Transcripties » Recent gemaakte samenvattingen van historische documenten

Nicolaas Ruts heeft een schip bevracht van Cassen en anderen uit Scheelingen, groot ongeveer 160 lasten. Het schip moet met de eerste gelegenheid hiervandaan vertrekken en in 3 of 4 plaatsen volgens alle schepen die de stad daartoe commandeert, deellading laden. De vrachtprijs per last deel is 12½ stuiver, wat in totaal neerkomt op 13 gulden 7 stuiver 8 penningen.

De schipper Thijs Ariansz heeft aan Lijsbet Sijverts, dochter van weduwe Anaptijss zijn moeder, 500 gulden geleend voor de helft van een smal schip genaamd St. Joris van 12 last. De betaling is als volgt: eerst 200 gulden, 200 gulden over een jaar daarna en de resterende 100 gulden weer een jaar later.

Pouwels van Cabis heeft het schip De 3 Broeders, groot ongeveer 60 last, bevracht. Het schip vaart hiervandaan naar de beije en weer naar Kockengen en weer terug hier, voor hem en zijn vader.

Eentmach Pouwele Pietersz van Vlissingen vaart op het schip St. Pieter, groot 55 last, vanuit Vlissingen naar Verwcasteel of Schotland, van daar naar Calais voor 3 maanden langer naar overeenkomst op het halve scheepsrecht tot Vlissingen.

Leuyts heeft Gerck Jnss van Kophde bevracht om te varen naar Goetaten, 100 lasten. Met de eerste gelegenheid vaart het schip naar Croosvlij en vervolgens naar andere plaatsen om lading te laden. De vrachtprijs is 15 gulden 5 stuiver.

Gerrit Jasz Lindewerr en Dick Wycents hebben buiten Uyntseke een legaat aan hun huis van 300 pond ontvangen, zijnde een vierde part van 1000. Het betreft een deel halve en halve tussen hen.

Hans Welder van Caeml heeft aan Jan Peterssz du Bren 6000 Zweedse ellen steen verkocht, te leveren dit jaar, iedere el tot een bepaalde prijs te betalen.

14 juni 1672: Namens Jans Welems is er een procedure tegen Fredricx van Houtvleggen te Sluys. Philliys van Haathvelt protesteert tegen de arrestatie of gijzeling van de genoemde persoon, die in dienst van het land is en hier ter stede staat. Hij is niet arresteerbaar en is competent voor zijn eigen rechters. Bovendien is hij reisklaar om te vertrekken naar Erme Cmpe waar hij noodzakelijk moet zijn. De gijzeling veroorzaakt hem merkelijke schade en nadeel. Hij verzoekt uitdrukkelijk om tegen de kosten, schade en interessen door de gijzeling gedaan en geleden, vrij te worden gesteld van de gijzeling.

Pielte Barents

24 november 1637 verschenen voor notaris Cornelis Touw de volgende getuigen: Willem Willemsz Jansson (ongeveer 30 jaar oud), Jacob Grand (adelborst, ongeveer 30 jaar oud) en Gerrit Hendrix (ook adelborst, ongeveer 29 jaar oud). Zij verklaarden onder eed op verzoek van Melchier Abbens (sergeant) dat zij enkele jaren in verschillende functies gediend hadden op Recife de Pernambuco in Brazilië, onder andere in de jaren 1634, 1635 en 1636. Zij verklaarden dat zij Lubbert Cock goed gekend hadden, die daar sergeant was geweest. Lubbert Cock was 2 oktober 1635 op Recife overleden en had zijn vrouw Grietge Pieters achtergelaten met 1 kind en zwanger van een tweede kind. Grietge Pieters beviel 13 december 1635 en dit kind stierf 3 weken later. De getuigen verklaarden ook dat zij aanwezig waren geweest toen de aanvrager in maart 1636 op Recife de Pernambuco met deze weduwe getrouwd was. Dit gebeurde in Amsterdam in aanwezigheid van getuigen Gerrit Schouten en Jan Jansz.

24 oktober 1637 verscheen voor notaris Cornelis Touw heer Nichees Ruts de Jonge, wonend in Marseille en op dat moment in de stad aanwezig. Hij verklaarde dat hij ongeveer 12 jaar geleden met Anneken Juriaens van Quackenburg een natuurlijke zoon had verwekt genaamd Jacob Claesz, die nu woonde bij Dirck Roeloffsz (leermaker). Omdat Anneken Juriaens onlangs in 's-Gravenhage overleden was, verklaarde hij dat hij Maijken Pieters (de vrouw van Dirck Roeloffsz) gemachtigd had om namens het kind van de juiste personen de goederen, erfenis en nalatenschap op te eisen die het kind door het overlijden van zijn moeder Anneken Juriaens zou toekomen. Zij mocht hiervoor kwijting geven, zonodig borgstelling leveren, en bij weigering juridische stappen ondernemen. Zij mocht voor alle hoven, gerechten en rechters verschijnen en namens het kind procederen, zowel als eiser als als verweerder, en zij mocht 1 of meer anderen machtigen om haar te vervangen. De volmachtgever beloofde alles wat de gemachtigde zou doen te zullen erkennen en nakomen, en de gemachtigde was verplicht op verzoek verantwoording af te leggen over haar handelingen.

25 mei 1639 verscheen Lijsbetge Alberts, weduwe van Elsz Visch, bijgestaan door een notaris. Zij verklaarde dat Cornelis Dircksz Cool op haar verzoek de voogdij over de goederen van haar overleden zoon Harmen Jansze Vis, die hij had bij Hadewijn Pieters, op zich had genomen. In plaats van een eerdere voogdij was al een bepaald bedrag aan haar kant gegeven. Zij was bang dat er iets fout was gegaan met de afhandeling, omdat volgens de wet de zaak onder borgen en voogden kennis had moeten worden uitgezet. Zij hoorde dat Hadewijn Cornelis Dircksz Cool en haar schoonzoon wilde ontslaan van hun taken.

Daarom vroeg zij vriendelijk of Cornelis en haar schoonzoon Pieter Parijs, die samen met haar in de voogdij waren benoemd, de voogdij wilden voortzetten. Zij gaf hen hierbij volledige macht om het geld van de kinderen op deposito of tegen rente uit te zetten, met of zonder borgen, ten behoeve van de kinderen van haar zoon. Dit gold ondanks een eerder gedane sommatie of protest van Hadewijn via een notaris en getuigen enkele jaren eerder.

De verschenen persoon beloofde, bijgestaan als hierboven, haar schoonzoon Parijs en Cool en hun nabestaanden te beschermen tegen alle schade en moeilijkheden die al gevallen waren en nog zouden vallen door hun beheer, of het geld nu uitgezet was met of zonder geschrift, alleen op het woord en vertrouwen van de schuldenaar. Zij zou hen vrijwaren, bevrijden en schadeloos stellen, nu en voor altijd, als borg en hoofdelijk aansprakelijke voor de kinderen of op andere wijze zoals dat volgens de wet mogelijk was. Hiervoor verbond zij haar persoon en goederen, aanwezig en toekomstig. Zij deed afstand van haar rechten, waaronder de uitzondering dat eerst de hoofdschuldenaar moet worden aangepakt, het vrouwenvoorrecht, het Senatus Consultum Velleianum en de stadsrechten die vrouwen beschermen tegen het zich verbinden voor anderen. Zij wilde dat, indien dit niet als contract zou gelden, het dan zou gelden als testament, schenking uit vrije wil of anderszins.

Op dezelfde datum verscheen Anna van Apperloo, weduwe van wijlen Niclaes Ruts, poorter van Amsterdam, bijgestaan door de notaris als haar gekozen voogd. Zij benoemde en machtigde hierbij haar zoon Davidt Ruts om namens haar te procederen en zich te verdedigen in alle geschillen, eisen en aanspraken die Steffen Roelants te Hamburg, of andere personen te Hamburg, Gotenburg, Kopenhagen of andere plaatsen in koninkrijken, steden of op het platteland zouden willen instellen tegen de nalatenschap en goederen van haar wijlen man. Hiervoor mocht hij voor alle rechtbanken optreden, alle rechtsdagen waarnemen, een of meer procureurs aanstellen, rekenen, schikken, compromissen sluiten, uitspraken goedkeuren of daarvan in beroep gaan, geld ontvangen en kwijting geven, en verder alles doen wat zijzelf in persoon zou kunnen doen. Zij beloofde alles wat haar zoon en diens plaatsvervangers zouden doen goed te ke

De schuldenaar moest als hij de lening eerder wilde aflossen (na toestemming van de schuldeiser) het verschil in rente bijbetalen tussen de afgesproken 5,5% en de rente die de schuldeiser bij een nieuwe belegging zou krijgen. De betaling van het geleende bedrag en de rente moest gebeuren aan en bij de schuldeiser of diens gemachtigde, zonder kortingen of verrekeningen, indien nodig in goed Nederlands goudgeld of grof zilvergeld van de huidige kwaliteit en gewicht. Alle kosten van deze akte, inschrijving, opzegging, doorhaling en andere kosten die voortvloeiden uit deze overeenkomst kwamen voor rekening van de schuldenaar, ook de kosten die de schuldeiser nodig vond om zijn rechten te beschermen, zodat de schuldeiser het geleende bedrag en de rente volledig ontving.

Voor extra zekerheid dat de schuldenaar het geleende bedrag met rente, extra rente en kosten zou terugbetalen, verleende de schuldenaar een eerste hypotheekrecht aan de schuldeiser op:

Een huis en erf te Haarlem aan de Nagtzaamstraat nummer 63, kadastraal bekend gemeente Haarlem in Sectie E nummer 3464, groot 88 centiaren. Dit onroerend goed was eigendom van de schuldenaar en volgens zijn verklaring vrij van hypotheekrecht. De schuldenaar had dit in eigendom gekregen door overschrijving ten hypotheekkantore te Haarlem op die dag in deel 1260 nummer 5 van het afschrift van een akte van overdracht van 29 september laatstleden voor de notaris.

Verder was tussen partijen afgesproken:

• De schuldenaar moest het onderpand in goede staat onderhouden, mocht de waarde niet verminderen of de aard of bestemming niet veranderen. Hij mocht het zonder schriftelijke toestemming van de schuldeiser niet langer dan 1 jaar per keer verhuren volgens plaatselijke gebruiken en niet onder de werkelijke huurwaarde, alleen tegen contante huur. Hij mocht in geen geval vooruitbetaling van huur afspreken of ontvangen.
• De schuldenaar moest het gebouw en later te bouwen gebouwen naar tevredenheid van de schuldeiser bij een Nederlandse brandverzekeringsmaatschappij tegen brandschade verzekeren en verzekerd houden tot de schuld was afgelost. Hij moest de polis aan de schuldeiser geven en op verzoek altijd de kwitanties van betaalde verzekeringspremies tonen. Bij brandschade zouden de verzekeringspenningen tot het bedrag van de hoofdsom en verschuldigde rente in de plaats komen van het onderpand, maar het recht van de schuldeiser op het onderpand zelf bleef bestaan. Alle rechten en vorderingen uit het verzekeringscontract werden overgedragen aan de schuldeiser.

• Claes Fransz. Zwart legde een verklaring af op 7 juni 1571 en deed een borgstelling op 16 februari 1572.
• Hendrick van Zwolle gaf een volmacht op 30 oktober 1571.
• Nicolaesz. Thiean legde een verklaring af op 3 maart 1571.
• Jacobsz. Thyman deed een overdracht op 28 april 1572.
• Claesz. Thyman maakte een overeenkomst op 9 februari 1572.
• Dirck Jansz. Tholl legde een verklaring af op 9 maart 1572.
• Jansz. Thomas maakte een testament op 24 maart 1572.
• Cornelis Gerritsz. Thoom deed een schuldbekentenis op 9 maart 1571, maakte een testament op 23 september 1571 en deed overdrachten en overdrachtingen op 29 maart 1572, 24 april 1572, 26 april 1572 en 28 april 1572.
• Adriaen van Treslong legde een verklaring af op 17 februari 1571.
• De weduwe van Albrecht van Treslong legde een verklaring af op 17 februari 1571 en gaf een volmacht op 24 september 1571.
• Arent van Treslong legde een verklaring af op 17 februari 1571.
• Huyge van Treslong legde een verklaring af op 17 februari 1571.
• Hugo van Treslong deed een verklaring op 30 maart 1572.
• Raes van Treslong legde een verklaring af op 17 februari 1571.
• Ursula Claesdr. maakte een beschikking op 13 september 1570.
• De weduwe van Ysbrant Jacobsz. Vechtersz. maakte een testament op 30 mei 1570.
• Jacob van Velsen deed een aanzegging op 19 februari 1571.
• Jan Jansz. Verwer deed een overdracht op 9 maart 1570.
• Franck Jansz. van Vianen deed een schuldbekentenis op 2 juli 1571.
• Jan Jansz. van Vlaardingen gaf een volmacht op 23 januari 1572.
• Anthonis van Woorden van Vliet deed een protest op 19 april 1571 over woorden van 16 mei 1571 en legde een verklaring af op 23 juni 1571.

Amelong interpreteerde een bevel verkeerd en raakte ervan overtuigd dat het commando over de Sipaijers (inheemse soldaten) volledig van hem was afgenomen. Hij had de order anders moeten begrijpen, want de vaandrig Diedenhoven leverde maandelijks een sterktelijst in, gaf overledenen op en vroeg om wapens en uitrusting. Amelong bleef verantwoordelijk voor het oefenen en had als commandant nog kort geleden persoonlijk de algemene inspectie geleid.

Door dit verkeerde begrip probeerde Amelong sindsdien steeds ruzies met vaandrig Diedenhoven uit te lokken. Diedenhoven was echter een vredelievend man en probeerde dit te vermijden. Toen Amelong zijn doel niet bereikte, ging hij over tot een grove belediging: op 20 januari nam hij Diedenhoven voor het hele garnizoen de militaire eer af en maakte hem verdacht als een onbetrouwbaar persoon.

Diedenhoven diende hierover een schriftelijke klacht in. De schrijver van de tekst nam informatie in bij de Europese sergeanten in het garnizoen en vroeg Amelong om verantwoording, zoals blijkt uit de bijgevoegde vragen. Amelong gaf geen begrijpelijk antwoord. De schrijver vroeg Diedenhoven om nadere uitleg en bood alle papieren over de zaak aan aan de hoger geplaatste autoriteiten.

De schrijver stelde Amelong onder huisarrest om erger te voorkomen en verzocht om orders hoe met de commandant gehandeld moest worden. Amelong was onverdraaglijk en werd door iedereen gehaat, zowel bij de militie als de marine. Alle officieren van beide soorten hadden conflicten met hem gehad. Ook de schrijver zelf moest vaak beledigingen van Amelong slikken om te voorkomen dat hij in een verkeerd moment door hem aangevallen zou worden.

Een jaar eerder had Amelongs losbandig gedrag bij een conflict met vuurwerker Jan de Gruiter bijna geleid tot een opstand van de militairen tegen de artilleristen, wat moord en doodslag had kunnen veroorzaken als de schrijver deze ruzie niet geblust had.

Volgens de schrijver was het nauwelijks mogelijk om Amelong te verbeteren, omdat zijn aangeboren hoogmoed hem van zijn zinnen leek te beroven.

23 juli 1645 werden vanuit Paleacatta verschillende goederen verscheept aan boord van het schip De Vrede. De lading was op last van Wollebrant Geleijnsz de Jongh en Caerel Constant. Het schip voer onder schipper Douwen Aukus en onderkoopman naar Paleacatta, waar de goederen bestemd waren voor gouverneur en directeur Arnoldt Heusens of bij zijn afwezigheid zijn gemachtigde.

De lading bestond uit:

• 5 paarden (1 wit paard met zwarte vlekken en andere kleuren) met voer voor 5 maanden:
  • 8.103 pond gerst à 7 gas per 6 pond
  • 7.735 pond gehakt stro à 4 gas per 6 pond
  • 55 zakken waarin de gerst zat à 1¼ massa per stuk
  • 33 stromatten voor het opvullen van stro à 3 massa per stuk
  • Kosten voor vervoer, bewerken en inladen van de gerst
  • Totale kosten voor de 5 paarden met voer: 1.870 gulden en 12 stuivers
• 1 kist van binnen met lood bekleed, gemerkt "fruiten voor Paleacatte", met daarin:
  • 300 pond rozijnen à 8 massa per 30 pond
  • 60 pond blauwe rozijnen à 10 massa per 30 pond
  • 30 pond vijgen
  • 120 pond hazelnoten à 50 massa per 30 pond
  • 60 pond pistaches à 47½ massa per 30 pond
  • 105 pond pruimen à 20 massa per 30 pond
  • 600 pond amandelen in 4 zakken gemerkt "Amandelen voor Paleacatta" à 8¾ massa per 30 pond
  • Kosten voor verpakking, draagkosten en inladen
• 2 rollen rood fluweel voor gouverneur Arnoldt Heusens à 95 massa per stuk
• 1 zak gemerkt "alcatijven en vellen" voor gouverneur Heusens en heer De Gruiter met daarin:
  • 6 leren huiden à 15 massa per stuk
  • 60 bokkenvelletjes (30 witte en 30 zwarte) à 3½ massa per paar

De totale waarde van de lading bedroeg 2.342 gulden en 12 stuivers. Het document was ondertekend door Wollebrant Geleijnsz de Jong en Caerel Constant.

24 april 1789 werd er een vergadering gehouden waarin verschillende zaken werden behandeld.

• Er was een brief ontvangen van resident Gerrit Pungol uit Riouw, gedateerd 13 april, samen met een duplicaat van 16 februari.
• Luitenant Wolterus Amelong, die dienst deed als commandant van de militie in Riouw, had de bezetting van de Compagnie overgedragen aan de resident.
• De resident kreeg toestemming om een vertrek te laten bouwen in het fort op Tanjong Pinang om buskruit in op te slaan. Dit moest met pannen worden gedekt zodat het buskruit veilig was bij brand.
• De gewone vuurwerker Johan Frederik Schutz mocht van Riouw terugkomen.
• In zijn plaats werd bombardier Jan de Gruiter, die op deze dag tot buitengewoon vuurwerker was benoemd, naar Riouw gestuurd. Hij kreeg een nieuw contract van 5 jaar met een salaris van 30 gulden per maand.
• De soldaat Rama Nagapatnam uit Nagapatnam, die bij het verlaten van Riouw gevangen was genomen maar weer was teruggekeerd, mocht weer in dienst van de Compagnie treden met een gebruikelijke betaling van 5 rijksdaalders per maand vanaf de dag van zijn terugkeer in Riouw.
• Op de loonrekening van Jan Pieterse, de bevelhebber van het schip de Standvastigheid, moest 1573 pond rijst in mindering worden gebracht omdat deze te weinig was uitgeleverd in Riouw.
• Een verklaring van hoofdadministrateur Hierens werd besproken over overleden en weggelopen lijfeigenen en onbruikbaar geworden en verspilde goederen gedurende de laatste 6 maanden van het boekjaar 1788/1789.

Abraham van Offenburch kreeg bij overlijden 400 Carolus guldens. De nagelaten kinderen van Joost Ruts, genaamd Catlijnt, Anneken en Saerken, of bij vooroverlijden van iemand van hen aan hun wettige nakomelingen, kregen samen 600 Carolus guldens. Cornelis Dircksz, getrouwd met Magdaleentge Ruts, of Magdaleentge zelf of haar kinderen, moesten op hun deel van de 600 guldens in mindering brengen wat zij aan de testateurs (de mensen die het testament maakten) schuldig waren.

Hans van Coninghsloo kreeg 400 Carolus guldens. Gillis van de Put, hun neef, of bij zijn overlijden zijn kinderen, kregen 600 Carolus guldens. De langstlevende testateur zou in een bepaald geval aan Abraham de Sadelaer, hun neef, of bij zijn overlijden aan zijn kinderen, 600 Carolus guldens geven. Ook Gillis de Sadelaer, hun neef, of bij zijn overlijden zijn kinderen, kregen 600 guldens. Sara, dochter van Pieter de Sadelaer, en Sara, dochter van Janneken de Sadelaers, beiden vernoemd naar de testatrice (de vrouw die het testament maakte), kregen elk 60 guldens.

Als hun kind of kinderen zouden sterven zonder wettige nakomelingen, dan zouden alle goederen die door het laatst overleden kind nagelaten werden als volgt verdeeld worden:

• De armen kregen als legaat 500 guldens
• De helft van de resterende goederen werd verdeeld tussen Abraham en Gillis de Sadelaer of hun kinderen
• De andere helft van de resterende goederen werd verdeeld in 4 delen:
  • 1 vierde deel voor Abraham van Effenburch of zijn kinderen
  • 1 vierde deel voor Catlijntge, Anneken en Sara Ruts, kinderen van Joost Ruts, of hun nakomelingen
  • 1 vierde deel voor Hans van Coninghsloo
  • 1 vierde deel voor Gillis van de Put of zijn kind of kinderen

De testateurs verklaarden dat dit hun testament en laatste wil was. Het testament werd opgesteld in Amsterdam in het huis van de testateurs.

Als de langstlevende opnieuw zou trouwen, moest deze aan hun kind of kinderen en erfgenamen bewijzen wat volgt: een bedrag van 4000 Carolus guldens zuiver, waarbij de langstlevende alle goederen in eigendom zou behouden en alleen alle lasten en schulden van de boedel zou moeten dragen. Of anders de helft van alle goederen die op dat moment bij de boedel waren, uitgezonderd de huisraad, inboedel, schilderijen, zilverwerk, kleding, kleinodiën en juwelen van beide testateurs. Dit was naar keuze van de langstlevende testateur.

De testateurs stelden Effenburch, Coenraets en de Sadelaers aan tot voogden, samen met de langstlevende test

Abraham de Haas en Pieternella van der Stricht, een echtpaar wonend in Gouda, dienden 16 februari 1807 een verzoek in bij de stadsraad. Ze hadden regelmatig ruzie en huiselijke twisten, waardoor ze gedwongen waren om met toestemming van de raad een contract op te stellen voor een scheiding.

Er was een officieel contract opgesteld door notaris Johan David Schiffer met getuigen erbij. De echtelieden vroegen de raad om dit contract goed te keuren.

Ze wilden gescheiden worden van:

• tafel
• bed
• samenwoning
• goederen

Ook vroegen ze om een openbare bekendmaking dat geen van beiden vanaf dat moment nog schulden mocht maken op naam van de ander.

De stadsraad van Gouda bekeek het verzoek en het contract. 5 mei 1807 keurde de raad het verzoek goed en ging akkoord met de scheiding tussen Abraham de Haas en Pieternella van der Stricht van tafel, bed, samenwoning en goederen. Er werd aangekondigd dat geen van beiden meer schulden op naam van de ander mocht maken. Hiervan werd op die dag de gebruikelijke openbare bekendmaking gedaan.

Jan van Baalen, Lambartus Ruigers, Hendrik Spit, N. Weijman en Jan Koster richtten zich tot de Raad van Gouda. Ze vroegen de Raad dringend om onmiddellijk maatregelen te nemen. De stadsbelasting die 31 december was ingevoerd moest ook voor de gemalen goed worden nageleefd. Door een verkeerd begrip werd er nu brood en meel van buiten de stad naar binnen gebracht zonder dat daar belasting over werd betaald. Dit moest worden gestopt. De verzoekers wilden dat hun rechten als inwoners die stadslasten betaalden werden gehandhaafd. Ze vroegen ook om bekendmaking en om een besluit zonder uitstel. De beslissing op dit verzoek stond in de vergadering van de Raad van 17 april 1807.

De ondergetekende commissarissen van de openbare vleeshal in Gouda schreven aan de Raad van de stad. Kort na de verordening over vee van 6 december 1805 begonnen vreemde slagers die op het platteland woonden vlees van buiten de stad binnen te brengen. Ze verkochten dit aan de huizen van inwoners. Dit was zeer nadelig voor de vleeshouwers en spekslagers en voor de stadsfinanciën. De Raad had hier 7 januari 1806 tegen ingegrepen met een bekendmaking en boetes voor overtreders.

Deze maatregel leek nu zijn effect te hebben verloren, vooral sinds de invoering van de nieuwe stadsbelasting van 8 extra stuivers per pond bovenop de oude stadsbelastingen. Veel inwoners brachten nu openlijk vlees en spek van buiten, van het platteland of kleinere steden waar geen openbare hal was, naar binnen Gouda. Dit berokkende grote schade aan het bestaan van de slagers en aan de stadsfinanciën. Het zou zelfs mogelijk worden dat slagers binnen Gouda niet meer in hun levensonderhoud konden voorzien.

De verzoekers voelden zich genoodzaakt om snel voorziening te vragen tegen de invoer van vlees en spek. Ze hoefden geen nieuwe wet maar alleen handhaving van de bekendmaking van 7 januari 1806. Deze moest ook voor spek gelden, want dat stond er niet uitdrukkelijk bij. Een verbiedende bekendmaking naar aanleiding van het verzoek van de bakkers en molenaars zou daarvoor een goede gelegenheid zijn.

De verzoekers vonden het onnodig om alle lasten, regels en boetes waar vleeshouwers van de openbare hal aan onderworpen waren uitgebreid op te sommen. Ook de 8 extra stuivers per pond die nu werden geheven droegen daaraan bij. Het nadeel voor de stadsfinanciën door de invoer van vlees en spek van buiten hoefden ze niet breed uit te leggen. Dit was de Raad te goed bekend en ook al krachtig uitgedrukt in de bekendmaking van 7 januari 1806.

In de maanden waarin er geen garnizoen in de stad aanwezig was, zijn bij de ontvanger Hendrik Smaasen 2.500 Amsterdamse zakken aangegeven en gemalen. In de maanden januari en februari van dit jaar waren dat, ondanks het aanwezige sterke garnizoen, slechts 1.574 zakken. Dit verschil van ruim 920 zakken leverde een schade op van 1.110 gulden in 2 maanden voor de stadsfinanciën. Omdat deze invoer steeds bekender wordt, neemt dit dagelijks toe en zal de schade van dag tot dag groeien.

De verzoekschrijvers waren van plan zich hierover te richten tot Zijne Majesteit de koning van Holland, zoals zij aan de raad hadden gemeld, en vroegen daarbij om medewerking. Na verdere overweging hebben zij dit plan echter moeten laten varen. Zij zijn er namelijk van overtuigd dat geen ander college of persoon dan deze raad de bevoegdheid en autoriteit heeft om tegen dit verkeerde begrip en de schadelijke gevolgen op te treden. Tegelijkertijd kan de raad het bestaan en levensonderhoud van ruim 30 inwoners van deze stad en hun huisgenoten voor een totaal verlies behoeden. Een verzoek aan de koning of een ander college, zonder tussenkomst van de raad, zou als een belediging worden beschouwd.

De verzoekschrijvers zijn echter weinig aangemoedigd, omdat de raad tot nu toe huiverig lijkt om krachtdadig op te treden, ondanks dat hij volledig zeker is van de werkelijke invoer van brood en meel van buitenaf en van de nadelen hiervan voor de stadsbelastingen en de bakkers en molenaars. Toch menen de verzoekschrijvers geen vrijheid te hebben zich elders te vervoegen voordat zij al hun pogingen bij deze raad hebben beproefd en van de uitslag zeker zijn.

De verzoekschrijvers brengen hun verzoek om krachtdadige voorziening bij de raad, met vertrouwen op een goede beslissing. Zij stellen dat:

1. De raad het heffen van bovengenoemde stedelijke belasting heeft ingesteld overeenkomstig het voorschrift van Hun Hoogmogenden van 15 december 1805, en op volledige goedkeuring van Zijne Majesteit de koning van Holland.
2. Het vanzelfsprekend is dat een college dat bevoegd is tot het heffen van stedelijke belasting, ook bevoegd moet zijn om alle nodige maatregelen te nemen ter handhaving van die belasting en ter verwijdering van alle overtredingen en slechte praktijken waardoor men die belasting probeert te ontwijken.
3. De ingevoerde 8 stuivers per pond zijn weliswaar ingesteld volgens algemene voorschriften voor plaatselijke belastingen, maar komen overeen met en vervangen de eerder onder andere namen geheven, maar nu opgeheven stadsbelastingen. Omdat die oude stadsbelastingen door de tijdelijke regering van deze stad krachtdadig werden gehandhaafd, is deze raad ook bevoegd en verplicht te zorgen voor de juiste inning van genoemde belasting binnen deze stad en te zorgen dat alles wat deze belasting krachteloos maakt wordt weggenomen.
4. De door deze raad op 31 december 1806 vastgestelde en gepubliceerde verordening betreffende de invoering van genoemde belasting bewijst dat alle stedelijke verordeningen als betrekking hebbend op de handhaving van goede orde en politie door dit college zullen worden gehandhaafd. Alle tegenstand zal volgens de vastgestelde straffen zonder enige aarzeling worden gestraft. Het is onbetw

D.S. Adams, burger en inwoner van Gouda, vroeg aan de stadsraad om toestemming om een schuitenhuis te mogen bouwen. Hij had de huur overgenomen van de baan buiten de Doelenpoort die aan de stad toebehoorde. Hij wilde daar een bergplaats voor zijn visschuitje hebben. Adams verzocht of hij op eigen kosten een schuitenhuis in de stadsgracht mocht laten bouwen, met de vrijheid om het weer weg te halen als de huurjaren afliepen.

31 maart 1807 keurde de raad van Gouda het verzoek goed. Thomas Philip Adams kreeg toestemming om bij de gehuurde baan buiten de Doelenpoort in de stadsgracht een schuitenhuis te bouwen voor zijn visschuitje. Hij mocht het ook weer weghalen als de huurjaren voorbij waren. Het besluit werd ondertekend door J.s L. Hess.

Een aantal ondertekenaars, allemaal burgers van Gouda of wonend buiten de stad maar wel onder de rechtsmacht van de stad, wendden zich tot de stadsraad. Zij droegen dezelfde lasten als de inwoners van de stad. Ze waren blij dat de stadspoorten in de maanden mei, juni, juli en augustus tot kwart voor 11 uur 's avonds open bleven. Ze vroegen of de poorten het hele jaar door tot kwart voor 11 uur 's avonds open konden blijven tegen betaling van het normale poortgeld. Zo konden zij 's avonds een uur langer bij vrienden in de stad blijven, net zoals stedelingen in de zomer langer buiten de stad konden verblijven.

De ondertekenaars waren:

• J.n Loot
• J.A. van Alphen
• J.P. van Claveren
• Klaas den Heeren
• Barend de Koster
• Casper Moleman
• Arij de Koster
• B. van Heek
• Maria Trip
• M. van Saal
• Pieter Romijn
• Jasper Kleijweg
• Reijnier Smeeman
• G. Sooijs
• Hrn. Engelberts
• Jan Veenendaal
• Pr. Blok
• Gerrit Bosman
• A. Biesenaar
• Cornelis de Wolf
• Pr. Brakel
• de weduwe Corns de Koster
• G.C. van Vliet
• Heijnderik Ysselsteijn
• Jan den Ouden
• Hannes van Ton
• Arnoldus van Asten
• Teunis van