Blader door transcripties » Stadsarchief Amsterdam

archieftoegang 499, inventarisnummer 342, pagina 13

De opzet van de nieuwe permanente tentoonstelling was chronologisch-thematisch van
aard . Hoewel de geschiedenis van de stad vanaf het eerste begin in de dertiende eeuw tot in
de twintigste eeuw werd getoond , lag toch veruit de grootste nadruk op de zeventiende en
achttiende eeuw . Zowel kwantitatief als kwalitatief was hier het zwaartepunt van de col-
lectie . Om de sociaal-economische en politieke thema's over het voetlicht te kunnen bren-
gen kozen directie en stafervoor om het geschiedverhaal waar mogelijk te vertellen aan de
hand van kunstvoorwerpen van hoge kwaliteit . Zo zou de aandacht van de bezoeker ge-
makkelijker kunnen worden vastgehouden , het genieten van het bezoek zou erdoor wor-
den verhoogd . Kunstvoorwerpen en ' historische voorwerpen ' werden nadrukkelijk niet
gescheiden . ' Heden dient een museum beschouwd te worden als een eigendom van de
gemeenschap , een plaats waar iedereen bevrediging kan vinden van zijn behoefte tot
kunstgenot en kennis '. 13 Om dit uitgangspunt , opgenomen in het Programma van Eisen
uit 1963 , te kunnen realiseren besloten de samenstellers van de nieuwe opstelling de voor-
werpen door middel van kaarten , foto's en audio-visuele middelen waar nodig nader toe te
lichten en in een bredere context te plaatsen . Bovendien kwam in de verschillende proef-
tentoonstellingen een gelaagd systeem van tekstuele informatie tot stand , dat door middel
van bezoekersonderzoeken op zijn waarde werd getoetst .
Zo bevond zich in het midden van de jaren zeventig een nieuw kunst - en cultuurhistorisch
museum in het hart van de stad , op een plaats die eeuwenlang met poorten was afgesloten
geweest . Het was wennen , ook voor de bezoekers die deze plek niet kenden en er in de
drukke Kalverstraat gemakkelijk aan voorbij liepen . De vele , dikwijls spraakmakende ,
tijdelijke tentoonstellingen hielpen natuurlijk de naamsbekendheid te vergroten , evenals
de activiteiten van de nieuw opgezette educatieve dienst en de eerste voorzichtige schre-
den
op het gebied van de pr en marketing .
Het is niet verwonderlijk dat een groeiend bedrijf als het Amsterdams Historisch Mu-
seum alleen kon functioneren door volledig op eigen benen te staan : er moest een eind
komen aan de banden die het museum in personele zin nog met het Stedelijk Museum
verbonden . In het begin van de jaren tachtig vond tijdens het directoraat van Bob Haak
de definitieve personele splitsing plaats tussen het Stedelijk en het Amsterdams Histo-
risch . Voortaan had ieder museum zijn eigen fotoafdeling , technische dienst , depotmede-
werkers , bewaking , enzovoorts .
Aan deze splitsing was een meer inhoudelijke taakverdeling met betrekking tot het ste-
delijk kunst-
en cultuurhistorisch bezit voorafgegaan . De discussies hierover begonnen al
snel na de Tweede Wereldoorlog . 14
Uiteindelijk werd in de jaren zestig , in grote trekken ,
afgesproken dat het Amsterdams Historisch Museum de collecties zou beheren uit de pe-
riode vóór circa 1890 . Het Stedelijk droeg de zorg over de periode erna .
Ook tussen het Amsterdams Historisch Museum en het Gemeentearchief kwam een
nadere taakverdeling tot stand . In de discussie , die eind van de jaren veertig ontbrandde ,
over de plaats waar de historisch-topografische atlassen van de gemeente dienden te wor-
den bewaard , raakten de gemoederen menigmaal sterk verhit . In 1975 , nog vóór de ope-
ning van het museum , kwam een overeenkomst tot stand . In het Gemeentearchief zouden
de tekeningen , prenten , kaarten en foto's met betrekking tot de stad worden bewaard en
door acquisitie worden uitgebreid . Het Amsterdams Historisch Museum met zijn eigen
Jaarboek Q3,Amstelodamum [ 2001 ]
Jaarboek 93 , Amstelodamum [ 2001 ]