Blader door transcripties » Lokale Kronieken uit de Nederlanden 1500-1850

archieftoegang 1695_Iepe_Anon, pagina 255

en phaëton versmaght in thetys braecken schoot
zelfs d’hitte drong door al den hemel tot te branden,
de bergen boomen bosch de steden ende landen,
soo lang tot pheebus weer, den ouden stierman quam
ende dat hij wederom sijn oude plaetse nam,
T'is ongetwyffelt oock geleden Corte daegen,
tot popering soo geschiet den val der sonne waegen,
daer thoonde syne kracht soo daenigh was den schijn
dat sinte bertens thor in brande scheen te zyn
had pheebus glans meerder maght gekregen niet soo haest op synen troon gesprongen
het vier en had allen de torre niet doordrongen,
maer oock de geheele kerck met d huijsen daer ontrent
gelegen hadden plat en door den brandt geschent,
de rycken pheebus glans had meerder macht gekregen
als wel den keyen godt met al zyn milden zegen
die keijaerts soo bevrijdt en soo verstandigh maeckt
die niemant van die bendt in t sothuijs en geraeckt
Komt meenenaers, en stiert naer popering uwe gangen
daer zal men leeren uw geen waegewielen vangen,
Komt rysselaers komt naer de voorgemelde stadt
geen sotheydt leert men daer maer jder wysheyt ###
Verheught uw gentenaers want gij sult seker wesen
burgmeester uwer stadt, wanneer uw hals genesen
sal wesen van het strop, uw eerst naer popering
en siet of bij dat volck voorsichtigheydt nu groeyt,
Wilt Iperlingen oock naer popering uw keeren,
mits gij nog kinders zijt daer zult gij konnen Leeren
bij dat voorsichtigh volck maer saecke draegers siet
en doet den persiaen noijt meer aen sulck verdriet.
komt steden algelyck gij mechel stadt besonder,
hier is te meercken aen een groot Ja meerder wonder
als binnnen uwe stadt vermits door maene schijn
in sinte rombout tor gij meende brandt te zyn;
den persiaen alleen en had maer vreugd ontfangen
249
had dese tor gebrandt mits hij noijt meer gehangen
had aen den Clockstring vast nog nimmermeer het strop,
had eenen Iperling gedaen aen synen kop,
jk zoude geerene nu door myne verssen uijtten
waer uijt dien fellen brandt begonst heeft eerst te spruijten
twas door een vrauwspersoon soo dat jk heb verstaen,
de welcke was van schrick en vreese soo belaen
dat sij van stonden aen den aerbeydt heeft gekregen,
den man dit siende, liep bekuckelt en verslegen,
een ure buyten stadt . . . waer loopt gij spraeck daer een,
agh swyght dogh vriendt myn vrauw die wilt van kinde scheen
gaet gij de vroede vrauw ten desen opsicht haelen,
jk weet sij is niet thuijs gij sultze seker faelen,
wat raedt hij keerde weer, en eer hij t synen quam,
men seyde hem veel geluckx proficiat Abraam
Men quam uijt borgers mondt niet ander meer te hooren
als brandt de torre brandt en siet den Coster Jooren,
om blusschen sigh ontkleet tot aen het baeyken toe,
maer liep om seulen eerst, elck riep waer heen, wel hoê,
seijd hij, wat vraeg is dat, hoort gij geen brandt dan Cloppen
men sag op staende voet het volck met geheele troppen
de torre loopen op een deel is weg belent,
om water seulen naer het rycollet Convent,
het was al op de been de rycolleeten liepen,
naer werck geheel opgeschort - de nonnekens die riepen
elck uijt hun Cellekens agh onsen heer tis brandt,
tis nu den thooren brandt men hoort het op het landt
de prochie pastor was nog besigh met te lesen,
in zyn getyde bouck t'gerucht quam ingeresen
tot binnen zyn salet, hij liep en smeet syn bouck
door d overgrooten schryck in een verlooren houck,
daer hij, geloof jk wel nog heden is te soucken
wat haperder sprack hij gij sieter uijt als doucken