Transcripties » Recent gemaakte samenvattingen van herkende teksten

Op 28 september 1777 kwamen de volgende personen samen bij notaris Cornelis Knappert in Schiedam:

• Machtelt van Marwijk, weduwe van Jacobus Morel
• Johanna Morel, weduwe van Jan Hille
• Agte Morel, weduwe van Crex Loose
• Jan van Son, die optrad namens Marie Möppel en Geertruij Morel
• De kinderen van Jacobus Morel: Jacobus Morel junior en Marie Morel
• Dirk Landman en Maarte Wesenberg als voogden over de minderjarige Derk Morel
• De drie kinderen van wijlen Frans Morel (zoon van Jacobus Morel)

Ze waren allemaal uit Schiedam, behalve Stijntje Morel die in Rotterdam woonde. Ze kwamen samen voor een erfeniskwestie waarbij ze verklaarden tevreden te zijn met de verdeling. Ze beloofden elkaar niet lastig te vallen over deze verdeling en zagen af van het recht op hertelling of herziening. Het huis en erf werd toegekend aan de eerste partij (Machtelt van Marwijk). Iedereen bevestigde hun deel te hebben ontvangen. Als getuigen traden op Simon Cornelis Knappert en Lodewijk Jongslaet.

Op zaterdag 10 juli 1824 kwamen voor notarissen Jacob Gageslein en zijn collega in Schiedam samen:

• Willem Wilbers
• Hermanus Dries
• Jacobus Lelijveld
• Hendrik Ruts
• Corstiaan Kruining

Ze wilden overgaan tot de definitieve verkoop van onroerende goederen uit de nalatenschap van Jannetje Kruining. De verkoping vond plaats in de Sint Joris Doele te Schiedam om 8 uur 's avonds.

De volgende panden werden verkocht:

• Een huis aan het Broersveld (Wijk C nr. 557) voor 1475 gulden aan Jurrianus Roesbergen
• Twee koestallen en een wagenschuur (Wijk C nr. 554) voor 850 gulden via Cornelis Leenmans aan Pieter Weber
• Een paardenstal met vrije gang in het Groenendaal (Wijk C nr. 557/A) voor 495 gulden via Johannis van der Most aan Jan Robbregts

De akte werd om 9 uur 's avonds afgesloten en ondertekend door alle betrokkenen, behalve Pieter Weber die verklaarde niet te kunnen schrijven.

De kinderen van Henricus Louwhoff en wijlen Elisabeth Wiezens geven hun vader toestemming om namens hen een huis te verkopen. Dit zijn:

• Johannes Stephanus Louwhoff, brandewijnmaker uit Schiedam
• Elisabeth Louwhoff (getrouwd met Johann Wilhelm Boller) uit Schiedam
• Henriens Louwhoff, handelaar uit Leeuwarden
• Bernardus Louwhoff, gisthandelaar uit Rotterdam
• Maria Louwhoff (getrouwd met Jacobus Weber) uit Schiedam
• Christoffel Louwhoff, gisthandelaar uit Rotterdam

Het gaat om een huis aan de noordkant van de Dam in Schiedam, wijknummer A22, kadasternummer A285, met een oppervlakte van 86 ellen. Henricus Louwhoff mag zelf de verkoopprijs en voorwaarden bepalen. Het document is ondertekend in Schiedam op 17 april 1845.

Op 10 augustus 1818 verschenen voor notaris Daniel Hoekwater in Schiedam:

• Jacobus Weber, brandersbediende uit Schiedam (schuldenaar)
• Jan Casper Klufmulles, brandersbediende uit Schiedam (geldschieter)

Weber verklaarde 300 gulden schuldig te zijn aan Klufmulles. Dit bedrag moet worden terugbetaald met:

• 25 gulden per jaar aflossing
• 5% rente per jaar over het openstaande bedrag
• Eerste betaling op 10 augustus 1819

Als zekerheid stelde Weber zijn huis en erf aan de Breestraat in Schiedam als onderpand. Dit huis grensde aan:

• Stadsstraat aan één zijde
• Het pand van Fredrik Huik aan de andere zijde

Weber had dit huis dezelfde dag gekocht van Matthys van Pinxteren. Als getuigen waren aanwezig Cornelis van der Valk (particulier) en Pieter van der Spui (huismeester).

Op 7 april 1665 verschenen voor notaris Adriaen Lock twee mensen:

• Jacob van Loker, chirurg
• Magdaleentje Everts Molengraef, zijn echtgenote

Ze woonden in de stad en waren gezond van lichaam en geest. Ze wilden hun testament opmaken omdat ze wisten dat de dood zeker was, maar het moment van sterven onzeker. Ze deden dit uit vrije wil, zonder dwang van anderen. Ze bevalen hun zielen aan God aan en hun lichamen aan de christelijke aarde. Ze herriepen alle eerdere testamenten.

Op 23 december 1857 verschenen voor notaris Henricus Adrianus Franciscus Daniel van Meeuwen in Haarlem:

• Nicolaas Johannes van Bemmel, makelaar uit Haarlem, als vertegenwoordiger van Carolina Sombarth uit Leiden
• Willem van Duyn, schildersknecht uit Haarlem

Carolina Sombarth was de enige erfgenaam van haar zus Henrietta Wilhelmina Sombarth, die weduwe was van Johannes Everardus Krolman. Dit was vastgelegd in een testament van 29 augustus 1855 bij notaris Johannes Petrus Wilhelmus Schermer in Leiden.

Van Bemmel verkocht namens Carolina Sombarth aan Van Duyn een huis met erf in de Kerkstraat in Haarlem, wijk 4, nummer 104 (kadaster sectie C nummer 1950). Het huis was 27 ellen groot.

Dit huis was eerder op 1 juni 1855 toegewezen aan Henrietta Wilhelmina Sombarth bij een akte van verdeling bij notaris Schermer in Leiden. Deze akte werd op 14 augustus 1855 geregistreerd in Haarlem.

Op 23 december 1857 verschenen voor notaris Henricus Adrianus Franciscus Denel van Meeuwen in Haarlem:

• Nicolaas Joannes van Bemmel, makelaar uit Haarlem, als gemachtigde van Carolina Sombarth uit Leiden
• Willem van Duyn, schildersknecht uit Haarlem

Carolina Sombarth was de enige erfgename van haar zuster Henrietta Wilhelmina Sombarth, die weduwe was van Johannes Everardus Krolman. Dit was vastgelegd in een testament van 29 augustus 1855 bij notaris Johannes Petrus Wilhelmus Schermer.

Van Bemmel verkocht namens Carolina Sombarth een huis met erf aan Van Duyn. Het huis stond in de Kerkstraat in Haarlem, wijk 4, nummer 104 (kadastraal sectie C nummer 1950) en was 27 ellen groot.

Dit huis was eerder toegewezen aan Henrietta Wilhelmina Sombarth volgens een akte van verdeling, opgesteld op 1 juni 1855 bij notaris Schermer in Leiden en geregistreerd in Haarlem op 14 augustus 1855.

• De notaris las het testament hardop voor
• Hij vroeg of dit haar laatste wil was
• Zij bevestigde dat ze alles begreep en dat dit haar testament was

• Fredrik Woutman Junior, een kantoormedewerker
• Adam van Dort Junior, zonder beroep

• Fedli van Pongeren
• Woutman
• A van Dort jr
• Van Heeuwen

Op 22 december 1857 verscheen voor notaris Henricus Adrianus Franciscus Daniel van Meeuwen in Haarlem mevrouw Sesselia van Iongeren. Ze was getrouwd met winkelier Johannes Hoes uit Haarlem. Ze wilde haar testament laten opstellen.

Ze besloot het volgende:

• Ze benoemde haar echtgenoot Johannes Hoes tot haar enige erfgenaam
• Hij zou al haar bezittingen erven
• Hij werd ook benoemd tot uitvoerder van haar testament
• Hij kreeg de macht om haar nalatenschap af te handelen

Op 23 januari 1732 verscheen voor notaris Adrian Baars in Amsterdam Elisabeth de Vries, weduwe van Jacob van de Velde. Ze gaf volmacht aan Samuel van de Velde, ook wonend in Amsterdam, om haar te vertegenwoordigen bij bijeenkomsten met advocaten Arnoldus Commelin en Jan de Vieg Junior. Dit ging over een geschil met koopman Pieter Teijser dat op 17 januari was vastgelegd bij notaris Philipp de Marolleus.

Cornelis de Wit droeg het recht over aan Jacob van de Velde om enkele boeken te drukken en verkopen, waaronder:

• Het volledige Nieuwe Testament
• Een kinderboek met letters en figuren

Als Cornelis de Wit niet op tijd zou betalen, zou hij alle exemplaren van het kinderboek moeten overdragen aan Jacob van de Velde. Die mocht ze dan zelf verkopen en het geld houden om zijn schuld te dekken. Een eventueel overschot zou terug moeten naar Cornelis de Wit.

Dit document werd ondertekend in Amsterdam op 28 april 1763 door:

• Cornelis de Wit
• Jacob van de Velde
• Harmanus Volkers (getuige)
• Jan Joachim Hage (getuige)
• Jan Verleij (notaris)

Jacob van de Velde en Catharina Kreeger waren getrouwd. Ze maakten een testament op waarin stond dat als een van hen zou overlijden, de langstlevende alle bezittingen zou erven. Dit gold voor alle roerende en onroerende goederen. Ze benoemden elkaar ook tot uitvoerder van het testament en regelaar van de begrafenis. Niemand anders mocht zich hiermee bemoeien.

Dit testament werd opgesteld in Amsterdam in het huis van Jacob van de Velde in de Kerkstraat tussen de Utrechtsestraat en Binnen Amstel. Als getuigen waren aanwezig Gerrit Willem de Wolff en Selmer de Bruyn. Het document werd ondertekend op 4 februari 1748.

Andere betrokkenen bij dit document waren:

• Maria IJans
• Daniel van den Brink
• Joshua Leonardus Jouzeh
• Nolkert van Sever

Op 4 november 1722 maakten verschillende erfgenamen afspraken over de nalatenschap van Jurjaen van der Maes. De erfgenamen waren:

• Maria van de Velde (laatste weduwe)
• Anna van der Maes (weduwe van Gerrit Vlas)
• Cornelis Duijts (getrouwd met Jacoba van der Maes)
• Esaias te Winkel en Hendrik van Delft als voogden over Jurjan en Magdalena Solicas (kinderen van wijlen Maria van der Maes en Arnoldus Matheus van der Maes)
• Matheus van der Maes (24 jaar oud)

Op 18 september had Jurjaen van der Maes in zijn testament bepaald dat:

• Getrouwde kinderen en kleinkinderen 350 gulden moesten inbrengen die ze bij hun huwelijk hadden gekregen
• Matheus kreeg persoonlijke spullen zoals kleding, sieraden en huishoudelijke voorwerpen

Jurjaen van der Maes overleed op 12 oktober. De erfgenamen spraken af dat:

• De andere erfgenamen samen 4/5 deel krijgen van de bezittingen die Jurjaen had bij zijn laatste huwelijk
• Eerst moesten de schulden en begrafeniskosten worden betaald
• De erfgenamen krijgen elk 1/5 deel van 50 gulden voor een ring met 9 stenen
• Maria van de Velde krijgt de winkel met alle goederen en moet de winkelschulden betalen

Jan Sama is overleden. Zijn weduwe Maria van de Velde beheerde daarna de erfenis. Hun zoon Tobias Pama vertrok naar Oost-Indië. Voor zijn uitrusting en later voor goederen betaalde zijn moeder veel geld. In Oost-Indië trouwde Tobias Pama met Francina Johanna Keijser. Op 15 november 1734 maakte Tobias Pama zijn testament in het kasteel Nagapatnam. Hij stelde zijn vrouw aan als erfgenaam. Als hij kinderloos zou sterven, zou zijn moeder een wettelijk deel krijgen. Dit gebeurde ook zo. Op 13 februari 1744 maakte Maria van de Velde haar testament in Amsterdam. Ze stelde haar zoon Pieter Pama aan als enige erfgenaam. Jan Adriaan van den Bogaard, het kind van haar overleden dochter Jannetje Pama, kreeg een wettelijk deel. Er waren twee erfeniskwesties:

• Francina Johanna Keijser had als weduwe van Tobias Pama recht op een derde deel van Jan Pama's erfenis
• Pieter Pama had als vertegenwoordiger van zijn moeder recht op een wettelijk deel van Tobias Pama's erfenis

Op 21 mei 1733 gaf Maria van de Velde, weduwe van Jan Pama, een kwitantie uit. Ze woonde in Amsterdam en had geld tegoed van wijlen Joan van den Burch, die handelsvertegenwoordiger was van de keizer van Rusland. Via de rechtbank had ze op 21 april 1733 toestemming gekregen om geld te ontvangen.

De executeurs van het testament van Van den Burch, Jacob Band en Siegfried Hendrik Oldencop, beide kooplieden in Amsterdam, hadden op 11 december 1731 de erfenis aanvaard. Ze betaalden aan Maria van de Velde een bedrag van 43 gulden en 18 stuivers. Ze beloofde dat als er nog andere schuldeisers zouden komen met evenveel of meer recht op het geld, en er niet genoeg geld in de erfenis zou zijn, zij het geld zou terugbetalen.

De notaris die dit vastlegde was Adrian Baars.

Op 3 oktober 1753 verschenen voor notaris Daniel van den Brink in Amsterdam:

• Florentius Camper, getrouwd met Johanna Maria van de Velde (weduwe en erfgename van Martinus François de Bordes, voormalig directeur-generaal van de Noord- en Zuidkust van Afrika op Guinea)
• Johanna Maria van de Velde zelf, bijgestaan door haar huidige echtgenoot

Ze woonden aan de Oude Weteringstraat in Amsterdam. Ze gaven volmacht aan Pieter Ploos van Amstel, advocaat bij de gerechtshoven in Den Haag, om:

• Hun rechtszaken te behartigen tegen iedereen, maar vooral tegen de bestuurders van de West-Indische Compagnie in Amsterdam
• Hun belangen te verdedigen bij het Hof van Holland en in hoger beroep
• Vonnissen aan te horen en zo nodig in beroep te gaan

Als getuigen waren aanwezig Willem Appels en Joannes van den Brin.

Wolfgang de Beer, vaandrig van een compagnie soldaten van 25 jaar, Annetje Jacobs, weduwe van Carsten Matthijsz van 64 jaar, en Margrieta Jacobs, weduwe van Christiaen Walff van 54 jaar, alle wonend in de koningsstraat, hebben het volgende verklaard op verzoek van Pieter Ockersz:

Op 27 november 1650 zagen de getuigen dat Geertruij Vliegers, de vrouw van Volkersz, samen met een andere vrouw naar het verblijf van Pieter Ockersz kwam. Ze bracht 46 stukken neteldoek (fijn geweven katoen) mee, die op tafel werden gelegd. De getuigen hoorden dat Pieter Ockersz tegen Geertruij Vliegers zei dat hij voor de neteldoek alleen wilde betalen wat het waard zou zijn. Geertruij vertrok zonder dat er verdere afspraken werden gemaakt.

Later zagen de laatste twee getuigen in Amsterdam dat Geertruij bij Simon Lyseverijn Strupel kwam, waar ze hoorden dat hij haar vroeg waarom ze de goederen had gebracht voordat ze met Annetje Jacobs tot een overeenkomst was gekomen.

De tekst bevat voornamelijk vermeldingen van namen en data in verband met een adminstratief document. De belangrijkste personen die genoemd worden zijn:

• Catharina Vlieger (weduwe Kers)
• Abraham Grenake
• Jan Raelink
• Egbert Roewink
• Geertruijd Tos
• Susanna Willems (weduwe van Philipus van den Broek)
• Sara van Sudel
• Cornelia Roswinkel
• Maria Santijn (weduwe van Joan Blaauw)

Er worden verschillende maanden genoemd, waaronder:

• februari
• september
• oktober
• november
• december

De locatie die genoemd wordt is het Haarlemmer binnen & buiten veer.

Op 30 juli 1766 verschenen voor notaris Isaac Pool uit Amsterdam de volgende personen:

• Jacob Dull, vertegenwoordiger van de koning van Denemarken
• Jan Fredrik Sibmacher
• Johannes van de Velde
• Laurens de Graaff, getrouwd met Hester van de Velde

Ze verklaarden dat ze twee kleine staatsobligaties overdroegen aan Olof Broberg. Deze obligaties waren:

• Beide uitgegeven op 1 januari 1713
• Elk 200 gulden waard
• Geregistreerd op 10 november 1713
• Een stond op naam van J.M.
• De andere op naam van Ribia da Silva, weduwe van Heym de La Parra

De obligaties waren op 21 juli 1766 op een openbare veiling verkocht aan Olof Broberg. De verkopers verklaarden dat ze volledig betaald waren en dat ze afstand deden van alle rechten op deze obligaties.

Op 30 juli 1766 verschenen voor notaris Isaac Pool in Amsterdam de volgende mensen:

• Jacob Dull, vertegenwoordiger van de koning van Denemarken
• Jan Fredrik Sibmacher
• Johannes van de Velde
• Laurens de Graaff, getrouwd met Hester van de Velde

Ze verklaarden dat ze een obligatie (een soort lening) overdroegen aan Phelippe Souturier en Harmanus Borghorst. Deze twee heren beheerden het geld en bezittingen van jonkvrouw Aletta Borghorst. De obligatie was:

• Oorspronkelijk op naam van de weduwe Jan Kuyken
• Uitgegeven op 1 juli 1707
• Waard 1000 gulden
• Verkocht op 21 juli 1766

De verkopers bevestigden dat ze volledig betaald waren. Als getuigen waren aanwezig Gerrit van Houten en Barend Engelbertus Santhagens.

Op 23 oktober 1679 werd een schuld van 12328 gulden vastgelegd. De volgende personen worden genoemd in de tekst:

• Cornelis van Beek
• Claas Gerritsz Ruijt
• Dirk Claasz van Ruijt
• Anna Gerrits Ruijt
• Neeltje Gerrits Ruijt
• Jan Jansz van Claaij
• Jacob van Roijen
• Jacob de Mijne
• Jan Barentsz vande Velde
• Joannes van de Velde
• Bruijn Hendriksz Clavezenburg
• Christiaan Willemsz vander Hoeven
• Matthaus vander Hoeven
• Dirck Ruijt

Er worden verschillende eigendommen en schulden beschreven, waaronder:

• Een huis aan het Kattenburger Cleijn
• Een huis in de Kleine Kattenburgerstraat
• Een grafplaats in de Oosterkerk

De totale waarde van de bezittingen bedroeg 29141 gulden. Na aftrek van de schulden en kosten bleef er 28474 gulden over om te verdelen.

Op 30 juli 1766 werd in Amsterdam een juridische overdracht vastgelegd waarbij een obligatie ter waarde van 1000 gulden aan Anna Roelofs werd overgedragen. De akte verklaart dat alle rechten en aanspraken op deze obligatie volledig worden overgedragen, zonder enig voorbehoud. De overdracht zou te allen tijde worden beschermd tegen eventuele claims van derden. De akte werd ondertekend door:

• Gerrit van Houten (getuige)
• Barend Engelbertus Santhagene (getuige)
• Bob Dul
• Jan Frederik Sbrnnik
• Joannes van de Velde
• Louriens de Graaf
• Ester van de Selde
• Isaac Pool (notaris)

Een aantal zeelieden deserteerde van hun schepen. Op 25 december vluchtten van het schip Rijxdorf:

• schieman Jacob Camhout uit Amsterdam
• kwartiermeester Hendrik Croese uit Bremen
• matroos Harmanus Bouwan uit Amsterdam
• matroos Carel Augustijn uit Danzig
• Fredrik Crommezee uit Amsterdam
• Andries Sparlingen uit Göteborg
• Hendrik Nernieuw uit 's-Gravenhage
• bootsman Johannes van de Velde uit Curaçao
• botteliersmaats Evert de Haes uit Enkhuizen

Van het schip Maria Laurentia deserteerden ook:

• matroos Rudolf Jurgen Stelter uit Lüneburg
• matroos Christiaen van Vendeloo uit Leiden
• busschieter Gillis

Er werden direct op 25 en 29 december brieven gestuurd naar alle posten in het noorden en zuiden om de stranden te bewaken. Van de twee matrozen van de Maria Laurentia werd niets meer vernomen. De andere deserteurs passeerden op 27 december Cannanoor richting het noorden. Begin januari werden ze bij Basrur door Maratha zeerovers overvallen, beroofd en aan land gezet.

Op 3 november 1739 verscheen voor notaris Adrian Baars in Amsterdam Elisabeth de Vries, weduwe van Jacob van de Velde. Ze machtigde Nicolaas Poutan, magazijnmeester in Deluma, om namens haar:

• Een afrekening te eisen van Martinus Francois de Bordes in Elimma
• Deze afrekening ging over 2 kisten met diverse goederen die in 1733 waren verstuurd met het schip 'Vrouw Maria' onder leiding van kapitein Christiaan Vels
• De kisten waren bedoeld voor Johannes van de Velde, assistent in Elimma, die echter voor aankomst van het schip was overleden
• Poutan mocht de rekening controleren, goedkeuren of weigeren
• Hij mocht rechtszaken voeren en in beroep gaan indien nodig
• Hij mocht beslag leggen op goederen en personen
• Hij mocht ook anderen machtigen voor deze taken

De akte werd getekend in Amsterdam in aanwezigheid van getuigen Johannes van Malen en Jan Heelman.

Op 16 november 1748 verscheen voor notaris Daniel van den Brink in Amsterdam Johannes van de Velde, waagdrager bij het Klapmatse Veem, met zijn vrouw Maria Elisabeth van Wije. Zij verklaarden samen schuldig te zijn aan koopman Jacobus van Brink een bedrag van 1420 gulden. Dit bedrag bestond uit:

• 1100 gulden vanuit een eerdere lening van 3 september 1743
• 320 gulden vanuit een lening van 21 november 1743 die oorspronkelijk was aangegaan door Pieter Schuur. Omdat Pieter Schuur niet betaalde, hebben zij deze schuld overgenomen.

Ze deden afstand van verschillende rechten die hen hadden kunnen beschermen, waaronder het recht van de vrouw om niet aansprakelijk te zijn voor schulden.