher (uit Durgerdam, maar toen in Amsterdam) en Frans Gerard Eijsingh (uit Amsterdam) naar notaris Pieter de Wilde. Zij bevestigden dat ze eerder, op 10 oktober 1777, Johannes Louis de la Croix en Nicolaas Olivier Pelichet (uit Suriname) hadden aangesteld om zaken voor hen te regelen. Omdat Pelichet op 22 december 1777 in Suriname was overleden, benoemden Visscher en Eijsingh nu Unico Wilke als nieuwe vertegenwoordiger. Als Wilke of De la Croix zou overlijden, zou Jacques Caucanas hun taken overnemen. Deze nieuwe afspraak volgde dezelfde regels als de eerdere volmacht. De notariële akte werd ondertekend in Amsterdam met Pieter Berkman en Willem Scheper als getuigen. Op 6 april 1778 bevestigde Simon Visscher opnieuw bij notaris Pieter de Wilde dat de volmacht uit 10 oktober 1777 ook gold voor het beheer van de koopsom van plantages Bliekvelt en Houtgrond in Suriname.