Blader door transcripties » Stadsarchief Amsterdam

archieftoegang 31375, inventarisnummer 501, pagina 89

24 juli 1957 (avondzitting) 918 IJ-tunnel
(De Roos e.a.)
IJ-tunnel 919 Gemeenteblad afd. 2
den, dat, als men te vroeg spreekt over de bedragen, welke gemoeid zijn met
het uitvoeren van werken, men daarvan nadeel kan hebben. Die bedragen
zijn overigens bij de meeste raadsleden wel bekend. Burgemeester en Wet-
houders hebben steeds de overtuiging gehad, dat het feit, dat zij konden aan-
tonen, in staat te zijn, de tunnel gedurende een vrij lange periode met lang
geld te financieren, een sterk argument was voor Amsterdam. Gezien deze
situatie, hebben Burgemeester en Wethouders er dan ook met klem bij de
Minister op aangedrongen, het besluit te nemen, dat Amsterdam de tunnel mag
bouwen. Na het verkrijgen van deze toestemming zou dan vanzelfsprekend
nog overleg gepleegd kunnen worden over de vraagstukken, die moeilijkheden
opleveren.
niqué, dat door de Rijkswaterstaat en Amsterdam gisteren is uitgegeven. De
wijze, waarop dit overleg is aangevangen, geeft zeker aanleiding tot optimisme.
De heer Burger heeft, naar spreker meent, de vraag gesteld, of het juist is,
dat eerst over de technische kant van de zaak volledig overeenstemming moet
zijn bereikt, voordat over de financiële kant van de zaak gesproken kan worden.
Punt 11 van de verklaring van Burgemeester en Wethouders, waarin staat,
dat Burgemeester en Wethouders tot hun leedwezen moeten mededelen, dat
de Regering heeft vastgehouden aan haar standpunt, dat het technische overleg
tot overeenstemming moet hebben geleid, voordat nadere beslissingen kunnen
worden genomen, geeft wellicht aanleiding tot de veronderstelling, die in de
vraag van de heer Burger ligt opgesloten. Spreker wil er echter op wijzen, dat
met ‚nadere beslissingen” bedoeld is de definitieve beslissing, of inderdaad
met de tunnelbouw kan worden doorgegaan. Het overleg, dat thans gevoerd
wordt over de technische vraagstukken, kan dus parallel lopen met het overleg
over de financiële problemen.
De opmerking van de heer Van Sandick over de aanbesteding zal door
sprekers ambtgenoot voor de Publieke Werken worden beantwoord.
Door de heer Den Uyl is gevraagd, of verwacht kan worden, dat de geld-
schieters, die nu belangrijke bedragen hebben toegezegd, te zijner tijd, wanneer
over de verschillende vraagstukken met de Regering overeenstemming zal
zijn bereikt, nog bereid zullen zijn, deze toezeggingen na te komen. Spreker is
er persoonlijk van overtuigd — men zal natuurlijk rekening moeten houden
met een eventuele wijziging van de omstandigheden; de Regering zou bijv.
het rentegamma kunnen loslaten of wijzigen, waardoor de Gemeente tegen
een hoger percentage dan 4+ zou mogen lenen — dat deze personen, die zo ter
dege het grote belang van de tunnel voor Amsterdam inzien, te zijner tijd onge-
twijfeld dezelfde bereidheid zullen tonen als die, waarvan zij nu in een moeilijke
situatie blijk hebben gegeven.
Ten slotte zeggen Burgemeester en Wethouders de Raad dank voor de steun,
welke hij heeft gegeven aan de gedachte, dat er thans aanleiding is voor enig
optimisme en dat hij bereid is, tegelijk de kracht op te brengen om gezamenlijk
de moeilijkheden te overwinnen. Burgemeester en Wethouders vertrouwen, dat
dit ook in de toekomst steeds het geval zal zijn en dat zij daarbij geruggesteund
zullen zijn door de belangstelling van de Amsterdamse burgerij.
[De heer DEN UYL: Ik hoop, dat deze overtuiging niet beschaamd
wordt !]
Wethouder VAN WIJCK merkt allereerst op, dat ten aanzien van het
uitgeven van leningen, waardoor een gemeentebestuur de mogelijkheid krijgt,
over lang geld te beschikken, bij de Regering geen bezwaar bestaat. Spreker
wijst er op, dat Amsterdam in 1957 — niettegenstaande de moeilijkheden
met het rentegamma — in staat is geweest, ongeveer 20 miljoen lang geld te
lenen. Bij raadsbesluit van 26 juni 1957, no. 609, werd o.a. f 12.825.000 geleend
en bij raadsbesluit, eveneens van 26 juni 1957, no. 610, ruim f 5.000.000.
Spreker merkt op, dat hij niet zo gemakkelijk overtuigingen uitspreekt
en dat hij ook niet behoort tot die mensen, die de gedachten van anderen
gemakkelijk als een zekerheid weergeven. Hij heeft in ieder geval het ver-
trouwen, dat men te zijner tijd zal zeggen, dat deze kwestie juist door Burge-
meester en Wethouders is aangevoeld.
In het prospectus voor de IJ-tunnellening werd gesproken over een bedrag
tussen de 15 en 20 miljoen, dat Amsterdam hoopte te krijgen.
Met betrekking tot het probleem van de bestedingsbeperking merkt spreker
op, dat Burgemeester en Wethouders op grond van een bepaalde verdeling
van de totale uitgaven over het aantal jaren, dat nodig is voor de bouw van
de tunnel, de Regering ten volle hebben kunnen aantonen — daarvan waren zij
althans overtuigd — dat ‘de bedragen, die de eerste"twee jaar voor de tunnel
nodig zijn, gezien in het licht van het totale bedrag, dat in Amsterdam in ieder
geval uitgegeven moet worden voor een reeks?van werken — spreker denkt
hierbij o.a. aan de woningbouw en het Energiebedrijf — niet van een dusdani-
Het is dus niet zo, dat de Regering op een bepaald ogenblik een commu-
niqué heeft verstrekt, om te voorkomen, dat Amsterdam lang geld zou lenen.
De Regering wilde slechts mededelen, dat zij zich nog niet wilde uitspreken, of
Amsterdam met de bouw van de tunnel thans mocht doorgaan en het dus
niet zeker was, dat het geld, door de lening te verkrijgen, inderdaad voor de
tunnelbouw zou worden gebruikt. Daardoor zijn de moeilijkheden ontstaan.
De Regering wil momenteel, gezien de financieel-economische moeilijkheden,
waarin Nederland verkeert en mede gezien de projecten, die een bijzondere
prioriteit hebben — zoals 0.4. de woningbouw — een enkel woord meespreken
over de wijze, waarop de gemeenten, die over lang geld beschikken of dit
kunnen krijgen, deze gelden besteden. Er was dus geen bezwaar tegen de
lening als zodanig.
Spreker beweert niet, dat het Amsterdamse Gemeentebestuur blij was
met bedoeld communiqué. Men heeft er echter alleen mee willen aangeven,
dat het niet zeker was, dat de gelden, die door die lening in de gemeentekas
zouden vloeien, per se gebruikt zouden mogen worden voor de verdere afwer-
king van de IJ-tunnel. De Regering heeft gezegd, dat het slagen van de lening
geen beslissend moment zou zijn. In een gecombineerde vergadering van
twee commissies van bijstand werd uitgegaan van de gedachte, dat, wilde men
een kans hebben om de tunnel te mogen bouwen, het in ieder geval van belang
zou zijn om aan te tonen, dat men deze met lang geld en niet met kort geld
zou kunnen financieren. Zo is de situatie. Burgemeester en Wethouders hebben
zich er over verheugd, dat, toen zij met een aantal groepen over deze aan-
gelegenheid een gesprek hebben gevoerd, van de zijde van de Amsterdamse
bevolking een dusdanige medewerking is toegezegd, dat spreker in het laatste
gesprek, dat met de ministers Hofstra en Struycken is gevoerd, kon aantonen,
dat voor de financiering gedurende de eerstkomende"tijd — hierbij is gedacht
aan de periode tot ongeveer 1959, misschien”iets"korter,"doch dit hangt enigs-
zins af van het tempo, waarin de werken zullen worden uitgevoerd — beschikt
kon worden over lang geld. Het”lijkt’spreker beter, in’het"openbaar niet mede
te delen, om welke bedragen het precies ging, want hij heeft weleens ondervon-