Blader door transcripties » Lokale Kronieken uit de Nederlanden 1500-1850

archieftoegang 1695_Iepe_Anon, pagina 188

Lof-Dicht
tot Eerglans van den konstminnenden heere Jacques mueris
nieuwgebooren prince der Roosieren binnen Ipre plichtiglyck
opgeoffert door den hooftman prince gouverneurs ende
alle medebroeders van de gilde van alsemberge geseyt
Lichtgelaeden op den 8 ougst 1624
Als desen morgen vroeg den versch bedauwden acker
Eerst tsoet bestraelen Creeg van tytan wierd Ik wacker,
de sorge dreef den geest te soucken syn vermaeck
twelck heel uyt tlichaem Joeg den sorgeloosen vaeck
Ik ginck de velden door met opgeslaegen Oogen
aensiend ons moeder d'aerd haer hooveerdie betoogen,
in velden veelderley soet geurigh overal,
beschildert om en tom bosch weyden berg en dal
dus siende myn vermaeck Ik hoorde / dogh met ####
in s'hemels hoog gewelt een stem als eenen donder
die tegen pheebus keef en siende vast omhoog,
den vreeden oorloogs godt, terstont Ik kreeg in dhoog
syn oogen als een vier die spoogen vlamme voncken
uijt t'aensicht scheen het bloed vast naer zyn hert gesoncken
syn neus blies heeten roock tschuym hem ten mond uijt liep
als een vermoeden hond den toorn@@ hem heel ontschiep
hy spraeck apolo toe gij Stierman der poeten,
te klein is uwe Cracht bij al uw groot vermeten
gy waend dat uwen roos het krul gebladert rondt
nog Lang behouden Sult voor my een telligs grond
neen spraeck hy want Ik sweer by Stycx en dhelsche goden
dat sy my veel te lang heeft tegenweer geboden,
dat my bolona doet te lanck een groot verwyt
183
dat gij dus lustigh blyft verlieven tminder Spyt,
neen spraeck hij vriend uw roos naer dees twaelf maensche tyden
en sal uw niet meer Zien den Zodiaek bevryden
myn onversaeft gewelt, waer voor de weerelt beeft
welck niet dan roof en brand en bloedt vergieten geeft
sal haer ter neder slaen en sulcken haet bewysen,
dat gy noyt weer en zult tot uw behaegen rysen:
dit dreyght hy en Ik sag hem van Apollo Scheen,
tot dat hy uyt tvervolg van myn versicht verdween,
Apollo was int minst om dit gedreig t'onvreden,
en nogh veel min verbaest van d'opgeblaesen reden,
Liet mars grammoedigh gaen, en hy dreef lanks soo meer,
syn toesicht tot de roos, rosieren t'uwer Eer,
en om syn rooselaer te vryden van sulck treuren
in t' Edel vroom Casteel doet hij dat nog bemueren
##den hooftman
vanden Casteele ende
prins was
mueris
bemeuren met een prins wiens vasten meur gestelt
zal trotzigh keeren af mars nidigh deel gewelt,
Laet vrij zyn donder-hol uytblaesen Iser klompen,
en trotsen de nateur in heet geresen dompen,
met bulderijg geluijt laet al zyn vreet geraes,
vermoorden meenig mensch tot wilde dieren Aes,
De roose blyft beweyd: geluckig Ô rosieren,
geluckig in den muer, muer die de roosen vieren
Muer die den musen godt uyt alle roosen koos,
tot vrydom tot vermaeck van d'aengenaeme roos,
dus wenschen wy geluck uw wel beminde roosen,
geluck en vrydom voor myn voorgenoemde boos en,
dat ons west-vlaemsche Stadt mag houden tuwer lof
Langdeurigh tuwer lof haeren krans van schoone roosenhof.
Door Glaude de Clerck
Dichteure
#t'Smars