Blader door transcripties » Stadsarchief Amsterdam

archieftoegang 31375, inventarisnummer 505, pagina 11

16
volkshogeschoolcursus of een lang week-end buiten het ziekenhuis te laten
doorbrengen. Terwijl de hoofdverpleegsters, naar hiervoren werd opgemerkt,
de meest aangewezen figuren zijn, om de moeilijkheden van het personeel in
eerste instantie op te vangen, zouden bijzonder lastige vraagstukken in de hier-
voren voorgestelde periode besprekingen aan de deskundige kunnen worden
voorgelegd, die dan bij uitzondering zich zelf met de verplegende in kwestie
zou kunnen bezig houden. Bijzondere aandacht dient gegeven te worden aan
de studie der leerling-verplegenden.
17
ziekenhuis als een nummer, over wie beschikt werd, zonder dat zij daarin werd
gekend en dit was de voornaamste reden voor haar terugkeer naar een kleiner
ziekenhuis. Zij vond, dat door de veelheid van mensen, die bij het onderzoek
en de behandeling van de patiënt zijn betrokken, het contact tussen dokter en
patiënt zowel als tussen verpleegster en patiënt zeer veel te wensen overlaat.
Samenvattend is de indruk, dat voor de verpleegsters het zwaartepunt ligt
in het tekortschieten van het contact tussen de geneeskundige staf en de ver-
plegenden, waardoor de laatsten het gevoel krijgen onvoldoende te zijn inge-
licht over de patiënten, die zij verplegen. Van tal van voorgeschreven hande-
lingen is haar zin en doel niet duidelijk, waardoor haar belangstelling voor dit
werk noodzakelijkerwijs lijdt en de kans op fouten daarin toeneemt, met als
gevolg een geringere bevrediging in het werk.
Wat betreft de kwestie van de voldoening in het werk en de arbeidsvreugde,
heeft de subcommissie voor het academisch ziekenhuis een aantal gesprekken
gevoerd met verpleegsters, die zowel in particuliere als in academische zieken-
huizen hadden gewerkt en dus tot het trekken van vergelijkingen bevoegd
konden worden geacht.
Deze verpleegster had als een gemis gevoeld, dat in het academisch zieken-
huis geen „„personeelskern” uit de verpleging, die regelmatig met de directie
bijeenkwam, bestond. Zij was verbaasd te horen, dat regelmatig besprekingen
met dienst- en medezeggenschapscommissies plaats vinden.
De pogingen om verbetering in de toestand te brengen, moeten dan ook in
de eerste plaats erop gericht zijn, dit contact effectiever te maken.
Om een bewuste selectie van deze verpleegsters te voorkomen, werd in
hoofdzaak volstaan met het aangrijpen van de min of meer toevallige gelegen-
heid, wanneer tijdens een uit anderen hoofde gevoerd onderhoud bleek, dat
de verpleegster in staat en bereid was haar oordeel te geven over het werk in
de verschillende categorieën van ziekenhuizen. Om het oordeel niet te beïn-
vloeden werden bovengenoemde factoren niet tevoren met haar besproken; als
gevolg hiervan kwamen deze dan ook niet alle in de gesprekken naar voren.
Eénmaal werd gewezen op de verouderde en onpraktische indeling van het
gebouw, waarin de. verpleegster werkzaam was; zij meende, dat daarvan veel
onnodig geloop en daardoor veel prikkelbaarheid en gemopper het gevolg was.
De commissie acht het in dit verband noodzakelijk, dat op alle afdelingen
van de ziekenhuizen regelmatig klinische lessen worden gehouden, waar door
een der artsen — liefst een der leden van de vaste staf — een korte inleiding
wordt gehouden voor al de op de afdeling werkzame verpleegsters, die daarvoor
belangstelling hebben, naar aanleiding van het ziektegeval van een der in
verpleging zijnde patiënten. Van groot belang daarbij zal zijn, dat de inleider
Hoewel het er hier om ging, de verhoudingen in het academisch ziekenhuis
te leren kennen, blijken de hier volgende gegevens evenzeer op een groot niet-
academisch ziekenhuis toepasselijk.
Een verpleegster, die wel kritiek had op het contact en de verhoudingen
in het academisch ziekenhuis en met name de voorlichting van patiënten en
verpleegsters geheel onvoldoende achtte, had op grond daarvan ontslag genomen
en was in dienst getreden in een klein particulier ziekenhuis. Reeds na vier
maanden was zij naar het academisch ziekenhuis teruggekeerd, omdat haar
werk in het particuliere ziekenhuis zich beperkte tot ‚wassen, boenen, schrobben
en steken geven”. Alle meer technische werkzaamheden werden òf door
leerlingen òf door stafzusters verricht.
De meest op de voorgrond tredende opmerking, die door de verpleegsters
werd gemaakt, was wel, dat, hoewel het academisch ziekenhuis door de zeer
sterk gedifferentieerde samenstelling van de patiëntenbezetting en de brede
staf, waaruit docenten kunnen worden gekozen, veel betere opleidingsmogelijk-
heden voor de verpleegster kan bieden dan het particuliere ziekenhuis, deze
mogelijkheden slechts zeer onvolledig kunnen worden benut, doordat de
verhouding tussen de geneeskundigen en de verplegenden in het algemeen veel
te wensen overlaat. Daarmee wil niet gezegd worden, dat de persoonlijke ver-
houding tussen de arts en de verpleegster niet goed is, maar dat beide groepen
in plaats van met elkaar, min of meer naast elkaar leven en werken, zodat
onvoldoende duidelijk blijkt, dat zij in feite aan eenzelfde doel werken. Beide
groepen spreken een eigen taal, die door de andere niet begrepen wordt.
Een andere zuster vond het werken in een particulier ziekenhuis prettiger,
omdat ‚je er meer voor de patiënt kon zijn”. Zij vond de opleiding in het
academisch ziekenhuis daarentegen vollediger en beter; zij vond het prettig,
dat de patiënten er zo uitgebreid werden onderzocht en dat er zo vlot werd
gewerkt. Zij was altijd zeer geïnteresseerd in de aard van de aandoeningen en
van de onderzoekingen en had de hoofdverpleegster en de artsen altijd bereid
gevonden, haar over een en ander in te lichten. Hierbij moet worden aangete-
kend, dat deze verpleegster slechts op één afdeling van het academisch zieken-
huis had gewerkt en dat op deze afdeling bijzonder veel zorg aan het contact
met de verpleegsters wordt besteed. De ervaring van deze zuster bewijst, dat
het mogelijk is, de voordelen van het academisch ziekenhuis tot hun recht te
doen komen, zonder dat de nadelen zich doen gevoelen, als de geest maar goed
is. Deze verpleegster verliet het ziekenhuis op grond van particuliere omstan-
digheden.
Verschillende verpleegsters zeiden het weten en begrijpen van het hoe en
het waarom van grote betekenis te achten en daarom de hier en daar gebruike-
lijke klinische lessen en „„theepraatjes”’ met hoofdverpleegster of arts op hoge
prijs te stellen. Zij beklaagden zich erover, dat deze lang niet op alle afdelingen
en niet voldoende frequent werden gehouden. Ook zouden zij daarnaast een
nog meer informele voorlichting door de arts van de individuele verpleegster
over de door haar verpleegde patiënten toejuichen.
Eén verpleegster, die in haar opleidingsziekenhuis een te veel van min of
meer medische handgrepen had moeten verrichten, zei het wel prettig te vinden,
dat deze hier in het algemeen niet tot de taak van de verpleegster behoren.
Anderen daarentegen gevoelden dit als een duidelijk gemis; zij vonden, dat zij
niet voldoende verantwoordelijkheid te dragen hadden.
Eén verpleegster zei, zich in sterke mate te stoten aan het geringe intermense-
lijke contact in het academisch ziekenhuis, zowel tussen de daar werkzame
mensen onderling, als ook tussen arts en patiënt. Zij gevoelde zich in het grote