Transcripties » Recent gemaakte samenvattingen van historische documenten

4 augustus 1926 verschenen voor de ambtenaar van de burgerlijke stand van Amsterdam om te trouwen: Cornelis Wilhelmus van Luijk, marinier, 26 jaar oud, geboren in de gemeente Hellevoetsluis, wonend in de gemeente Helder, meerderjarige, erkende natuurlijke zoon van Anthonia Bastiana van Luijk (overleden), en Susanna van Noorloos, zonder beroep, 17 jaar oud, geboren en wonend in Amsterdam, minderjarige, erkende natuurlijke dochter van Niesje van Noorloos, 39 jaar oud, zonder beroep, wonend in Amsterdam. De moeder van de bruidegom was aanwezig en stemde in met het huwelijk. De aankondiging van dit huwelijk gebeurde zonder problemen in Amsterdam en in de gemeente Helder op 24 juli. De ambtenaar vroeg bruidegom en bruid of zij elkaar als echtgenoten namen en alle plichten zouden vervullen die de wet aan het huwelijk verbindt. Na bevestigend antwoord verklaarde de ambtenaar in naam van de wet dat zij door het huwelijk aan elkaar verbonden waren. Als getuigen waren aanwezig: Klaas de Groot, smid, 21 jaar oud, en Andreas Cornelis George Geenen, koopman, 67 jaar oud, beiden wonend in Amsterdam.

4 augustus 1926 verschenen voor de ambtenaar van de burgerlijke stand van Amsterdam om te trouwen: Jacobus Mijndert Krap, chauffeur, 29 jaar oud, geboren en wonend in Amsterdam, gescheiden echtgenoot van Helena Wilhelmina Ikelaar, meerderjarige zoon van Pieter Jacobus Krap, 60 jaar oud, en Marianna Gezold, beiden zonder beroep en wonend in Amsterdam, en Jannetje Buth, zonder beroep, 28 jaar oud, geboren in de gemeente Middelharnis, wonend in Amsterdam, meerderjarige dochter van Cornelis Buth (overleden) en Hendrika Dupré, 58 jaar oud, zonder beroep, wonend in Amsterdam. De vader van de bruidegom en de moeder van de bruid waren aanwezig en stemden in met het huwelijk. De moeder van de bruidegom had volgens een overgelegd officieel document ingestemd met het huwelijk. De aankondiging van dit huwelijk gebeurde zonder problemen in Amsterdam op 24 juli. De ambtenaar vroeg bruidegom en bruid of zij elkaar als echtgenoten namen en alle plichten zouden vervullen die de wet aan het huwelijk verbindt. Na bevestigend antwoord verklaarde de ambtenaar in naam van de wet dat zij door het huwelijk aan elkaar verbonden waren. Als getuigen waren aanwezig: Cornelis Simons, tramconducteur, 39 jaar oud, en Cornelis van Zon, zwager van de bruid, kapper, 27 jaar oud, beiden wonend in Amsterdam.

25 januari 1921, 's avonds om 8 uur, bevond notaris Jacob Warmen Mildervanck de Blécourt uit Bloemendaal zich in het hotel (het voormalige raadhuis) in Overveen. Daar verscheen voor hem de heer Jan Heuperman, notarisklerk wonende te Bloemendaal, die optrad als mondeling gemachtigde van:

1. Mejuffrouw Maria Anna Elisabeth van Eldik Thieme, zonder beroep te Bloemendaal
2. De heer Johannes Milhelmus van Eldik Thieme, ingenieur, wonende te Rijswijk
3. De heer Bernard Willem van Eldik Thieme, ingenieur, wonende te Gouda
4. De heer meester Apollonia Elisa van Eldik Thieme, griffier bij het kantongerecht te Leeuwarden, wonende te Leeuwarden
5. Mejuffrouw Hermance Carolina Antonica van Eldik Thieme, zonder beroep te Bloemendaal

De verschenen persoon verzocht de notaris in zijn hoedanigheid om over te gaan tot de voorlopige veiling of inzet van hierna te noemen onroerend goed. Dit moest gebeuren volgens de algemene voorwaarden die voorkwamen in de processen-verbaal van inzet en toeslag van respectievelijk 22 september 1915 en daarna door deze notaris waren opgemaakt en overgeschreven ten hypotheekkantore te Haarlem.

Schultz vroeg om nog een dag uitstel. De Raad stond dit toe ten aanzien van Verstecq en Champagnet. Schultz stemde in met het verzoek om het verzuim te zuiveren zoals bij de presentatie. Andriesen diende een memorie in, maar Schultz zag af van het indienen van een memorie en vroeg om een kopie van de memorie die de tegenpartij had ingediend.

De heer Anthonij Hellemans, schepen van deze stad, verscheen in dezelfde zaak om alsnog het verzuim van het indienen van een memorie te herstellen en vervolgens alsnog een memorie in te dienen.

De zaak was tegen de heren weesmeesters van deze stad, die in hoger beroep gingen bij de Raad van Appèl.

Tegen meester Iohannes Christoffel Schultz, advocaat aldaar, die ook in hoger beroep ging en eiser was in voornoemde zaak, om een repliek met argumenten in te dienen bij verstek.

De heer Jan Hendrik Doock, drost van de Bataviase Ommelanden, verscheen in de zaak. Meester Iohannes Christoffel Schultz, advocaat aldaar, was eerst gedaagde en nu eiser in de respectievelijke zaak, om daarin te produceren tegen de eiser die een rechtszaak had ingesteld en nu opnieuw in de zaak optrad.

21 december 1768: partijen. De Raad stond het toe.

Jan Berman, directeur bij de Rijkstelegraaf te Eefendijke, meldde zich 2 juli 1877 aan bij de Minister van Koloniën in 's-Gravenhage. Hij wilde examen doen voor de functie van adjunct-inspecteur bij de post- en telegraafdienst in Nederlands-Indië. Deze functie was bedoeld volgens een besluit van de Minister van Financiën van 8 juni 1877. Hij voegde de vereiste documenten toe aan zijn aanmelding.

5 januari 1887 schreven de heren commissarissen van het Vasteland Fonds ter aanmoediging van 's Lands Zeedienst te Amsterdam aan de minister van Koloniën in 's-Gravenhage. Zij lieten weten dat de kwekeling G. W. E. Esche, die bestemd was voor de gouvernementsmarine in Nederlands-Indië, van zijn reis met het schip Gebroeders Smit was teruggekeerd en nu ter beschikking van de minister werd gehouden.

Bij hun brief voegden ze een uitnodiging voor de kwekeling Esche, een door hem ingevulde stamlijst, en kentekens en modellen van de op te leggen tekens van rang met betrekking tot 1 februari. Ze vroegen of Esche al op enige wijze was voorzien voor het geval hij nu 21-jarig was geworden.

De brief was ondertekend door G. Alstbal als voorzitter en Wb. Schnit als secretaris.

6 maart 1857 werd in 's-Gravenhage een brief gelezen van Mejuffrouw S. Esche uit Amsterdam van 23 december. Er werd besloten dat Zijne Excellentie de Gouverneur-Generaal van Nederlands-Indië zou worden geschreven om de familie betreffende informatie te geven over de mogelijke ziekte en het overlijden van de gewezen 1e stuurman bij de Gouvernements Marine G. W. E. Esche, die uiteindelijk in dergelijke betrekking geplaatst was bij de dienst der bestrijding van de opiumsmokkelhandel ter zee.

Johannes Willem van den Dulk, controleur van de Brescaanse Tweeravery de Mssis, kreeg toestemming voor het legaliseren van zijn handtekening bij de resident van Treuinsan.

Johan Marthie Esche werd aangesteld als resident van Roeninsan en kreeg toestemming voor het legaliseren van zijn handtekening.

De resident van Pheribon tekende namens Dr. J. H. G. Sollewijn Gelpke, resident van Oleribon.

Secretaris Ordwyck was aanwezig bij het verzoekschrift.

20 mei 1643, omstreeks 9 uur voor de middag, verschenen voor notaris Gerard van Waey, toegelaten door het Hof van Utrecht, en de hiertoe gevraagde getuigen Wolphert Jansz van Arnhem, kleermaker en burger van deze stad, en Jannichhen Beeints van Helmont, zijn echtgenote, beiden bekend bij de notaris. Zij verklaarden tot voogden over hun onmondige kinderen benoemd, aangewezen en gesteld te hebben:

1. de langstlevende van hen beiden, voor zover het enigszins nodig is
2. Steven Jansz van Arnhem, zijn broer en burger van deze stad
3. Antoni Berintsz van Helmont, haar broer en burger van deze stad, zowel samen als elk afzonderlijk, en de langstlevende van hen

Met de voorwaarde dat de langstlevende van de echtelieden de eerste en leidende voogd of voogdes zou zijn. Zij sloten hiermee uit de heren commissarissen ter zake van voogdijschappen van deze stad en allen anderen die anders op enigerlei wijze recht op het voogdijschap zouden kunnen hebben.

10 oktober 1624 werd een octrooi verleend door Utrecht. Er waren restricties en voorwaarden voor de kinderen van neven en nichten: als een van hen zonder kinderen zou overlijden, zou het bedrag van 600 gulden over de erfgenamen worden verdeeld.

Er werden de volgende legaten (geldelijke nalatingen) gemaakt:

• Aan Aeltgen, dochter van Steven van Arnhem, werd 50 gulden nagelaten
• Aan Sophia en Maria, twee andere kinderen van Steven van Arnhem, werd elk 25 gulden nagelaten

Het testament moest na overlijden volledig uitgevoerd worden. Dit kon als codicil (aanvulling op een testament), als uiterste wil, als schenking vanwege de dood of op andere wijze, afhankelijk van hoe het het beste erkend en gehouden kon worden.

De akte werd opgemaakt te Utrecht in aanwezigheid van getuigen: mr. Johan Portengen, Joofs van Uts en Adriaen van Bilsen, die speciaal hiervoor waren gevraagd. De akte werd ondertekend door Joannes Portengen, Adriaen van Bilsen en notaris G. van Waer in 1645.

16 juni 1640, zaterdagavond omstreeks 17:00 uur, verscheen voor notaris Jacob Schoudt in Haarlem de eerbiedwaardige Tgen a Wuerug, weduwe van wijlen Olivier Huijberts van Claenburgh. Zij was oud maar nog redelijk bij zinnen, met helder verstand, geheugen en spraak.

Zij wilde beschikken over haar bezittingen en maakte haar testament. Eerst verklaarde zij dat zij samen met Olivier van Claerenbeeck 9 december 1633 voor de notaris van Ommelen van Schoorl een testament hadden gemaakt. Daarin hadden zij beschikt over hun nalatenschap. Hun 3 kinderen, namelijk Huijbert, Assuerus en Henrick van Claerenbeeck, hadden niet alleen volledige voldoening gekregen van hun vaders erfenis, maar waren ook allemaal naar hun stand uitgehuwelijkt.

Omdat er inmiddels belangrijke veranderingen in haar familie waren voorgevallen, wilde zij het testament van 9 december 1633 en alle andere eerdere wilsbeschikkingen uitdrukkelijk herroepen en nietig verklaren.

Zij benoemde tot haar enige erfgenamen: de wettige kinderen van Huijbert, Assuerus en Henrick van Claerenbeeck, zowel reeds geboren als nog te verwekken. Zij zouden alle door haar na te laten goederen in gelijke delen erven per stam. Huijbert, Assuerus en Henrick Claerenbeeck zouden elk van hun kinderens erfelijk kapitaal alleen de vruchten en opbrengsten hun leven lang trekken. Dit was als aanvulling op wat zij eerder aan onderhoud en alimentatie hadden genoten. Verder kregen zij alleen hun legitieme portie die hun volgens het recht toekwam, en niets meer.

Als de vruchten en opbrengsten ooit zouden worden aangesproken voor schulden van haar 3 zonen of om andere redenen, dan was het haar wens dat wanneer een van hen (Huijbert, Assuerus of Henrick van Claerenbeeck) daarmee te maken kreeg, in dat geval zijn aandeel zou vervallen aan zijn kinderen.

De bruigom bracht goederen ter waarde van 1.450 Carolus guldens in (20 stuivers per gulden), inclusief goederen die hij tijdens het huwelijk zou erven. De bruid bracht alle goederen die ze bezat in, zoals beschreven in een inventaris. Deze waren samen waard 3.525 Carolus guldens, naast de schulden en lasten, en naast wat haar kinderen uit een eerder huwelijk toekwam van de erfenis van hun vader. Ook haar kleding, linnen, andere stoffen, wapens en baaierd waren hiervan uitgesloten.

Er werden de volgende afspraken gemaakt:

• Als één van beide echtelieden zou overlijden, met of zonder kinderen uit dit huwelijk, zou de bruigom (of zijn kinderen of erfgenamen) zijn ingebrachte 1.450 gulden terugkrijgen, plus de goederen die hij tijdens het huwelijk erfde, zijn kleding en wapens.
• De bruid (of haar kinderen of erfgenamen) zou haar ingebrachte 3.525 guldens terugkrijgen, plus de goederen die zij tijdens het huwelijk erfde en haar kleding.
• Winst en verlies tijdens het huwelijk zouden voor de helft gedeeld worden. Erfenissen golden niet als winst.
• Als kinderen uit dit huwelijk zouden sterven zonder zelf kinderen te krijgen, zouden hun goederen terugvallen aan de kant van de familie waarvan ze afkomstig waren.
• Als de bruigom zou overlijden zonder kinderen bij de bruid na te laten, zou de bruid uit zijn beste nagelaten goederen 400 Carolus guldens extra krijgen, naast de morgengifte en trouwschat. Zijn broer, zwager en neef stonden hiervoor borg.
• De bruid (of haar kinderen of erfgenamen) had het recht om bij overlijden van één van beiden de huizen, erven, kamers en roerende goederen die zij inbracht, tegen een geschatte waarde over te nemen.
• Als de zoon van Issen tijdens dit huwelijk met toestemming van zijn moeder zou trouwen, zou hij de winkel van het huis de Sementmolen aan de eijde mogen gebruiken tegen een redelijke huurprijs, en zouden de echtelieden hem de winkelwaren tegen inkoopprijs overdoen en hem 2 of 3 kooplieden en 2 of 3 werklieden geven.

De echtelieden en borgen beloofden deze voorwaarden na te komen. Dit gebeurde op 27 oktober 1626 (oude stijl) in aanwezigheid van getuigen: Geerts de Leeu, Aelbert van Hoddinloff, Haremken Heertsdeel, Cornelis van Acht, Cornelis Jeurijaensz., Jan de berghe, Cornelis van Tambalen, Mijpus Barkulus, Aerten Jurijaensen van Ise en Wessel Gerridtsen Borchorn.

In naam van de heer, Amen. Cornelis Huijgens van Schoddenberch als broer en Corus van Lambalch als schoonbroer, samen met Hercules Politz als neef, handelden namens en met toestemming van Aelbert Huijgens van Schoddenberch, burger van Utrecht en aanstaande bruidegom, aan de ene kant. Corns van Issen, Aert van Issen en Wessel Gerrits Borchoorn als respectievelijk zwager en schoonzoon handelden namens en met toestemming van Hermantgen de Leeuw, laatste weduwe van wijlen Wouter Aelbertsz van Ravenswaeij, aanstaande bruid, aan de andere kant.

Zij maakten bekend dat tussen Aelbert Huijgens van Schoddenberch en Hermantgen de Leeuw met wederzijdse instemming ter ere van God een wettig huwelijk was afgesproken en besloten. Zij beloofden elkaar dit huwelijk op de eerst mogelijke dag met de juiste regeling te voltrekken.

Ter ondersteuning van dit huwelijk bracht de aanstaande bruidegom in bij de aanstaande bruid al zijn bezittingen, na aftrek van:

• alle schulden en lasten van zijn vermogen
• wat hij zijn respectievelijke kinderen uit eerdere relaties had toegewezen volgens hun respectievelijke moeders, volgens de daarvan opgemaakte contracten
• de wollen en linnen kleding die aan hem en zijn kinderen toebehoorden

Dit bedroeg de som van 1450 Carolusguldens (elk à 20 stuivers gerekend) in vrij zuiver geld. Hiervoor stelden Cornelis van Schoddenberch, Corus van Lambasen en Hercules Polits zich samen en elk afzonderlijk borg, waarbij zij afstand deden van het recht op uitwinning en verdeling (hun rechten als borgen).

Maijcken Haubrechts, weduwe van wijlen Huubert Henricxsz trompetter, ongeveer 50 jaar oud, en Adriana Jairbs, ongeveer 32 jaar oud en dienstmeid van Huubert Henricxsz trompetter ten tijde van zijn overlijden, verschenen op 3 februari 1606 voor een notaris en getuigen in Haarlem. Zij verklaarden onder ede dat zij Huubert Henricxsz trompetter tijdens zijn ziekte hadden horen zeggen dat hij omwille van vrede het ene kind wilde behandelen als het andere en dat zij gelijk zouden delen. Verder verklaarde hij dat hij geld had geteld of gegeven aan Gillis de Clerck of Roelant Haubrechts trompetter, zijn zwager.

Michiel Deken, koopman wonend in Haarlem, ongeveer 45 jaar oud, verscheen voor de notaris en getuigen. Hij verklaarde onder ede dat hij begin mei 1606 met zijn vrouw en een brachtwagen van Amsterdam naar Haarlem reisde langs de Sparendamsche dijk. Een stuk weg van huis kreeg hij in de verte een groep ossen in het oog die langs de dijk in de richting van Haarlem gingen. Hij bleef deze ossen volgen en kwam ze steeds dichterbij. Uiteindelijk kwam hij met de wagen dichtbij tussen de dijk en het water bij een oude brouwerij, 's avonds rond 18:00 uur. Hij vond de ossen met Claes Joost en een drijver die de ossen gestadig voortdreven. Na hem te groeten en een weinig verder te rijden, hoorde hij rumoer van een man te paard die kwam aanrijden. Er was niemand anders in de buurt dan alleen Claes Joost, zijn drijver, de man te paard en de wagen waarop de getuige zat. Door het rumoer liet de getuige de wagen stilhouden en hoorde hij schreeuwen en schelden tussen Claes Joost en de man te paard. De getuige verklaarde verder dat hij toen hij met de wagen voorbij de hoeve van Jacob Janssz kwam, zag dat een ossenweider van Haarlem daar bepaalde ossen liet weiden, die volgens hem diezelfde dag ook uit Utrecht waren gekomen.

Gedaan te Haarlem op 6 februari 1606 voor getuigen, door Albert Oiryz en Michiel de Kevan.

Mechtelt Claes en anderen gaven toestemming voor de verbouwing van 4 kamers. Deze kamers waren ontstaan door de afbraak van een vijver, zoals bepaald in het testament van Lucia Jans vander Molen. De kamers hadden dringend reparaties nodig omdat ze anders zouden instorten. Voor deze reparaties was veel geld nodig. Uit een eerdere regeling bleek dat de minderjarigen uit de erfenis van hun peettante nog 216 gulden, 2 stuivers en 5 penningen toekwam. Mechtelt Claes had daar haar leven lang recht op als lijfrente.

De aanwezigen wilden en stemden ermee in dat Jan Claesz de Vrij, hun broer en zwager, de reparaties van de 4 kamers goed en volledig zou laten uitvoeren. Hij mocht daarvoor meteen het bedrag van 216 gulden, 2 stuivers en 5 penningen gebruiken dat hij volgens de eerdere regeling had moeten beleggen. Ook mocht Jan Claesz de Vrij ten laste van de kamers en voor de reparaties nog eens 200 gulden meer of minder lenen als hij dat nodig vond. De reparaties moesten het eerst en zo snel mogelijk gebeuren.

De aanwezigen stelden Jan Claesz de Vrij onherroepelijk aan om de reparaties te laten uitvoeren, de 216 gulden, 2 stuivers en 5 penningen en het extra geld tegen rente te lenen en voor de reparaties te gebruiken. Zij beloofden onherroepelijk te zullen respecteren wat Jan Claesz de Vrij hierin naar zijn eigen inzicht zou doen. Dit alles onder verpanding van hun personen en goederen.

Dit werd gedaan en gepasseerd in de stad Utrecht in het huis van Jan Claesz de Vrij aan het Buurkerkhof, in aanwezigheid van Jacob Dionysz van Gelder en Gerrit Wesselsz Borthorn, beide burgers van Utrecht, als getuigen.

Op 29 juli 1620 verscheen Jacob Cuijpers, burger van Utrecht, als beheerder van de nalatenschap van wijlen Pieter Bahuet, de broer van zijn overleden vrouw.