Blader door transcripties » Lokale Kronieken uit de Nederlanden 1500-1850

archieftoegang 1695_Iepe_Anon, pagina 256

myn prochianen al hoe zijt gij dus in pijn,
om datter in de tor den brandt nu komt te zijn
den brandt, Ja Ja den brandt den pastoor slog ##
gebrult flucx naer de tor en sag daer quam gevlogen
ter clocke gaeten uyt veel mesien in getal
of vliegkens soo het scheen als roock en vlammen al,
den pastoor seijdt gaet seer daer hangen in de zaele,
nog seulen vijf of ses gaet en neemtse al te maele
den beurman nam de leer, met haest hij boven sat
de leer schoot aghter uijt en hij viel op sijn gat
had t achter blad geweest dan vol van oblien gebakken
tis seker den gebeur had noijt meer Connen kacken
men hadde noijt dien vendt sien de processie gaen,
al dansen als een sot, t wierd draeyen waer gedaen
den pastoor liep met hem met opgeschorte ###
recht naer de torre toe gelyckewijs een meyrel
naer drooge biesen doet en dit geen wonder ###
men schreeuwde brandt t is brandt gedeurigh ###
t geruchte was soo groot dat selfs de maeren Liepen
twee uren buijten stadt de bellenaers die riepen
tis nu tot popering brandt het klopt alomme ###
de Clocken creegen in geen ure stillestand,
ik ben verwondert wel dat dese gydianen,
aensiend al sulcken brandt, den weg niet gingen ###
naer Ipre om aldaer de spuiten thaelen uijt,
maer laes daer was ter handt nog binlander ###
de borgers van de stadt de boeren oock van ###
elck sochte syn cateel uijt desen brandt te ###
die om den ooreloog vast laegen in de ker##
elck sleepte soo hy kost op straet in t'open ###
hun coffers pakken goet en alles wat sij ###
om die met allen vlijdt en haesten weg te ###
een boerken oudt ontrent de jaeren acht ###
250
quam om syn cofferken oock naer de kercke zien
het sleept het tot tportael het creeg bij naer zyn wille
maer hij was maghteloos dit t'effen op de zille
het hygde dat het bloes, het siet het meeste oock
dat men het portael tot op de koormarckt roock
door fellen brandt en roock de locht die wiert geheel duijster
het scheen als nacht te zyn de son verloos haer luijster
gelyck in een eclips, de vlam om hooge slog,
als icarus wel eer, met synen vleugel joeg,
zelfs d oijvaers daer ontrent, die in de bosschen woonen,
niet anders dochten als, dat popering ginck verloonen,
an viering van de peijs, sy vloogen elck om best,
om niet verbrand te zijn, verlieten bosch en nest,
de duijven steeds gewoon, in dese thor te schuijlen,
verhuijsden altemael met al de kercke- uijlen,
de swalmen insgelijck, de vlindermuijsen oock,
de musschen riepen dief, niet siende van den roock,
de honden van gelijck hun meester niet en kenden,
om dat den doom des roocks hun hoogen soo verblenden,
elck dochte komt de thor in brande sonder vier,
de gheele stad sal t haest moeten betaelen dier,
elck sorgde voor zyn huijs om in de noodt te bluysschen
ten laesten quaem de maer gevlogen ondertusschen,
dat was gemisten brandt, dat was de sonnestrael,
de meesien waeren roock, denckt eens wat sot verhael,
den borgemeester sprack, met ander groote heeren,
elck met ons spotten sal, al waer wij gaen verkeeren,
wien stack dien brandt eerst uijt, dit onderhoorden sy,
den hospes was daer juijst, den weert van ’t sothuijs bij,
een rechten guijgelaer, hij seijde twas de pape,
of pastor soo geseijdt, naer t seggen van de knaepe,
wel was den pastor blindt spraeck een die jaques hiet,
of wel was hij begijpt, sag hij de muggen niet,
en ’t daelend t' sonneschijn; den weert naer oude treken,
klucht spelende met hem liet jaques niet meer spreken,
maer stopte sijnen beck; en seyd hoord jaques dan,
gij rechten vuylen klap gij sotten koeterman,
was gij oock heersenloos wanneer gij hebt geropen,
brandt dat de klocke klopt de deure en ginck niet open