Blader door transcripties » Lokale Kronieken uit de Nederlanden 1500-1850

archieftoegang 1695_Iepe_Anon, pagina 44

men stonden van . . .
int midden van die zaele stondt een dicke kolome van
wit marbel met goude aderkens die daer in liepen de
Colome sij rondtom besiende, sag een deurken daer in leoca¬
dia daer in Cruijpende sag sij een marbel draeijtrap
welcke sij op klom en vondt haer boven in de naelde
van de torre in de welcke een Camer en vier vensters
waeren haer hooft uijt eene venster stekende dochte haer
dat sij, door de geweldige hoogte gheel de zee sag menig
vuldige verre gelegen bergen en steenklippen sij sag ver¬
scheijde doch verre voor bij gaende schepen, in die Camer
stonden vier bedsteden van kostelijck houdt, kostelijck
beddinge, de welcke soo sij die aenrackte, van onderdom in
pouder vielen, den Avond nu aenstaende zynde, heeft
leocadia met eenige tafels en stoelen de welcke sij daer
vondt den inganck van die Camer gestopt op dat er gene
ongedierten, bij nachte soude boven komen, aengaende
van menschen en hadde sij geen achter dencken midts
sij niemandt en hoorde inde en sag- dus naer haer ge¬
bedt gestort te hebben heeft sij haer bevolen in besche¬
rminge van haeren engel bewaerder ende in eene van de
bedsteden, haere nachtruste genomen met een bevreesd
en de ongerust herte leocadia des anderdags smorgen
ontwaeckende en in haer gedachten komende, in wat
plaetse en in wat een gesteltenesse sij hair bevondt,
begonde bitterlijck te weenen, denckende hier moet buyten
d' oogen van alle menschen sonder eenigen troost of van
honger, en ander ongemacken sterven, dus vallende op hare
knien heeft sy seer de-vootelijck tot godt haeren toevlucht
genomen en sijn vaderlijcke sorge seer minnelijck versogt
dan is sy beneden dien thoren en van daer beneden dat
hangende Casteel gekomen om haer herte te gaen la¬
ven met de geseyde wijndruijven de welcke aen de ge¬
seijde Colomme groeijden gemerckt sij geen ander levens¬
middelen ter handt en hadde, dus beneden nu gekomen
sijnde en wederom van die druijven geniet hebbende is
naer den oever van de zee gegaen om te sien of sij bij
voorval geen naer bij vaerende schepen en soude ont¬
decken om de selve naer te roepen en aldus van dit
verlaeten eijlandt afgehaelt te worden, maer op den
maer op den overstaende, en sag sij geene schepen maer
bezijden siende, sag sij daer een groote tonne liggen, die
de zee desen nacht hadde aldaer op strant gesmeten
leocadia was begeirig om te weten wat daer in verbor¬
gen was en nemende den sabel de welck sij soo t boven
verhaelt is, tusschen alle dat geweire in die kasse gevon¬
den hadde heeft met den selven alle haere krachten in
gepannen, om een openinge in dat groot stuck te mae¬
ken en vondt de selve vol groote noten gelijck spansche
noten, de welcke sij daegelijcks geeten heeft als voor
broodt en de druijven voor dranck, ende aldus haer lichaem¬
haem op gehouden waer over sij godt hoogelijcks bedank¬
te van syne wonderlijcke sorgvuldigheijdt leocadia al¬
dus versterckt zijnde, is dan langst de deure de welcke
in eene van de vier kolommen was, langst 33 marbelen
trappen nederwaers gegaen, om te ondervinden wat daer
in dien kelder schuijlde in de welckte geen ander licht
en quaem, als door ronde locht gaeten de welcke met
een ijseren traillie bedockt was, in desen kelder sag sij
voor Eerst een tafel staen bedeckt met een tapijt, daer
een grooten man in den zetel sat, bij hem op tatel
liggende een grooten beschreven bock met penne en inte¬
pot daer bij, met het eerste aensien, dochte het aen leo¬
cadia, dat dien man leefde maer hem niet siende roe¬
ren, riep sij overluijdt, in godts naeme is er hier jemant
welcke spracke soo een gedommel en vervaerelijck ge¬
luijd gaf in die gevauseerde kelder getreden, dat haer
dochte dat jupiter met sijnen donder, gheel dat gebauw
dede open bersten dog niemandt hoorende antworden
is sij in den kelder getreden den welcken geplaveijt met
suijver wit marbel rondtom dien kelder gaende sag sij
daer verscheijde geraemten van doode menschen liggen
maer sonder vel of vleesch, ende menigvuldige kostelijck
kleederen, de welcke als stof van een vielen soo sij aen¬
geraekt wierden leocadia nu bij dien man gaende die aen
tafel sat op eenen zetel als een levenden mensch tuckte
maer haeren sabel tegen sijn aerm en siet aenstonts Vlogen
de twee harmen van dien man open en scheenen naer
haer te willen grijpen ende sijn hoofd die draeijde drije
mael rondt waer van onse ijpersche dochter soo verbaest
stondt dat haer dochte eenen duyvel of een spoock te