Blader door transcripties » Het Utrechts Archief

archieftoegang 1001, inventarisnummer 2726, pagina 4

af te gaen vindt ick niet vreemdt dat is meest
vande state meubel kamer, maert lijwaese
tot uhEd lijf is op deselfs vertreck van hier
meest alte mael nieuw geweest, dat ver¬
wondert mij daer moogen Eenige dasse
en moutges onder sijn die gebeesicht waere
anders wast al nieuw, den IJan van
hardenbroeck heeft sijn tweede gebodt met
Euffoou van Matenes dochter vande heer van
raskoert, de heer van rhijnswou is heel wel
voldaen van thee die ick hem gesonde heb
schrijft mij Een heelle brief van dancksegg
daer over, de laest gekoomene thee heb
ick noch niet die leijt noch in seelant be¬
vrooren, tis hier sulcken ongemeene felle
koude en vorst als in lange ijaeren niet
geweest is, wij verneeme nach geen onge¬
mack aende vismaer soot so kontiniweert
vrees ick die seer, want op veel plaetse inde
grafte ist tot de gront toe gevroore, men kan
niet meer als mijn best doen en daer wort niet
in versuijmt, voort moet me paesijensie hebbe,
ick sal nu neffens al onse liefve kints kindere
uhEd Een gelucksalich nieuwe ijaer met alle
soorte van geluck en heijl van ganscher har¬
tee toe wensche, blijfve
Mijn heer en liefte hartge
uhEd getrouwe wijff
reijnertge ons
M Turnor
jongste soon is sulcke
braefve steevige jonge dat Een lust is te sien
+
Ameron den
rec.a 19en Janari,
Eerste en 10
ijanwa 1682
Mijn heer en lieste hartge
het is mij leet wt uhed aengenaeme vande Eerste
deeser te sien mijn briefve so lansaem overkoo
geloof het door de poste die de briefve van hier
naer den haech brenge komt want die Ett
poste herwaert in plaets van sondaechs
smergen Eerst dijnsdaechs hier door koom
en dan inde haech koomende is den post die
op berlijn rijt al wech, wij hebbe hier sulcke
sneuw gehadt dat ongelooflijck is en nu
4 dagen Een ongemeene stercken storm wint
wt het noort ooste gewaeijt, en naer 3 dagens
Eenen sachten doei, nu weer sulcken stercke
en horijbelle vorst en koude dat niet te
spreecken is, ick heb hier werck dat men de
kinderen werm hout men kan ock sijn selfe
nau lijcks verwermen hoe groote vieren men
stoockt, het valt mij Een seer kostlijcke winter
dewijl wij alles so duijfve als konijne en vis
wt de hant moeten voeren, ick laet twee
mael daechs de bijte inde grafte open houwe
verneem noch geen doode vis, of wijt so sulle
konne houden waer te wensche maer vrees
van neen, de ster met de staert wort hier
noch alle avonde gesien die schricklijck staet