Blader door transcripties » Lokale Kronieken uit de Nederlanden 1500-1850

archieftoegang 1695_Iepe_Anon, pagina 260

gaeven dese aen den Capiteijn en aen hunne medegesellen
den Capiteijn ende de matroosen van dese onbekende vrugten
die hun goedt ende smaeckelyck scheenen een deel gegeten
hebbende wierden allegaer seer qualijck vielen van hun
selven ende zyn gesaementlyck gestorven, want dese
vrugten seer crachtigh veninnig waeren, virginea ende
thomasyne met hunnen voorschoot vol bloemen daer
ontrent gekomen zynde, vonden sij den Capiteijn ende
de 5 matroosen van t fenin geborsten waer over sij beyde
soo men bedencken kan, een groote lamentatie maeckten
en dewijl sij als sinneloos in droefheydt verslonden waeren
wiert de loght met duijster wolcken overtrokken, het was
als naght, de stormwynden begonden met alle gewelt
te raesen men hoorde de donderslaegen, en de blixems
flickerden van weerzijden, de zee door een opkomende
orkaen, verhief sigh tot in de wolken, waer door het
schip die een strecke van teylant lag, uijt hun ###
geslingert wiert, en de boot, met twelcke sij op t eyland
gekomen waeren, wiert als een eijer schaele in de
loght gesmeten, soo dat virginea en onse thomasyne
om van den stormwijndt niet weg gedreven te woorden
sigh genoodtsaeckt vonden ontrent de geseyde doode aen
de boomen sigh vast te houden, naer eenige uren
dit tempeest gestilt wesende vonden dese twee jonge
doghters sigh alleen op dat woest en verwildert
Eylant, sonder eenige hope daer van te geraecken
den avont gevallen zynde soghten sij tusschen t hout
eene schuylplaetse om te slaepen sij bragten de
naght over met duijsent weenende traenen en klagen
hun jnbeeldende duijsende ellendige gevolgen, den
aenkomenden daegeraedt hun benauwt herte
verquikkende liepen sij beyde naer den oosten
om te sien of sij ergens eenige voorbij vaerende
schepen souden ontdekken om dese naer te roepen
253
om van t eylant afgehaelt te woorden maer niet
anders als loght ende water ziende, ende door den
hongers noodt gepraemt zijnde verlieten sij de doode
lichaemen en begaeven sigh om te zien of sij jet
vinden souden, om hunnen vinden souden, om hunnen honger te versaeden, sij
vonden hier en daer eenige vremde vrugten maer sij uijt
achterdoght dat sy veninnig waeren en dorsten dese niet
afplukken en nog veel minder proeven om dat sij
voorbeelt gesien hadden, van den Capiteijn ende de vijf
matroosen, sij doolden aldus in gedeurige vreese, ofte van vremde
volckeren gevangen te woorden ofte van wilde gedierten verscheurt
te woorden tot dat sij op den naer middagh van verren saegen
eenen boom den welcken soo uijttermaeten dikke, en boven
nateurlijck dikke was even eens al of synen stam eenen
thooren hadde geweest, en dewyl sij desen boom ontrent gekomen
waeren ende tegen malkander in het spaensch spraecken
soo saegen sij ontrent den wortel van dien boom eenen man
syn hooft uijtsteken, wesende geheel swart van aenschijn grijs
van haire met een langen grijsden baert, waer van sij
verschrijkende al schreeuwen de vlught naemen, want sij meenden
een spook een monster ofte een wilden mensch voor handen
te hebben, den man den welken in den boom sat, quam
uijtgecropen en siende de twee doghters lopen, en gehoort
hebbende dat sij spaensch gesproken hadden begonde in de
spaensche taele dese naer te roupen, seggende vriendinnen
gij moet niet vlugten nogte bevreest zijn, jk en ben geen
spook, staet om de liefde godts jk ben een mensch
gelyck gij lieden zyt, hoort dogh mijne reden aen en laet
dogh alle vreese vaeren, virginia ende onse thomasyne
hoorende dat dien man spaensch sprack, begonden
moet te scheppen bleeven stille staen, en seyden agh
vriendt wij bidden uw ons geen leet te doen, en begonden
te verhaelen hoe ongeluckiglyck sij op dit eylant gekomen
waeren den man bij hun gekomen zynde vertelde