Transcripties » Recent gemaakte samenvattingen van historische documenten

Hens Hubrechtsz van Clarenbeeck, poorter van deze stad, getrouwd met de dochter van wijlen Elsge Jan Bruyninge, genaamd Gabriel Loren, verklaarde dat hij aan Geertruijn van Clerenberch, David en Jehan van Clarenberch, en Metje van Clarenberts (weduwe van wijlen N. Colres van Wapels), allen zijn kinderen bij Elsge van Bruynings, het volgende had overgedragen ter voldoening van hun moederlijke erfenis (waarvoor ze kwijting hadden verleend):

• alle uitstaande schulden die nog onbetaald stonden in bepaalde schuldboeken die hij aan hen had overhandigd
• een obligatie van 150 carolusguldens ten laste van Cornelis Decker, bleekster
• aan zijn zwager Gabriel Loreyn een kapitaal van 300 carolusguldens uit een verzegelde losrentebrief van 800 carolusguldens ten laste van Jan Willemsz Thuijmman, waarvan de andere 500 guldens de zwager zelf toekwamen

Hij deed afstand van deze boekschulden en obligatie ten behoeve van de genoemde kinderen, en van de 300 guldens kapitaal op Jan Willems Thuynman ten behoeve van zijn zwager Gabriel Loreyn in het bijzonder, zonder zelf nog enig recht te behouden. Zij mochten deze bedragen innen, ontvangen en behouden met alle rechtelijke of andere middelen. Dit gebeurde te Haarlem op 26 februari 1631 in aanwezigheid van Joost Duijst van Voorhout en Fremijn Leere, poorters van de stad, als getuigen.

Gabriel Loreijn (getrouwd met Geertruijt van Clarenbeeck), David en Jehan van Clarenberch, en Metje van Clarenbeeck (nagelaten weduwe van wijlen Ricelres van Aapels), bijgestaan door haar zwager en 2 broers, allen wonend in deze stad, verklaarden dat zij op verzoek van Jans Hubrechts van Clarenbrecht (hun respectievelijke vader en schoonvader) van hem in geld hadden ontvangen de som van 4000 carolusguldens van 40 groten het stuk, zijnde elk 1000 guldens, onder voorwaarde dat zij gehouden waren (en dit ook hadden beloofd voor henzelf en hun erfgenamen) elk één voor allen gezamenlijk.

Pieter de Pepere, inwoner en burger van de stad, verklaarde 13 februari 1631 voor notaris dat hij 1500 Carolus guldens schuldig was aan Abraham Pietersz en zijn erfgenamen. Abraham woonde buiten de Kleine Houtpoort. Het ging om geleend geld dat Pieter volledig ontvangen had. Hij beloofde het bedrag terug te betalen op verzoek van Abraham of diens rechthebbenden, met een rente van 1 op de 16 vanaf deze dag tot volledige terugbetaling. Als zekerheid verbond Pieter al zijn bezittingen:

• roerende en onroerende goederen
• inboedel en huisraad
• lopende schulden
• acties en rechten die hij nu had of later zou krijgen

Pieter beloofde zijn inboedel te bewaren en op elk moment te overhandigen, zodat deze te gelde gemaakt kon worden om de schuld af te lossen. Hij beloofde zijn goederen niet aan anderen te verkopen of te belasten ten nadele van Abraham. Dit gebeurde in St. Jansstraat in aanwezigheid van Aelbert Symons, kleermaker, en Jan Willemsz Doorten.

7 februari 1631 kwamen voor notaris: Hans Hubrechts van Clarenbeeck, weduwnaar en poorter van de stad, en Neeltgen Harmans dochter van Steenboorden, jongedochter. Zij maakten huwelijkse voorwaarden voor hun aanstaande huwelijk:

• Neeltgen bracht geen goederen in het huwelijk en zou geen gemeenschap of recht hebben op de boedel of bezittingen die tijdens het huwelijk verworven zouden worden
• Alle bezittingen zouden van Hans blijven en na zijn dood naar zijn kinderen uit zijn vorige huwelijk of uit dit huwelijk gaan, of bij gebrek daaraan naar zijn naaste erfgenamen
• Neeltgen zou niets erven van haar kinderen uit dit huwelijk
• Als Hans eerder overleed, zou Neeltgen haar leven lang 200 Carolus guldens per jaar ontvangen, te betalen per half jaar, plus al haar kleding van linnen en wol met de juwelen
• Als Neeltgen eerder overleed zonder kinderen na te laten, mocht Hans volstaan met het uitkeren van 100 Carolus guldens per kind en hun kleding met juwelen

Dit gebeurde in St. Jansstraat in aanwezigheid van Freuijn Lourens, maatmaker, en Aelbert Symonsz, kleermaker, beiden poorters van de stad.

Diezelfde dag kwam voor notaris Gheuren (achternaam onduidelijk) namens Anneken, de nagelaten weduwe van Oliuys van Hillebaeck. Martyntgen Leeuens, jongedochter van ongeveer 26 jaar, verklaarde dat zij in 1629 als dienstmeid had gewerkt bij Reyner op de Blokke, en dat zij meer

8 augustus 1763 vergaderde de vroedschap. De commissieleden die zich bezighouden met de academische zaken werden verzocht om na te denken over een vervanger. Ze moesten een geschikte persoon voorstellen ter vervanging van professor Castillon, die ontslag had aangevraagd en gekregen.

De weduwe van Otto van Stuijvenberg kreeg toestemming om een bepaald gebouw te verkopen. Op de vergadering werd het verslag besproken over het verzoek dat op 27 september 1762 was ingediend door Jacomina de Visser, weduwe en erfgenaam van Otto van Stuijvenberg. Dit verzoek had enige tijd bij de politiesecretarie gelegen. Zij vroeg of de vroedschap het gebouw dat in het verzoek en verslag genoemd werd, wilde terugnemen met terugbetaling van de kosten.

De commissieleden voor het bestuur van de stadsfinanciën brachten verslag uit. Zij hadden zich beziggehouden met het verzoek van 27 september 1762 van Jacomina de Visser, weduwe en erfgenaam van Otto van Stuijvenberg. Zij maakte kenbaar dat de vroedschap bij besluit van 31 maart 1760 aan de man van verzoekster gratis het gebruik had verleend van een deel van het oude tuchthuis. Dit moest door hem worden ingericht en gebruikt voor een zijden lintenfabriek. Dit gebeurde onder verschillende voorwaarden, waaronder dat wanneer de fabriek niet naar wens zou lopen, het de zoon van verzoekster vrij zou staan het gebouw weer aan de vroedschap aan te bieden en over te geven met terugbetaling van de kosten. Deze kosten, zoals zou blijken uit een gedetailleerde lijst, waren gemaakt om het gebouw in te richten tot een zijden lintenfabriek. Als de vroedschap het niet wilde aannemen, zou het de zoon van verzoekster toegestaan zijn het gebouw of het gebruik daarvan op dezelfde voorwaarden als waarop de man van verzoekster het van de vroedschap had ontvangen, publiek of onderhangs te verkopen, zonder kosten voor de stad. Het kwam verzoekster noch haar zoon nu gelegen die fabriek op te richten, waardoor zij

Op 8 oktober 1619, omstreeks 2 uur 's middags, verschenen voor notaris Michiel van Woerden in Haarlem de echtgenoten Gabriel Loreyn en Geertruyt Jans van Clarenbeeck. Zij waren beide gezond van lichaam en geest (hoewel Geertruyt zwanger was) en maakten uit vrije wil hun testament.

De afspraken waren als volgt:

• Gabriel Loreyn had bij het huwelijk 7.500 gulden ingebracht. Als hij als eerste zou overlijden zonder kinderen na te laten, zou Geertruyt Jans van Clarenbeeck als enige erfgenaam alle goederen erven.
• Wel moest zij dan uitkeren aan Gabriels volle broers en zus (Fremyn, Abraham en Hester Loreyn) elk 100 gulden, en aan zijn halfbroer en halfzus (Loys en Janneken Loreyn) elk 50 gulden. Hiermee moesten zij tevreden zijn en verder niets meer eisen.
• Geertruyt Jans van Clarenbeeck had bij het huwelijk 4.500 gulden ingebracht aan geld, kleding, linnengoed en andere zaken. Als zij als eerste zou overlijden zonder kinderen na te laten, zou Gabriel Loreyn als enige erfgenaam alle goederen erven.
• Als haar vader en moeder, of één van beiden, dan nog in leven waren (of bij hun overlijden haar broers en zussen), zouden deze al haar kleding, linnen en juwelen krijgen die zij gedragen had. Dit gold als hun wettig erfdeel en verder niets. Hiermee moesten zij tevreden zijn en niets meer eisen.

De getuigen waren Gerrit Dirixz en Gerryt Doede, beiden poorters van Haarlem.

Joachim Beersmans, Jan Dirk Bartels, Anthonij Smits en Jan van Spreuwel gaven als regenten van Diessen toestemming aan Joachim Beersmans en Jan Dirk Bartels, samen of ieder afzonderlijk, om 18 juni 1737 's morgens precies om 9 uur te verschijnen in Oosterwijk bij het huis van de heer stadhouder Hartongh. Daar moesten zij samen met andere afgevaardigden van de verschillende plaatsen uit dit kwartier besluiten nemen over 7 punten die op de agenda stonden. De afgevaardigden waren hiervoor goed geïnstrueerd en kregen de opdracht om te handelen in het belang van het kwartier in het algemeen en van de gemeente Diessen in het bijzonder. Indien er nog nadere of uitgebreidere instructies nodig waren, werd dat ook toegestaan. De opdrachtgevers beloofden alles wat de afgevaardigden zouden doen en regelen als geldig en bindend te beschouwen. Dit werd juridisch vastgelegd in Diessen op 14 juni 1737 en ondertekend door Joachim Beersmans, Jan Dirck Bartels, Jan van Sprouwel en Antonj Snijts.

Omdat hun edele mogenden bij besluit van 2 november 1734 hadden bepaald dat bij de verpachting van de gemeenschappelijke middelen over de Meijerij van 's-Hertogenbosch elke plaats of dorp niet meer dan 1 goede persoon mocht afvaardigen, voorzien van een behoorlijke toestemming van de regenten om als pachter voor het bestuur en de regenten als borgen in de pachtakte te worden opgenomen, gaven de regenten van Diessen hierbij toestemming aan Joachim Beersmans om voor dit doel naar de aanstaande verpachting in 's-Hertogenbosch te gaan en zich als pachter voor het bestuur en de regenten als borgen voor de verpachting van de gemeenschappelijke middelen te laten inschrijven. Zij beloofden alles wat hun gemachtigde op grond hiervan zou doen en regelen als geldig en bindend te beschouwen en hem daarvoor schadeloos te stellen. Dit werd juridisch vastgelegd en eigenhandig ondertekend in het resolutieboek op 30 augustus 1737 door Joachim Beersmans, Jan Dirck Bartels, Jan van Spreuwel, Adriaen van den Bichelaer en Luijcas Elas Huijberts.

Er werden eeretekens (medailles) met of zonder beloningen uitgereikt aan militairen die 20 jaar in Nederlandse dienst waren in Suriname, Curaçao en St. Eustatius. De medailles moesten op de gebruikelijke manier worden uitgereikt aan de betrokkenen. Er werd gelet op het verschil tussen de beschikbare 2 bronzen en 1 zilveren medaille.

Besloten werd:

• 5 zilveren en 28 bronzen medailles met 33 linten en bijbehorende bewijzen toe te zenden aan de gezaghebber van Curaçao en onderhorige eilanden, bestemd voor de militairen in het garnizoen daar.
• 1 bronzen medaille met lint en bewijs toe te zenden aan de gezaghebber van St. Eustatius, bestemd voor een korporaal in het garnizoen daar.
• 5 zilveren en 5 bronzen medailles met 10 linten en bewijzen toe te zenden aan de luitenant-kolonel commandant van het garnizoen, bestemd voor manschappen van het Bataillon Jagers in garnizoen.
• 2 zilveren en 3 bronzen medailles met 5 linten en bewijzen toe te zenden aan de 1e luitenant commandant der artillerie, bestemd voor manschappen van het 1e Bataljon Veldartillerie in de kolonie.
• 1 zilveren en 1 bronzen medaille met 2 linten en bewijzen toe te zenden aan de kapitein commandant van het Korps Guides, bestemd voor militairen van het Korps Koloniale Guides in de kolonie.

De gezaghebbers en genoemde officieren werden gemachtigd om de bewijzen, eeretekens en beloningen op plechtige wijze uit te reiken volgens de bestaande regels.

De administrateur van financiën werd gemachtigd om tegen kwitantie uit te betalen: 36 gulden aan de luitenant-kolonel commandant van het Bataljon Jagers nummer 27, 12 gulden aan de 1e luitenant commandant der artillerie, en 6 gulden aan de kapitein commandant van het Korps Koloniale Guides, zodat zij de beloningen konden uitreiken.

Afschriften van dit besluit met de lijsten, bewijzen, medailles en linten zouden worden toegezonden aan de gezaghebbers van Curaçao en St. Eustatius, de luitenant-kolonel commandant van het Bataljon Jagers nummer 27, de 1e luitenant commandant der artillerie, de kapitein commandant van het Korps Guides, en de administrateur der financiën, voor zover het hen aanging.

Er werd een brief gelezen van het Departement van Koloniën van 14 mei nummer 745, met een beschikking van diezelfde dag nummer 2, waarbij de heer H. Ho Lans werd gemachtigd om zich in juli met een schip naar de kolonie te begeven om het ambt van auditeur-meester en curator te aanvaarden, dat hem was opgedragen bij koninklijk besluit van 9 augustus 1852 nummer 89. Zijn wachtgeld, dat eind mei stopte, werd met nog 1 maand verlengd tot eind juni, te betalen uit de Surinaamse fondsen bij de Nederlandse Bank.

Besloten werd het voorgaande bij uittreksel bekend te maken.

Coenraad en Bettie verklaarden op de genoemde datum voor de notaris hun testament. Ze bepaalden dat hun bezittingen, testamenten en laatste wil geldig moesten blijven, ook als er kinderen zouden komen. De langstlevende partner hoefde geen bewijs of inventaris te leveren. Ze vrijwaarden elkaar van deze lasten en gaven elkaar de verantwoordelijkheid voor het beheer van de goederen van de kinderen. Ze hielden het recht om later nog legaten (erfenissen) toe te voegen. Dit moest net zo krachtig zijn alsof het in het testament stond. De testateurs verklaarden dat dit hun bijzondere testament en laatste wil was. Dit moest na hun overlijden worden gevolgd, of het nu ging om een testament, laatste wil, gift of andere vorm, volgens de beste rechten en gewoonten. Het werd gedaan in Haarlem bij het huis van de notaris in de Sint Jansstraat op de genoemde datum en jaar. Getuigen waren Willem Sijmonsz, bakker, en Nicolaes van Dyck, klerk, beide inwoners van de stad.

Later verscheen voor de notaris en getuigen de edele jonker Nicolaes van Ebbenbroeck, wonende in Abbenbroeck. Hij was mede-erfgenaam van wijlen Barchout vander Nijenburch, oud-burgemeester van Haarlem, zijn oom, die onlangs in Haarlem was overleden. Hij gaf volmacht aan Johan en zijn vrouw Soutgen de Cramer, namens Frans en de notaris Vander Nijenburch, ook erfgenamen van de burgemeester. Namens hemzelf en de erfgenamen mochten zij schulden vorderen, eisen, innen en ontvangen die aan het sterfhuis toebehoorden, zoals landrente, huishuur, pachten of andere zaken. Ze mochten kwitanties van ontvangst geven en onwilligen voor de rechter dwingen. Ze mochten ook een procureur aanstellen. Nicolaes beloofde alles wat door zijn vertegenwoordigers werd gedaan als aangenaam en wettig te beschouwen, alsof hij het zelf had gedaan. Ze moesten wel rekening en bewijs van ontvangst doen. Dit werd gedaan in Haarlem in het huis van de notaris in de Sint Jansstraat op 10 juni 1575. Getuigen waren Jan van Pallenbach, Lodewijck vande Eeckhelen, inwoners van de stad.

Catharina Jans de Goede, wonende in Haarlem, kwam 10 juni 1625 voor de notaris. Zij gaf bij deze volmacht aan Jan van Grijsten, haar neef en burger van Leiden, de opdracht om namens haar geld op te halen uit de boedel van haar overleden broer Jacob Jans de Goede in Leiden. Het ging om een bedrag van ongeveer 100 Carolus guldens hoofdsom, die haar verschuldigd was uit een rentebrief van een grotere som. Deze rentebrief lag bij de weeskamer van Leiden. De rest van het geld kwam toe aan haar broer Gerrit Jans de Goede, die naar Oost-Indië was vertrokken.

Jan van Grijsten mocht:

• De eerste rente innen die verscheen op 3 juli aanstaande, en alle rente die daarna nog zou verschijnen
• Een kwitantie voor de ontvangst tekenen
• Zonodig naar de rechter gaan om het geld op te eisen
• Een of meer andere personen aanstellen om dit werk te doen

Catharina beloofde alles wat Jan deed goed te keuren, alsof zij het zelf had gedaan. Als getuigen waren aanwezig Willem Symonsz, bakker, en Nicolaes van Dijck, klerk.

3 juni 1625 om 5 uur 's avonds kwamen Fremijn Loren, zijdelakenkoper, en Jannetgen Willems, getrouwde mensen en poorters van Haarlem, voor de notaris om hun testament te maken. Zij waren gezond en bij hun verstand. Ze verklaarden geen ouders of kinderen in leven te hebben. Omdat het leven kort en onzeker is, wilden zij regelen wat er met hun bezittingen zou gebeuren.

Hun testament bepaalde het volgende:

• Als zij geen kinderen kregen, zou de langstlevende van hen tweeën alle goederen erven van de eerst overledene: huizen, grond, koopmansgoederen, gereed geld, aandelen en schulden
• De langstlevende hoefde hierover aan niemand verantwoording af te leggen
• De kleren van wol en linnen zouden naar de familie van elk gaan: de kleren van Fremijn naar zijn broers en zussen Louwijs, Janneken, Hester, Abraham en Gabriel, waarbij Louwijs en Janneken samen 1 deel zouden krijgen; de kleren van Jannetgen naar haar broer Christiaen Willemsz en zus Gaertgen Willems
• Als de langstlevende binnen 3 jaar na het overlijden van de ander hertrouwde, zouden alle goederen naar hun broers en zussen gaan, half om half verdeeld
• Als Jannetgen hertrouwde, moest zij bovendien 800 Carolus guldens uitkeren aan de broers en zussen van Fremijn
• Als Fremijn hertrouwde, moest hij 1.200 guldens uitkeren aan Christiaen