Transcripties » Recent gemaakte samenvattingen van herkende teksten

• Op 13 maart lieten ze weten dat de onderhandelingen met de Spaanse afgevaardigden vorderingen maakten. De koning van Spanje had de voorlopige afspraken (preliminairen) al bekendgemaakt, waardoor de grenzen en doorgangsroutes bepaald konden worden. Ze wilden binnen 2-3 dagen naar Schaesberg reizen om dit af te handelen. Ook herhaalden ze hun verzoek over de besproken geldsom bij schout Groulaert.
• Op 19 maart (79 dagen na 26 december 1661) bevestigden de Spaanse afgevaardigden dat de voorlopige afspraken en het verdrag van 26 december 1661 in alle Spaanse gebieden waren afgekondigd. Nu konden de grenzen en routes definitief worden vastgelegd. Ze hoopten hier binnen 2-3 dagen mee te beginnen en naar Schaesberg te gaan.
• Toch loopt het niet soepel: de Spaanse afgevaardigden hebben nog geen instructies gekregen over de punten uit de resolutie van Hare Hoog Mogenden van 5 maart. Ze wachten op verdere opdrachten van markies de Caracena. Bovendien geeft hun nieuwe opdracht uit Brussel (waarvan een kopie is meegestuurd) hen niet genoeg bevoegdheid om alles volgens de voorlopige afspraken en het verdrag van 26 december 1661 af te ronden, zoals Hare Hoog Mogenden duidelijk hadden gevraagd.

De tekst gaat over een juridisch geschil rondom de erkenning van leenrechten door de heren van Schaesberg aan de keizer. Hier een samenvatting:

• Op 28 juni 1639 erkende Frederik van Schaesberg voor het eerst twee lenen: den Etten en de Haeckt. Deze erkenning gebeurde bij de leenhof van het hertogdom Brabant, dat onder gezag stond van de keizer.
• Uit documenten blijkt dat Frederik van Schaesberg deze goederen al eerder, in 1535 en 1602, als leen had ontvangen van de hertog van Gulik (Juliers).
• Op 23 juni 1619 werd een soortgelijke erkenning gedaan, maar het is onduidelijk of dit een nieuwe leenverlening was of slechts een bevestiging van bestaande rechten.
• De leenrechtelijke situatie is complex: de erkenning van 1619 kan niet gezien worden als een nieuwe leenverlening, omdat het geen nieuwe rechten schept. Het is eerder een bevestiging van bestaande leenrechten.
• De goederen werden daarna opnieuw erkend door de leenhof van Düsseldorf in 1622 en 1654, wat aantoont dat de erkenning van 1619 geen nieuwe leenverlening was.
• Uit de stukken blijkt dat de heren van Schaesberg sinds 1733 geen erkenning meer hadden gedaan bij de leenhof van Brabant, tot 1749.
• De documenten van de tegenpartij ondersteunen juist het standpunt van Schaesberg: ze tonen aan dat er geen sprake was van een nieuwe leenverlening, maar van een bevestiging van bestaande rechten.
• De heerlijkheid Schaesberg was een leen dat al sinds 1466 bestond.

• De heerlijkheid Schaesberg niet onder het Leenhof van Valkenburg viel.
• Het kasteel en de bijbehorende gronden nooit aan Baron de Bourscheid (een andere betrokkene) hadden toebehoord.
• Hij zelf recht had op twee dertigdeel (2/30) van de heerlijkheid, en dat dit deel uitsluitend aan hem toekwam.

• Schaesberg een oud Guliks leen was (een leen onder het Hertogdom Gulik).
• Het altijd had geresorteerd (gevallen) onder de Mankamer te Düsseldorf (een rechtscollege in Düsseldorf).
• Hij daarom geen enkele verplichting had aan het Leenhof van Valkenburg.

• Het kasteel, de heerlijkheid (een soort bestuurlijk gebied) en de goederen van Schaesberg al sinds onheuglijke tijden onder Valkenburg vielen.
• Bij het Verdrag van Fontainebleau (1785) was de heerlijkheid Schaesberg onder het gezag van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden gekomen.
• Het leenhof van Valkenburg had op 8 juli 1791 een vonnis uitgesproken (en op 9 juli 1791 bekendgemaakt) dat de claims van de graaf van Schaesberg juist waren.

• Beide partijen waren tevreden met de financiële bijdragen die hun ouders hadden beloofd voor het huwelijk. Deze afspraken stonden in een apart document, ondertekend op 28 augustus (het jaar werd niet genoemd).
• Er zou geen gemeenschap van goederen zijn. Als een van beiden zou overlijden zonder kinderen, dan zou het ingebrchte geld en bezittingen teruggaan naar de familie van degene die het had meegebracht. Dit gold ook voor kleding, sieraden en persoonlijke spullen.
• Als er wel kinderen waren en een ouder overleed, dan erfden de kinderen het geld en de spullen van die ouder. Als een kind zonder nakomelingen overleed, ging de erfenis naar de andere kinderen. Als alle kinderen kinderloos overleden, ging de erfenis terug naar de familie van de overleden ouder.
• Winst en verlies tijdens het huwelijk zouden gelijk verdeeld worden (50/50), behalve erfenissen – die bleven van de oorspronkelijke eigenaar.

• Het schip Batavia verging door slecht gedrag van de bemanning. De schepen Galias en Davidt waren door president Pelsaert vanaf de Cheribon (nabij Java) met soldaten en voorraden naar de Kust van Coromandel (Zuidoost-India) gestuurd.
• Op 12 juli werden deze schepen bij Negapatnam (ook India) veilig bereikt door de schepen Wapen van Hoorn en De Kamel, hoewel ze niet direct met elkaar spraken.
• De schepen die in 1628 en 1629 onder leiding van heer Specx waren vertrokken, kwamen bijna allemaal veilig aan, behalve de Batavia en het jacht Zoutelande, met weinig verlies van mensenlevens.
• De Batavia liep op 4 juni ’s nachts op een onzichtbaar rif, op 28,3 graden zuiderbreedte, ongeveer 16 kilometer van het Zuidland (waarschijnlijk Australië). Het schip liep vol water en kon niet gered worden.
• Op 3 juli arriveerde het schip Fredrik Hendrick vanuit de Straat Soenda (tussen Java en Sumatra), en kwam op 7 juli aan op de bestemming. Bij vertrek lieten ze de Batavia achter met nog levende opvarenden: 180 mensen, waaronder 30 vrouwen en kinderen.
• Deze mensen zaten vast op een zandbank, ongeveer 16 kilometer van het vasteland, zonder voldoende voorraden: slechts 12 ton brood, geen drinkwater, brandhout of middelen om het land of schepen te bereiken. Ze zouden waarschijnlijk sterven door honger en dorst.
• Voor het ongeluk vonden er op de Batavia ernstige wreedheden en misdaden plaats. Een van de daders, de hoofdbootsman, werd ter dood gebracht. Hij was onder andere betrokken bij het martelen van een vrouw genaamd Lucretia Jans, die met geweld over het schip werd gesleept en mishandeld.

• De beslissing over wie er voorrang krijgt om schepen (een soort rechter) te worden, wordt uitgesteld. De burgemeester en de raad moeten dit eerst nader bekijken. Tot die tijd blijven de weesmeesters (mensen die wezen helpen) hun huidige bevoegdheden houden.
• Omdat de functie van president (voorzitter) van de weeskamer in Batavia vrij is gekomen, besluit men Joan Cops, een belangrijke koopman en raadslid in de rechtbank, te benoemen voor deze functie.
• De bemanning van het jacht (een snel schip) Sardan heeft in een verzoek laten weten dat Francisco Pelsaert, de president, hen ernstig had opgeroepen om hun plicht te doen bij het bergen en vissen van de munten van het vergane schip Battavia. Hij beloofde hen een extra beloning als ze dit goed deden. Omdat ze hard hebben gewerkt, krijgen ze een beloning van 100 esseldoren (een soort munten) van 8 stuivers per stuk, die onder hen verdeeld moet worden naar rang en persoon.
• Op woensdag 13 maart 1630 laat kapitein Hans Jacobsz Bincker in een verzoek zien dat hij in 1623, toen hij gevangen zat in Macau, twee loonbriefjes kwijtraakte. Deze briefjes, met een totale waarde van 679 gulden en 19 stuivers, had hij verdiend tijdens zijn dienst op Fort Batavia en Fort Malayo in Ternate. De briefjes waren in handen gevallen van Hendrick Brustens. Door een vals transport (een vervalste overdracht) van de secretaris van der Dussen waren ze aan Brustens gegeven en in Europa in ontvangst genomen. Ondertussen was Hans Jacobsz uit zijn gevangenschap gekomen.

Deze tekst gaat over de straf en de inbeslagname van bezittingen van de opstandige en moordenaars uit Het Zuiderland. De zaak werd behandeld door commandeur Francisco Pelsaert en de scheepsraad van het schip Sardam, samen met de advocaat-fiscaal (openbaar aanklager) voor de Raad van Justitie.

De volgende bedragen werden maandelijks in beslag genomen en toegewezen:

• ƒ 44,64: dit bedrag was alleen voor heer Coenraad van Duijsz.
• ƒ 79,19: dit bedrag was alleen voor de heer (niet nader genoemd).
• ƒ 122,00: dit bedrag was alleen voor de heer, afkomstig van de in beslag genomen goederen van Dauid Zeevangh.
• ƒ 40,13: dit bedrag was alleen voor de heer, afkomstig van de in beslag genomen goederen van Jan van Bommel.
• ƒ 78,11: dit bedrag was toegewezen aan de heren Cornelis Pietersz en nog 2 anderen.
• ƒ 76,11: dit bedrag was afkomstig van de in beslag genomen goederen en was allemaal voor de heren kapiteins.

De bedragen werden maandelijks geïnd en verdeeld zoals hierboven vermeld.

• een normale rechtszaak te beginnen, waarbij hij zich door een advocaat (procurator) mocht laten vertegenwoordigen;
• zijn verdediging apart in te dienen;
• een kopie te ontvangen van de aanklachtpunten;
• zes weken de tijd om te reageren of andere stappen te ondernemen, zoals hij zelf het beste vond.

• alle punten die Velge als beschuldiging kreeg;
• de bewijsstukken die daarbij hoorden;
• de argumenten waar de officier van justitie zijn aanklacht op had gebaseerd.

• De eerste drie gevangenen, Dirk Bierens, Pieter Cornelis de Patot en Thomas Termathe, kregen een zware straf:
  • Ze werden met hun handen op de rug gebonden aan een kruis.
  • Vervolgens werden ze van onderen met een knuppel zwaar verwond (zodat ze kreupel raakten), maar ze bleven in leven.
  • Deze straf werd uitgevoerd met uitsluiting van gratie (er was geen genade mogelijk).
• De overige gevangenen, Rudolph Peijzelaar, Daniel Vertsen, Hendrik Korenaer, Pieter Sneek, Leendert Overschie, Theunis Holst, Cornelis van Aerden en Abraham Velge, kregen de doodstraf:
  • Ze werden opgehangen tot de dood erop volgde.

• Alle bezittingen, uitstaande lonen en nog te ontvangen maandsalarissen van de gevangenen in beslag werden genomen.
• Ditzelfde gold voor de bezittingen en openstaande betalingen van vijf overleden leden: Jan Croef, Arij van Marseveen, Jan Theunis Heurika, Jacob Engel en Jan Snoek.
• Ook de bezittingen van de overleden officier van justitie Jan Bernard Weitnauw werden in beslag genomen.
• Al dit beslagnaamde geld en goederen zouden worden gebruikt om de kosten van het rechtsproces en de strafuitvoering te betalen.
• Het restant zou worden verdeeld volgens het â uso-systeem (een gebruikelijke verdeling volgens de toenmalige regels).

• Majesteitsschennis (een misdaad tegen de vorst).
• De opzettelijke moord op 19 onschuldige mensen, die daarna zonder eerlijk proces waren terechtgesteld.
• Geweld, mishandeling en onterecht vervolgen van verschillende personen.
• Deze daden waren gedaan onder het voorwendsel dat de slachtoffers verdacht werden van moord of landverraad.

Tijdens een vergadering van de Raden in Rheede werd een brief besproken die al eerder was ingediend. Deze brief ging over het schip Anna Maria, dat was gezonken. Tijdens de discussie kwam ter sprake dat het zegel (een soort officiële afsluiting) van de brief was afgebroken en in het vuur was gegooid.

De Raden vroegen Patot (een van de aanwezigen) wie dit had gedaan. Patot gaf toe dat hij, zonder na te denken, het afgebroken zegel in het vuur had gegooid. Een van de Edele Heren (hoge functionarissen) zei dat Patot zijn vertrek op dat moment voor verwarring kon zorgen. De Edele Heer voegde eraan toe dat hij Patot altijd goed had behandeld en vertrouwd had, maar dat deze nu zoiets deed.

Patot begon te smeken en leek spijt te hebben, waarna de Edele Heer medelijden kreeg. Toen Patot zich weer kalmeerde, ging de vergadering verder. Er werd gevraagd of Patot nog andere belangrijke informatie had die schade of opheldering kon geven. Hij antwoordde nee. Daarna werden de volgende getuigen ondervraagd, zoals beschreven in document raed 270.

In haar testament bepaalt Caterina Hustaert hoe haar bezittingen en inkomsten (jaarlijkse opbrengsten) na haar dood moeten worden gebruikt voor haar kinderen. Hier de belangrijkste punten:

• Haar man, de voogd van de kinderen, moet het geld en de goederen alleen gebruiken voor het welzijn van de kinderen, zoals zij dat zou doen. Hij mag niets weghalen of verkwisten.
• Als een kind ongehuwd of voor zijn 25^e sterft, erft het andere kind (of de andere kinderen) alles, inclusief de inkomsten. Als alle kinderen ongehuwd of voor hun 25^e sterven, gaat de erfenis naar haar eigen familie:
  • Eerst naar haar ouders: Pieter Hustaert (vader) en Elisabeth de Moucheron (moeder).
  • Als die er niet meer zijn, naar haar broers (en hun kinderen, als die broers al dood zijn).
  • Niet naar haar man of diens familie.
• De kinderen mogen niets in een testament, schenking of andere regeling zetten wat hier tegenin gaat.
• Als Caterina Hustaert geen kinderen heeft op het moment van haar overlijden, erven haar ouders (of wie van hen nog leeft) alles. Als die er ook niet meer zijn, gaat de erfenis naar haar broers en hun nakomelingen.
• De erven mogen direct na haar dood over de goederen beschikken, zonder tussenkomst van een rechter.

Als uitvoerders en voogden wijst zij aan:

• Haar vader, Pieter Hustaert.
• Matthias Monsten en Mathiade Monsten (of wie van hen nog leeft op dat moment).

Zij geeft hen volle macht om alles uit te voeren zoals hierboven staat. Het testament moet worden gerespecteerd, ook als lokale wetten of gewoontes hiermee in strijd zijn. Caterina Hustaert vraagt om een officiële akte hiervan op te stellen en te registreren in Amsterdam, bij de notaris op de Faijesgracht (bij de Pesbane van Malt).

Getuigen bij het opstellen: Gillis Gaduijts en anderen.

Op 7 juli 1651 kwamen in Amsterdam verschillende personen een overeenkomst sluiten over een erfeniskwestie. De betrokkenen waren:

• Gerrit Pietersz Ris, die zichzelf vertegenwoordigde en ook zijn broer Claes Pieters.
• Corle Twarthenburch, die zichzelf vertegenwoordigde en ook zijn overleden broer Hendrick Cornelis.
• Jan Gerritsz (ook wel Corelis Claesz genoemd), de stiefvader van de vier kinderen van de overleden Baertge Willem (een zoon van de overleden Neeltge Claes).
• Willem Willemsz Langevelt, de oom van de kinderen, en Jan Jansz Besemmaker, een voogd over de kinderen.

Zij maakten definitief afspraken over de verdeling van de erfenis van Neeltge Claes, die op haar beurt erfgenaam was van Grietghe Claes (de weduwe van Jacob Sijbrantsz). Deze erfenis was vastgelegd in een testament uit 12 oktober 1603, opgemaakt in Hoorn voor Jacob Claesz Cort. Uit deze erfenis was echter niets ontvangen, ondanks een fideicommissum (een soort erfelijke last).

De afspraak was dat Corle Twarthenburch (namens de familie van Neeltge Claes) zijn aandeel in de erfenis behield, zonder verdere claims. Hiervoor betaalde hij een bedrag van 211 carolus gulden (een oude munteenheid). Daarna zouden alle partijen geen verdere aanspraak meer maken op elkaars erfenis.

De overeenkomst moest nog goedgekeurd worden door de Weeskamer (de instantie die toezicht hield op wezen en hun bezit), omdat het ook de belangen van de vier wezen betrof. De partijen beloofden zich aan de afspraak te houden.

Als extra zekerheid werd vastgelegd dat als er later nog meer erfenis boven water zou komen, dit ten goede zou komen aan de erfgenamen van Neeltge Claes. Ook werd bepaald dat de partijen zich, indien nodig, zouden laten veroordelen door het Hof van Utrecht om de overeenkomst na te leven. Hiervoor werd een procureur (een juridisch vertegenwoordiger) aangesteld.

De akte werd opgesteld in Amsterdam op 7 juli 1651, in aanwezigheid van de geloofwaardige getuigen Jacob Pondt en Can van Gelder. De notaris was Laurens Jansz, met als merk Bouwe Jansz Kick.

• Op 3 oktober 1924 overleed in Amsterdam:
  • Ernst Bouwknegt, 74 jaar oud, geboren in Muiden. Hij had geen beroep, was getrouwd met Anna Cornelia Elisabeth Rotman en was weduwnaar van Johanna Hertel. Zijn ouders, Dirk Bouwknegt en Jacoba Landwaart, waren allebei al overleden. De aangifte werd gedaan door Jan Gerardus Steevens (41, kaanspreker) en Willem Frederik Willems (75, aanspreker).
  • Simon de Boer, 24 jaar oud, veehouder, geboren in Oostzaan. Hij was getrouwd met Tijtske Hendrina Koele. Zijn vader, Simon de Boer, was overleden; zijn moeder, Guurtje Tump, had geen beroep. De aangifte werd gedaan door Franciscus Josephus Meijer (27, aanspreker) en Jan Willem de Vries (45, aanspreker).
  • Louisa Christina Kuhn, 83 jaar oud, geboren in Amsterdam. Zij had geen beroep en was weduwe van Albertus Cornelis Johannes Pickkers. Haar ouders, Carl Friedrich Kuhn en Trijntje Wijnberg, waren overleden. De aangifte werd gedaan door Willem Over (44, aanspreker) en Arie Starreveld Duee (51, incasseerder).
• Op 4 oktober 1924 overleed in Amsterdam:
  • Saul van Cleef, 2 jaar oud, geboren in Amsterdam. Hij had geen beroep. Zijn ouders waren Barend van Cleef (broodbezorger) en Sophia Johanna van Gelderen (zonder beroep). De aangifte werd gedaan door Salomon de Jong (41, waker) en Barend van Cleef (33, broodbezorger, vader van de overledene).
• Op 2 oktober 1924 overleed in Amsterdam:
  • Jannetje Selie, 84 jaar oud, geboren in Sloten (Noord-Holland). Zij had geen beroep en was getrouwd met Kornelis Vreeken. Haar ouders, Hendrik Selie en Grietje Vermaas, waren overleden. De aangifte werd gedaan door Jacob Spols (52, aanspreker) en Jan Wacker (70, aanspreker).
• Op 4 oktober 1924 overleed in Amsterdam:
  • Sijtske Postma, 44 jaar oud, geboren in Ureterp. Zij had geen beroep en was getrouwd met Meine van der Heide. Haar vader, Lammert Postma, was overleden; haar moeder, Froukje Kornelis Aardema, had geen beroep en woonde in Ureterp. De aangifte werd gedaan door Hermanus Spaan (48, aanspreker) en Hermanus Spaar (23, aanspreker).

Op 26 mei 1814 trouwden in Amsterdam twee stellen:

• Hermann Claasen (24 jaar), koopman uit Amsterdam, zoon van Jan Jacob Claasen (koopman) en Sara Dentz. Hij trouwde met Johanna Maria van Raan (24 jaar) uit Amsterdam, dochter van Hendrik Gerrits van Raan en de overleden Johanna Al.. Hendrik Claasen (oom, 48) en Hendrik Willem Clement van Engen (oom, 46) waren getuigen, samen met Wynand van Ep Boute (makelaar, zwager, 36) en Willem Breyl (predikant, neef, 32).
• Hermanus Fredrik Eyben (31 jaar), suikeraffinadeur en weduwnaar van Catharina Henrietta Bruin, zoon van Frederik Gerhard Eyben (suikeraffinadeur) en Janna Elisabeth Scholten. Hij trouwde met Anna Catharina Kerkhoven (32 jaar) uit Amsterdam, dochter van de overleden Pieter Kerkhoven en Anna Elisabeth Menkema (koopvrouw). Getuigen waren Taans Klin Bo (suikeraffinadeur, broer, 39), Pieter Jacobus Kerkhoven (koopman, broer, 28), Johannes Kerkhoven (koopman, broer, 25) en Harman Scholten (suikeraffinadeur, 35).

Bij beide huwelijken werden de wettelijke documenten voorgelezen, waaronder:

• Uittreksels uit het huwelijksregister van 15 mei 1814.
• Doopbewijzen van de verloofden.
• Overlijdensaktes van de overleden ouders.
• Toestemmingsverklaringen van de nog levende ouders.

Na bevestiging van beide partijen verklaarde de ambtenaar (G. ten Sande, lid van de burgerlijke stand) hen officieel getrouwd volgens de wet van 20 ventôse jaar 11 (Franse republikeinse kalender).

• Hij moest een inventaris (overzicht van bezittingen) en een rekening met verantwoording opvragen bij degenen die de erfenis van Johan Christiaan Kamel (overleden in Suriname) beheerden of goederen van deze erfenis in bezit hadden.
• Als de rekening klopte, moest hij deze goedkeuren. Als dat niet zo was, moest hij deze betwisten.
• Hij moest het overschot (winst) van de rekening innemen, een kwitantie (bewijs van betaling) afgeven en garanderen dat er geen verdere claims zouden volgen.
• Hij mocht Kamel of diens opdragers vertegenwoordigen in alle zaken rond de erfenis.
• Hij mocht roerende (bijv. geld, meubels) en onroerende goederen (bijv. grond, huizen) uit de erfenis verkopen, de koopsom innemen en deze volgens de regels aan de verkopers overhandigen, met de nodige garanties.
• Hij mocht schikkingen (afspraken om conflicten op te lossen) treffen en compromissen (afspraken om geschillen voor te leggen aan een scheidsrechter) sluiten, en de benodigde akten hiervoor opstellen.
• Als het nodig was, mocht hij rechtzaken beginnen:
  • Hij kon alle juridische middelen inzetten, zoals het vragen om voorlopige maatregelen (bijv. beslag) en vonnissen.
  • Hij mocht vonnissen uitvoeren, in hoger beroep gaan of deze aanvechten.
  • Hij kon beslag leggen op personen, geld of goederen, en dit weer opheffen als dat nodig was.
  • Hij mocht borgstellingen (financiële waarborgen) vragen en geven, en inbeslaggenomen geld vrijgeven.
• Hij mocht een woonplaats kiezen waar officiële stukken bezorgd konden worden.
• Hij mocht in naam van Kamel eden (plechtige beloftes onder ede) afleggen.
• Kortom: hij mocht alles doen wat nodig was om de erfenis van Johan Christiaan Kamel te regelen.

• Hij mocht namens hen de helft van beide plantages beheren, met dezelfde bevoegdheden als hij al had voor een kwart van de plantages (zoals vastgelegd in een eerdere volmacht van 15 november 1804 bij notaris Jacob Pieter Beijerman).
• Hij mocht ook optreden tegen of met de executeurs van de overleden zakenpartner van de geldschieters, als dat nodig was.

• A. C. Eyber
• H. L. Eyben
• Verschillende leden van de familie Kerkhoven (o.a. Joh.s Kerkhoven, P.S. Kerkhoorn)
• W. van Homrigh (notaris)

Het Huis van Negotie (een handelsorganisatie) stelde strenge regels op voor het beheer van een plantage in Suriname:

• Alle benodigde goederen (zoals voedsel, medicijnen en materialen) moesten via het Huis van Negotie worden besteld. Alleen in noodgevallen mocht iets ter plekke in Suriname worden gekocht, en dan alleen met toestemming van het Huis van Negotie.
• Voor grote uitgaven (zoals de aankoop van tot slaaf gemaakten of het bouwen van nieuwe gebouwen) was altijd voorafgaande toestemming van het Huis van Negotie nodig.
• Het Huis van Negotie mocht namens de plantage wisselbrieven (een soort betaalmiddel) uitschrijven voor noodzakelijke kosten.
• De beheerders van de plantage mochten namens de eigenaren (constituanten) optreden in alle zaken, zoals:
  • Het innemen van geld, goederen of schulden die aan de plantage toebehoorden.
  • Het geven van kwitanties (bewijzen van betaling) en het bijhouden van de boekhouding.
  • Indien nodig: juridische stappen ondernemen (zoals een rechtszaak starten, bezittingen in beslag laten nemen of schuldenaren dwingen te betalen).
  • Akkoorden sluiten of onderhandelingen voeren als dat voordelig was.
  • Alle benodigde documenten ondertekenen.
• De beheerders mochten ook anderen aanstellen (substitutie) om taken over te nemen.
• Als er onverwacht een beheerder wegviel (bijvoorbeeld door overlijden), mocht de overgebleven beheerder tijdelijk iemand anders aanwijzen, tot de eigenaren een nieuwe beheerder hadden benoemd.
• De beheerders beloofden jaarlijks een duidelijke financiële verantwoording af te leggen, inclusief een lijst van de tot slaaf gemaakten op de plantage.
• Ze moesten ook de Curatele en Onbeheerde Boedels Kamer (een organisatie die wezen en erfenissen beheerde) en de Nieuwe Curatele Wezen Onbeheerde Boedels Kamer in Suriname erkennen.

Alles wat de beheerders deden, moest volgens de wet gebeuren en werd bindend verklaard.