Blader door transcripties » Lokale Kronieken uit de Nederlanden 1500-1850

archieftoegang 1695_Iepe_Anon, pagina 60

twapen van
steven van reninge
Divisie
sterren geven regen aen tlandt te bevochten
De
dan wast het noodigh zaet tgeen veel de landtslien sochten
Een soelen regen Vlaeg doet wassen blom en Cruyt
dat met een lieven geur uijt theas voorschoot spruyt
van rening door Zyn deughd en voorgedaene ###
wijst aen ons moedigh volck hun herten te verza##
met t'aengenaeme vocht van syne reden tael,
en voorgegeven preuf van syn kloeckmoedig h@@@
tWapen is
als de bovenstaende figeure
daer op te slaepen tis niet noodigh seyde den Coning, ik
sal uyt noodt my tevreden houden, op desen Stoel te vernachten.
myn heere seyde alderamo om uw geen meerder onruest te
veroorsaecken, Ik hebbe hier aghter een onderlat, Ik ende
myne vrouwe sullen in die logie gaen slaepen, en om
myn heere hier gerust laeten sitten den Coningh
hun bedanckende van hunne goede genegentheydt
bleef aldaer Sitten, en Baltazar met syne vrouwe Christina
den Coningh goeden Avont gewenscht hebbende, gingen
tsamen in de logie ofte onderladt slaepen, en lieten
den Coningh alleen in tbeste van hunnne woonste
Sy hadden tot voordeel van den Coningh hunne Lamp
Laeten branden, den Coningh geen sin van slaepen
hebbende sogh gedeurigh rondten bemerckte de ellendighe
woonnighe de welcke onvoorsien was van datter in een
huijs noodigh was, den koninck hadde oock bemerkt
dat die aerme boerinne te weten Christina hoog zwanger
was en scheen op haer Laeste daegen te gaen, wel
seyde den Coning in zyn selven soude men wel Connen
dencken datter op de weerelt al sulcke aerme menschen
vindt, en dat godt den welcken soo wel den vader is van dese
als van alle andere menschen, al sulcke aerme lad@@
menschen in soo groote ongeloofelycke ellenden laet, ende
dat meer is Ik hebbe bespeurt als dat de vrauwe op haer lesten
tydt van baerens noodt is het geene hunne ellendigheydt merkelyk
moet vergrooten, godt Laet mogelycx dit onweder overcomen
om my herwaerts te zenden, en op dat Ik ondervinde ende met
eygen oogen zien soude wat ellendighe menschen men op de
weerelt vindt, op dat Ik daer door soude beweeght woorden
om myne mildtheydt aen dese te toonen, dus dewyl den Coning
in dese ende diergelycke gedachten den naght overbraght
soo quam Christina, liggende met haeren man in d'aghter
Logie in t'kinderbedde, en baerde aldaer sonder Eenighe hulpe
die in al sulcke gevaerentheydt wel noodigh is, eenen wel
geschaepen Soone den Coning hoorende een kindt Crysschen
seyde wel hoe soude die vrouwe van kinde verscheen zyn
wat eene aerme ende bedroefde gesteltenisse wat in de
weerelt gaen dogh dese doodt aerme menschen maecken
de welcke schier van alle levens noodigheden ontbloodt zyn
om hun Selven ende dat gebooren kindt op te voeden, den
koning in dese bedenckinghe wesende soo hoorde hy eene
vremde dogh soetaerdighe Claere wel verstaenelycke
ende Clinkende stemme overluyt roepen dese volgende
woorden In de Lattynsche taele
Hic infans, hâc nocte, natus,
in matrimonium Jungeret,
regis filiô
Dit is te seggen, dit kindt van desen naght gebooren zal
trouwen met des Coninckx doghter wel wat stemme is dat
daghte den Coningh, wie Isser hier vermeten van te durven
seggen, dat soo een ellendigh boere kindt zal met myn
doghter trouwen, wil hy dit peijst hoorde wederom de
selfste stemme tot hem seggen,