Browse transcripts » The Utrecht Archives

archive access 215, inventory number 3040-4, page 17

Appellari etiam potest, ut loquuntur, ab abusu, ad
supremot senatus, qui si locus fuerit, sententias Episcoporum
nullas et irritas, sive, ut aiunt, abusivas declarant
Ex his intelligere poteris, concordatis non multum infringi-
antiquam libertatem Ecclesiae nostrae.
Quod ad Jurisdictionem Romani Pontificis in regnum
spectat, ea corcetur tam aretis limitibus, ut nihil nobis
obesse possit. Nec enim potest quidquam in temporalia:
Et in spiritualibus intra Canonum antiquorum regulaf
continetur. Nihil potest in iis quae ad Cujutvis Episcopi
in sua Direcesi regionen spectant. Non ordinationes facere
non aliquid ad Disciplinam pertinens statuere non quemquam
Excommunicare aut aliud quid sibi vindicare. Primatum
Ejus, id est, inter Episcopos primum tenere locum ut tota
Antiquitas affirmat, et ipsi Graeci Clicet a Romana Ecclesia
divulsi
atentur agnoscimus. Sed primatus ille non ei dat
superiorem gradum inter Episcopos. Eorum tantum Coepiscopus
est, licet inter Episcopos primus.
Consilium num Reverendissime Praesul, de Contorversiit
recens in Gallia Natis occasione constitutionis Unigenibus
in Concilio Nationali terminandis optimum foret, si una esset
omnium Galliae Episcoporum mens, si inter se concordes essent.
sed vereor ne in praesentibus circumstantiis, concilium nationale
plus afferret mali quam boni. Provocatio ad Concilium generale
via est antiquitus usurpata ad finiendas controversiae circa fidem.
quae aliter supremo judicio terminari non possunt.
Hisce Diebus relegi librum Guilielmi Forbesii Episcopi
Edenburgensis, cui titulus est, considerationes modestae et
facificae controversiarum &c typif mandatum Londini
anno 1658. Is in eadem mihi videtur esse sententia au
Ego et Tu. Totum enim hujus operis argumentum in eo verfatur
ut ostendat facile conciliari posse eaf quae sunt inter nos controversias,
si modo aequioref utrimque Theologi audiantur, et ab injuriis
abstineatur, nec partium studio, sed quaerendae tantum veritatis
amore ducamur. In eundem scopum collimant opuscula
Posthuma Lanieloti Londini anno 1629. edita. Missi propositum est
extris aliis que hujus modi operibus; et ex eorum qui apud nos
pacis aniantiores fuerunt testimonia circa Singulos articulos
e regione describere, et ad te mittere.
Maxime mihi placuere quae tam eleganter, tam accuraté,
ad me scribere dignatus es de electione et contecratione Episcoporum.
in Anglia
de editione.
Conciliorum ab
Harduino.
in Anglia. Non videntur haec mihi multum abludere à Moribus
qui tempore Caroli Magni in Occidente vigebant, ut exhujus
Imperatoris, aliorum q: Subsequentium Capitulis, Et Marculsi formulis
colligere est. Das vero quas adhibetis cautiones ne quis indignus in Episcopatii
irrepat, satis laudare non possum. Utinam eodem modo ubique
probarentur Electi antequam sonsecrarentur Episcopi.
Dixit mihi Domini Beauvoir, cupere te rescire, quid sentirem de editione
Conciliorum fratris Harduini, & an Labbæana sit melior aut amplior.
nulluf est qui rem accuratius referre possit, et de Harduinica editione
judicium promere. Namque cum comperissent Regis cognitores in illa
Editione multa reperiri Ecclesiae ac Regni juribus adversa, justa eorum
requisitionem, Suprema Senatus parisiensis curia decreta die 20. Decembris
Anni 1715. dato, examinandum hoc opus statuit a sex commissariis,
ut adhibita circa illud eorum sententia, ea que Procuratori Regis
catholici communicata, conclusiones quas ipsi visum fuerit, Det, ut
Curia statuatur quod juris erit. Interim vetatur ne ulluf Bibliopola
aut typographus aut alius quisquam vendat aut distribuat ullum
exemplar hujus libri, donec aliter per curiam fuerit statutum.
Commissarii a senatu nominati, de quorum numero unus fui, in id
operae sedulò incubuerunt, lectis que ac pervolutis duodecim voluminibus,
quibus constat haec editio sententiam suam exposuerunt et scriptam
dederunt, tum Proto Praesidi Senatus, tum Procuratori Regis Catholico,
tum advocatis catholicis. Visum ipsis fuit, hujus editionis authorem
quâcumque datâ occasione favisse, Ultramontanorum Theologorum
opinionibus; Ecclesiae Gallicanae doctrinae, et placitis in ea receptis, omnino-
pote natem
adversari, Tam circa Romani Pontificis quam circa
Conciliorum authoritatem, Episcoporum jurisdictionem et Supremam
Regum in temporalia potestatem. Hunc etiam scriptorem in Quinto-
Indice, velut effata allegare plurimas sententias Ecclesiae doctrinae
adversas, quas vel ex spuriis Decretalibus aliis que supposititiis vel
suspectae fidei monumentis hausit, aut ex Theologis ultramontanis quae
nullius sunt roboris, quamvis eas author inculcare affectet, et suad
faciat. Alia multa errata et sphalmata in ea collectione deprehenderunt
quae sigillatim enuntiavere. Hoc imprimit, quod Editor nihil aliud praestiterit,
quam quae a Labbæo edita fuerant typis mandanda committere, refectis
pluribus monumentis ne erratis quidem typographi emendatis. His ita
Perpentis, ac in medium prolatis censuerunt hanc novam Conciliorum
Editionem, cui Titulus Collectio Regia Maxima conciliorum, Supprimendam esse.
ob errores, sententias, et notas pernitiosas quas illa continet; Et si supremo
plura
visum non fuerit eam omnino abolere, ex ea esse resecanda, plura
adjicienda, imprimis quintum illum indicem, in quo habentur propositiones
falsae, erroneae, juri communi contrariae, Libertatibus Ecclesiae, Regum
supremae potestati et Episcoporum ac Conciliorum authoritati adversae.