Transcripties » Recent gemaakte samenvattingen van historische documenten

10 januari 1601 kwamen Ruth Laurens van Eyndegenen en Hubrecht Henricxsz Trompetter voor de notaris. Zij waren samen eigenaar van een huis met erf dat eerder eigendom was geweest van Connele van Zyl. Zij hadden het in 1593 gekocht van Pieter van Hondt, volgens een akte die op 1 februari 1593 in Haarlem was opgesteld.

De mannen verklaarden dat zij het huis en de toebehoren hadden verdeeld als volgt:

• Ruth Laurens kreeg het huis met erf aan de Raecxe, waar hijzelf met nog 2 andere huishoudens woonde. Deze woningen hadden hun uitgang door de groene poort naar de Korte Zijlstraat. Ruth nam daarbij de schuld op zich van 710 gulden, waarvan jaarlijks rente werd betaald (1 op 16) aan de stad Haarlem. Deze rente gold voor beide delen van het pand. Ruth beloofde Hubrecht Trompetter te bevrijden van deze schuld. De rentebetaling zou beginnen op nieuwjaarsdag 1601.
• Hubrecht Trompetter kreeg 3 nieuw gebouwde kamers met het erf ervoor, met een uitgang onder de toren van de Zijlkerk naar de Zijlstraat. Deze kamers kreeg hij vrij en onbelast. De kamers aan de achterkant tegen het deel van Ruth Laurens moesten blind blijven zonder vensters naar de kant van Ruth. Ruth Laurens en zijn opvolgers mochten wel timmeren aan en in de muur van de kamers van Hubrecht, zo hoog en laag als hij wilde. Als Ruth hoger zou bouwen dan het laagste deel van het dak van Hubrechts 3 kamers, moest hij op eigen kosten een loden goot leggen en onderhouden. Hij moest ook de loden goot onderhouden die al aan de oostkant van die kamers naast zijn huis was gelegd.

Ruth Laurens zou bovendien voor de verbeteringen aan Hubrecht Trompetter nog 550 gulden in contant geld betalen op mei 1601. De kosten voor het veertigste penning (belasting) en de akten zouden door beiden voor de helft worden betaald.

Beide mannen verklaarden hiermee tevreden te zijn en beloofden dit voor altijd na te komen. Dit werd gedaan in het huis van Ruth Laurens in de Goudsmidstraat in Haarlem. Als getuigen waren aanwezig Kersten Leuwens, burger van Haarlem, en Barthelt Hermanspoort, beide inwoners van Haarlem.

Voor de openbare notaris verschenen met getuigen erbij de eerbare Maijcken Zubrechts, de nagelaten weduwe van wijlen Hubrecht Henricxs trompetter, ongeveer 54 jaar oud, en Adriaentz en Jacobs, vroeger dienstmeid van de trompetter, ongeveer 30 jaar oud, wonende in de stad Haarlem. Zij verklaarden op verzoek van Gillis de Clercq, die getrouwd was met Lysbeth Inbrechts, en Roelant Hubrechts trompetter het volgende:

• Maycken verklaarde dat wijlen Hubrecht trompetter, haar man, tijdens zijn leven tegen haar meerdere keren verteld had dat hij aan Lysbeth Hubrechts en Roelandt Hubren, zijn 2 kinderen, elk de som van 300 carolus guldens geschonken en gegeven had. Dit deed hij omdat Lysbeth hardhorig was en Roelant zijn jongste kind was, en ook omdat zij beiden van de bleek waren weggebleven, waardoor er onenigheid was ontstaan tussen de kinderen van Hubrecht Henricxs, en om verschillende andere redenen zoals hij openlijk tegen haar zei. Dit had zij eerder ook al verteld voor de goede mannen die waren samengekomen over het geschil tussen haar en de erfgenamen van Hubrecht Henricxs. Daarom meende zij dat de andere kinderen van de trompetter geen recht hadden om van deze beide kinderen de terugbetaling van deze som te eisen, omdat deze hen absoluut gegeven was.
• Adriaentgen Jacobs verklaarde dat zij ten tijde van de grote onenigheid tussen de kinderen van Hubrecht trompetter over de bleek in het huis van wijlen Hubrecht trompetter gewoond had. Daardoor had zij meerdere keren gehoord dat Hubrecht trompetter tegen zijn eigen kinderen zei dat hij het tegen hen zou regelen. Ook had zij gehoord dat Hubrecht kwitanties aan zijn 2 kinderen gegeven had, elk voor de 300 guldens, om de onenigheid te beëindigen en om andere redenen. Zij was bereid dit te allen tijde met een eed te bevestigen.

Zij stemden in met deze akte. Dit werd gedaan in Haarlem in het huis van de notaris in de Sint Jansstraat op 30 januari 1606, in aanwezigheid van Sybrant Janssoon en Thomas Claessoon, beide kleermakers en poorters of inwoners van dezelfde stad, als hiertoe verzochte getuigen.

In het jaar 1606 op 30 januari heeft Willem van Triere, openbaar notaris toegelaten bij het Hof van Holland, residerende binnen Haarlem, in aanwezigheid van genoemde getuigen, op verzoek van Pieter Adriaensz Toornburch, die getrouwd was met Anna, deze akte opgemaakt.

Op gisteren arriveerde het schip Nederhovst vanuit Palicol via Princquenemale en Batticolo met een lading balken, planken, spijkers en andere benodigdheden. Het schip was 17 januari vertrokken van Cormandel samen met de kat Opmeer, maar die laatste had als opdracht Pallia Catta aan te doen.

De lading vanuit Ceylon bedroeg slechts 20829 gulden en 4 stuivers en 3 penningen, omdat het schip door een zware storm was getroffen. Als God beter en vrediger tijden gunde, zou men het volgende jaar een groot retour gereed hebben en vanuit Gale kunnen verzenden.

De commandeur schreef vanuit Batticolo op 28 januari dat alles daar rustig en in goede staat was. De kat Jpesteijn, die 26 december met benodigdheden naar Arincquenemale was gestuurd, was daar 25 januari voorspoedig aangekomen. Men hoopte dat alle 3 de schepen nog zo vroeg klaar zouden zijn dat ze nog een tocht hierheen konden maken voor hout, waarmee men uit de nood zou zijn, vooral als Mallabaer ook zou bijdragen.

Vrienden uit Palicol schreven dat ze daar nog wel 2 fluitschepen aan hout voor hen klaar hadden staan. De schrijvers hadden eerder al laten zien hoe groot de dienst van deze katten onder dit gouvernement was en hadden verzocht om in plaats van hoekerschepen deze handige fluiten te krijgen. Dit verzoek werd opnieuw gedaan omdat:

• Naast het verschil in lading waren ze zeer noodzakelijk voor de gezondheid van het volk
• Het volk moest in de open hoekers groot ongemak, ellende en ziekte uitstaan
• Deze katten werden met 12 à 15 man meer bemand dan een hoeker nodig had
• Ze brachten evenveel aan als 4 hoekers konden vervoeren
• Ze konden met het grootste gemak tot Colombo overwinteren en gestadig over en weer varen

Gillis Triest, opperstuurman en tevens konstabel en opziener van de uitrusting te Jaffanapatnam, wilde graag dat de helft van zijn loon aan zijn vrouw Tryntje Hendrick in Rotterdam werd betaald. Jan Hendricus Blinck, ziekenbezoeker te Trincomalee, wilde hetzelfde voor zijn vrouw Magdalena Everts uit Medemblik. Samuel Raverteijn vroeg eerbiedig of zijn zuster Sara Havesteyn uit Amsterdam geld kon ontvangen, en David Butler, luitenant te Trincomalee, verzocht dat de helft van zijn gage aan zijn vrouw Sala te Amsterdam mocht worden betaald. Hiervoor moest een passende aantekening in de soldijboeken worden gemaakt.

De volgende bedragen waren dit jaar in de kas gestort om in het vaderland betaald te worden bij het wisselen van wissels:

• De heren weesmeesters van Colombo om aan de heren weesmeesters te Rotterdam te betalen: 318 rijksdaalders
• Albert Gerrcts Schuringh om aan Serrel Kuycken te Amsterdam te betalen: 100 rijksdaalders
• Totaal: 418 rijksdaalders

Omdat in deze moeilijke tijd van oorlog de officieren die met deze hoeker meegingen zeer bereidwillig hun dienst hadden aangeboden om de belangrijke berichten onder Gods zegen over te brengen, werden zij in het algemeen en in het bijzonder de schipper Adriaen Andries, een waakzame hoeker en ervaren zeeman, aanbevolen. Er werd gehoopt dat zij bij goede gelegenheid met goedkeuring weer terug zouden mogen komen. Om de schipper meer te motiveren zijn werk te doen en het benodigde respect te krijgen (wat op de thuisreis zo nodig was), werd hij ruim voor het aflopen van zijn contract benoemd tot volwaardig schipper met een beloning van 60 gulden per maand. Men vertrouwde erop dat dit niet zou mishagen.

Het schip was ook goed voorzien van water, hout en proviand, zodat het zonder problemen de Kaap kon passeren als daar enige onrust werd aangetroffen.

21 januari 1630: Ik, Jacob Jacobs, notaris, heb mij met de getuigen naar het huis van Jan Wutler, koopman in Amsterdam, begeven. Namens Jacques Thierij, ook koopman in Amsterdam, heb ik hem een originele wisselbrief getoond en aangeboden.

De wisselbrief was gedateerd 4 oktober 1629 en luidde dat Jan Wutler 42 pond aan George of diens vertegenwoordigers moest betalen na dubbele termijn, als volledige betaling voor goederen die hij had ontvangen. De wisselbrief was ondertekend door Jan Hopl en gericht aan Johan Butteler in Amsterdam. Op de achterkant stond dat de inhoud betaald moest worden aan James Terrie, koopman in Amsterdam, en de brief was ondertekend door George in Londen.

Ik, notaris, vroeg Jan Butler om snelle betaling van de wisselbrief. Hij antwoordde dat hij wegens gebrek aan geld niet van plan was om te betalen.

Daarom heb ik, notaris, namens Jacques Thierij formeel geprotesteerd tegen het niet betalen van de wisselbrief. Ik protesteerde ook tegen alle kosten, schade en rente, wissel en herwissel, met alle gevolgen daarvan. Dit alles kan door Jacques Thierij of zijn vertegenwoordigers gevorderd en teruggehaald worden van Jan Butler, de trekker en ondertekenaar van de wisselbrief, en alle anderen die hiervoor verantwoordelijk zijn, en op hun goederen, zoals volgens het recht en wisselgebruik hoort.

Dit gebeurde in Amsterdam in aanwezigheid van getuigen Joos Jacobs en Antho. Godin op 21 januari 1630.

3 oktober 1838: Er werd afschrift verleend aan de Directeur Generaal van Financiën, de Algemene Rekenkamer, de Resident van Banka en de belanghebbende ter informatie en kennisgeving.

Er werd de brief gelezen van de Directeur Generaal van Financiën van 27 september nummer 110.

Er werd verwezen naar de resolutie van 16 december. Er werd besloten dat het bij besluit van 2 september toegekende wachtgeld aan ambtenaar H.D. van Dan, voormalig Resident van Semarang, 500 gulden per maand zou bedragen.

Afschrift hiervan werd gestuurd aan de Raad van Indië ter informatie. Ook werd extract verleend aan de Directeur Generaal van Financiën, de Algemene Rekenkamer en de belanghebbende ter informatie en kennisgeving.

Er werd het schrijven gelezen van J. Pietersen, weduwe van wijlen de 1e commies op het residentiebureau te Soerabaja, P.J. Esche. Zij verzocht om gratis overtocht naar Nederland als passagier 1e klasse voor haar zoon Johan Martin Esche.

Er werden de overwegingen en het advies bekeken van de Directeur Generaal van Financiën van 6 september nummer 16. Hierin stond dat volgens paragraaf 4 van het koninklijk besluit van 2 november 1834 nummer 6 (Indisch Staatsblad 1835 nummer 26) was bepaald dat wezen van ambtenaren en officieren recht hadden op transport naar Europa, zolang zij aanspraak hadden op toelagen uit de bestaande weduwen- en wezenfondsen. Volgens de Directeur Generaal zag dit niet alleen op wezen, maar kon dit ook van toepassing zijn op kinderen die deelgenoot waren van genoemde fondsen, waarvan de moeders nog in leven waren.

Er werd verwezen naar het besluit van 27 mei.

Er werd besloten om aan de zoon van verzoekster, Johan Martin Esche, ouder dan 12 jaar, gratis overtocht naar Nederland te verlenen aan boord van een particulier schip, voor rekening van het land, als passagier 1e klasse. Hij kreeg toestemming om tegen december te vertrekken en zich in Semarang in te schepen.

27 maart 1918 verscheen Karel van Balen, bakker uit Haarlem, voor notaris. Hij verklaarde een schuld te hebben van 1.000 gulden aan de naamloze vennootschap "Beleggingbank Maatschappij tot Exploitatie van Onroerende goederen en het ter leen verstrekken van gelden", gevestigd in Haarlem. Hij had dit geld op die dag geleend.

De voorwaarden van de lening waren:

• De rente bedroeg 5% per jaar
• De eerste rentebetaling moest gebeuren op 1 juli 1918
• Daarna moest er elke 6 maanden rente betaald worden op 1 januari en 1 juli
• De eerste halfjaarlijkse betaling zou plaatsvinden op 1 januari 1919
• Het geleende bedrag kon altijd worden teruggevorderd of afgelost, maar er moest dan minstens 3 maanden van tevoren opgezegd worden
• De betaling van het geleende bedrag en de rente moest gebeuren op het kantoor van de schuldeiser

De akte werd 28 maart 1918 geregistreerd in Haarlem. Er werd 131,25 gulden aan registratierecht betaald.

De eerste grosse werd uitgegeven op 4 januari 1923.

8 maart 1631 werden in Haarlem bij notaris documenten opgesteld over netten die verpakt waren in een klein vat met nummer A. Dit vat zou vanuit hier naar Zeeland worden gestuurd en vandaar naar Londen. De aanwezigen boden elk voor hun deel aan dit te verzekeren.

20 maart 1631 verschenen op verzoek van Stijntgen Mathijs, de vrouw van Lambert Cornelisz Schouten (burgemeester van Wesp), voor notaris Jacob Schoudt in Haarlem 2 getuigen:

• Jacob de Block, lakenverver, ongeveer 49 jaar oud
• P. Turqueau de Jonge, ongeveer 35 jaar oud

Beide getuigen verklaarden onder ede het volgende:

Jacob de Block verklaarde dat hij begin januari (de precieze dag wist hij niet meer) samen met Stijntgen Mathijs en Catharina Lambrecht Schout (haar dochter) vanuit Amsterdam met een zeilerschuit naar het veerschip naar Hoorn was gevaren om hen te begeleiden. Toen zij nog bij de zeiler lagen, kwam er een vrouw die aan Stijntgen Mathijs een pakje gaf, verpakt in grijs papier met een los briefje erop. De vrouw vroeg of zij dit aan de schipper in Hoorn wilde bezorgen. Aan boord gaf Stijntgen Mathijs het pakje aan Jacob de Block over om het aan de schipper te geven. De Block ging aan boord, vroeg waar de schipper was, en overhandigde hem het pakje toen deze (die bezig was rogge te laden aan de andere kant van het schip) naar hem toekwam.

Turqueau verklaarde dat hij op dat moment op het dek van het veerschip naar Hoorn stond. Hij zag en hoorde dat zodra Jacob de Block aan boord kwam, deze naar de schipper vroeg en hem (toen deze bij hem kwam) een pakje overhandigde dat in grijs papier was verpakt.

Beide getuigen boden aan dit alles verder te bevestigen wanneer daar om gevraagd zou worden.

Daackwaelt en Asath van Meelle verklaarden dat zij de Janckwaert en Van Langen hadden gevraagd waarom de moeder van Van Langen daar niet aanwezig was. Janckwaert en Van Langen hadden geantwoord dat de moeder een ziek been had en niet aangekleed was, maar dat Janckwaert volledige toestemming van de moeder had. Zij verklaarden dat dit de waarheid was en wilden dit onder ede bevestigen.

Dit gebeurde binnen de stad op 10 mei 1638, in aanwezigheid van getuigen Jan Pietersz Semelsen en Frans Adriansz Kanevercop.

Verder werden genoemd:

• Geraert van Rijssen
• Christina van Rijssen, echtgenote van Geraert van Rijssen, dochter van Jan van Merren
• Hans van Soldt
• Agata van Morleh
• Jan Pietersz
• Frans Arikels
• J. Borchamhu
• Gerrit Evertsz in de kelder
• Jan Bourgorgie
• Reijmerich op de voorkamer
• Anna Jans op de achterkamer
• Lijsbeth Lourens in de kelder
• Govert Gerritsz
• Barent Barentsz op de kamer
• Moult Wiggen op de kamer
• Lijdtgen in de kelder

Op woensdag 18 november 1846 werd een akte opgemaakt in Haarlem, kantoor in de Groote Houtstraat wijk 1 nummer 26. De akte ging over een erfenis waarbij de eerststervende al zijn of haar bezittingen zou nalaten aan de ander, behalve het erfdeel dat volgens de wet aan anderen toekwam en waarover niet beschikt kon worden.

Bij de akte waren aanwezig als getuigen:

• Didericus Jacobus Ziegeler, kandidaat-notaris, wonend aan het Pleen buiten het Groote Houthek kwartier 4 nummer 282
• Adam Dort Junior, borstelmaker, wonend in de Anegang wijk 3 nummer 38
• Izaak Vermeer, kleermaker, wonend op het Groot Heiligland wijk 3 nummer 384, allen in Haarlem

De akte werd na voorlezing door alle betrokkenen en notaris ondertekend. De akte werd geregistreerd te Haarlem op 18 november 1846 in deel 53 folio 8 vak 7. Er werd een recht van 4 gulden en 80 cent betaald, met opcentiem 6 gulden en 62,5 cent voor 2 bladen.

Op 18 november 1846 (nummer 7252) werd een volmacht opgemaakt. Voor notaris Aegidius Walaardt Sacré te Haarlem verschenen in hun hoedanigheid als regenten van het oude Mannenhuis te Haarlem:

• Johannes Enschedé, ridder van de orde van den Nederlandschen Leeuw en lid van de raad der stad
• Jacobus Enschedé, lid van de raad der stad
• Herman Jacques Gerlings, secretaris van het gemeentebestuur te Haarlem
• Charles Daniel Huët, lid van de raad der stad
• Hendrik Samuel van Wickevoort Crommelin, ontvanger der directe belastingen van de gemeente Haarlemmerliede, allen wonend te Haarlem

Zij gaven volmacht aan Jan Ernst Brinkman, makelaar te Haarlem, om uit hun naam de overschrijvingsbiljetten te tekenen en in te leveren bij het Grootboek der Nationale Schuld te Amsterdam. Dit was nodig voor het overdragen van alle kapitalen die in het grootboek stonden ingeschreven, zowel in de nationale werkelijke rentgevende als uitgestelde schuld, op naam van Johannes David.

Op 29 december 1633 verscheen voor notaris Jacob Jacobs de eerzame Cornelis Lamberts Schouep, de aanstaande bruidegom. Hij werd bijgestaan door zijn vader Lambert Cornelis Schouep, zijn oom Lambert Cornelis Schouep, zijn neef Matthys Lamberts Schouep, en zijn schoonbroers Joost Claesz, Jacob de Bloe en Adriaen Oliviers. Aan de andere kant stond de aanstaande bruid Barbara Jacobs Leeuws, bijgestaan door haar vader Jacob Leuw, haar moeder Gertgen Jacobs en haar oom Ameldonck Leuw.

Zij verklaarden dat tussen de aanstaande bruidegom en bruid een huwelijk was afgesproken, met de volgende huwelijkse voorwaarden:

• Beide partijen waren tevreden met de goederen die ieder inbracht ten behoeve van het huwelijk, volgens een lijst die nog opgemaakt zou worden
• Als er kinderen uit het huwelijk geboren zouden worden en één van de echtelieden zou overlijden, kreeg de langstlevende partner zijn of haar ingebrachte goederen terug plus de helft van de winst of verliezen tijdens het huwelijk
• Als er geen kinderen waren en één van de echtelieden overleed, wilde de familie van de overledene de ingebrachte goederen terugkrijgen. In dat geval zou de langstlevende man uit het vermogen van de overledene vrouw 1.000 gulden krijgen, en de langstlevende vrouw uit het vermogen van de overledene man 2.000 gulden
• Winst en verlies tijdens het huwelijk werden voor de helft gerekend alsof deze waren ingebracht
• Beide partijen beloofden het huwelijk op te maken volgens de wetten en gebruiken van Weesp

Het document werd ondertekend door de aanstaande bruidegom, de bruid en hun familieleden en assistenten.

Sijns dochter, de zuster van de testatrice, zou na haar overlijden, indien ze kinderloos is, samen met haar medestanders 100 Carolusguldens ontvangen. Dit geld zou voor het kind naar de weeskamer van de stad gebracht worden en daar blijven tot het meerderjarig werd. De langstlevende echtgenoot mocht als legaat 25 guldens uitkeren uit de goederen binnen de stad en binnen het Enkhuis, naar eigen goeddunken van de gildebroeders, zonder dat iemand daar bezwaar tegen kon maken en zonder dat daar een inventaris voor opgesteld hoefde te worden.

Wanneer de langstlevende echtgenoot zou overlijden, zou al het onverteerde vermogen na betaling van schulden en lasten naar de zuster van de testatrice gaan, de helft voor haar en de helft voor haar nakomelingen. Degenen die volgens de erfopvolging het meeste recht hadden, zouden als erfgenamen worden aangewezen.

Op een niet nader genoemde dag werd dit testament opgesteld binnen Haarlem ten huize van de notaris in de Sint Jansstraat. Als getuigen waren aanwezig de eerbare Dicce Jansz, kleermaker, en Pieter Martsen, tabakverkoper, beiden poorters van de stad. Zij tekenden samen met de notaris Willemsen.

De notaris D. van Crien bevestigde dit in 1637 in juni.

In het jaar 1628 op de laatste dag van november verschenen voor notaris in Haarlem de volgende personen:

• De eerbare Daniel van Clerenberch, jonkman en aanstaande bruidegom, bijgestaan door Hans Subrechts en Clerenbeeck, en Elsen Jan Bruynacq dochter (zijn vader en moeder), alsmede Johan van Clarenbeeck (zijn broer), Gabriel Lereyn en Nicolaes van Aapels (zijn zwagers)
• Sara Losschaerts, jongedochter en aanstaande bruid, bijgestaan door de eerbare Maars Thonius, weduwe van wijlen Caspar Losschaert (haar moeder), alsmede Johan de Wael en de eerbare David Colpman, baljuw van Kennemerland (haar neven)

Zij verklaarden met elkaar huwelijksvoorwaarden te zijn overeengekomen:

1. De goederen die beide aanstaande echtgenoten in het huwelijk inbrachten, zouden in 2 gelijke cedullen (lijsten) worden vastgelegd en getekend. Deze zouden dezelfde kracht hebben alsof ze volledig in dit document waren opgenomen.
2. Bij scheiding van het huwelijk, of er nu kinderen waren of niet, zouden de ingebrachte goederen en alle geërfde bezittingen terugkeren naar de kant waar ze vandaan kwamen. Dit gold ook voor kleding van wol en linnen, ringen, juwelen en kleinodiën die aan elk persoonlijk toebehoorden.
3. Indien een kind zonder wettige erfgenamen overleed, zou de erfenis naar de ander gaan en uiteindelijk naar de rechtmatige erfgenamen van die kant, zonder verdere

Matthijs Lambertsz Schouten, de aanstaande bruidegom uit Veesp, kwam samen met zijn vader Lambert Cornelisz Schoute en zijn zwager Joost Claesz Ansloo. Aan de andere kant kwam Lijsbeth Jacobs Leeuws, de aanstaande bruid, samen met haar vader Jacob Leeuw, haar broer Amedonck Leeuw en haar oom Theunis Govertsz uit Slincke.

Op 7 mei 1636 verschenen zij voor notaris Jacob Jacobs. Zij verklaarden dat tussen de aanstaande echtelieden een christelijk huwelijk was afgesproken, onder de volgende huwelijkse voorwaarden:

• Beide partijen waren tevreden met de goederen die zij elk inbrachten in het huwelijk, volgens een lijstje die zij nog moesten opstellen en ondertekenen.
• Als de aanstaande bruidegom als eerste zou overlijden en de aanstaande bruid hem zou overleven, zonder kinderen uit dit huwelijk, dan zou de bruid al haar ingebrachte goederen terugnemen. Daarnaast zou zij als weduwegift uit de goederen van de bruidegom een bedrag van 4.000 Carolus guldens van 20 stuivers per stuk krijgen.
• Als daarentegen de aanstaande bruid als eerste zou overlijden en de bruidegom haar zou overleven, eveneens zonder kinderen uit dit huwelijk, dan zou de bruidegom zijn ingebrachte goederen terugnemen. Daarnaast zou hij als weduwegift uit de goederen van de bruid een bedrag van 2.000 Carolus guldens van 20 stuivers per stuk krijgen.
• Tussen de aanstaande echtelieden zou geen gemeenschap van goederen bestaan, geen winst en geen verlies. De goederen van de aanstaande bruid mochten niet worden aangesproken, aangetast of in beslag genomen voor schulden die de aanstaande bruidegom na dit huwelijk zou maken.
• Bij winst zou de aanstaande bruid de helft van die winst nemen en behouden voor de vruchten van haar ingebrachte goederen, maar verder niets.
• Bij erfenis en testamenten zou de erfenis samen met de ingebrachte goederen teruggaan naar de kant waar deze vandaan kwam.

De aanstaande echtelieden beloofden deze voorwaarden na te komen en het huwelijk zo spoedig mogelijk te laten bevestigen.

Het document werd ondertekend door Mathijs Lambertsz Schouten, Lijsabeth Jacobs, Lambert Cornelis Schout, Joost Claesz Ansloo, Jacob Leeuwen, Gaerten Jacosz, Ameldonck Leeu en Theunis Sleken.

4 januari 1639 kwamen voor de notaris: de eerbare meester Jan van Neck, secretaris bij de Admiraliteit van West-Friesland en het Noorderkwartier, weduwnaar van wijlen Griet Jans, als toekomstige bruidegom. Hij werd bijgestaan door Cornelis van Neck en Meulenwerft, oud-schepen van de stad Hoorn. Aan de andere kant stond Neeltje Lamberts, weduwe van wijlen Joost Claesz Ansloo, als toekomstige bruid. Zij werd bijgestaan door haar vader Lambert Cornelisz Schouten, burger van Schoten, haar broers Cornelis, Matthijs en Ghijsbert Schouten, en haar zwager Jacob de Block.

De aanwezigen hadden besloten tot Gods eer en voor hun zielenheil een christelijk huwelijk aan te gaan onder de volgende voorwaarden:

• Tussen de toekomstige echtgenoten zou geen gemeenschap van goederen zijn. De goederen die ieder voor het huwelijk had, en die tijdens het huwelijk door erfenis, legaat of schenking zouden toekomen, zouden gescheiden blijven.
• Ieder zou voor zichzelf en zijn of haar erfgenamen alle goederen behouden die hij of zij op dat moment had en tijdens het huwelijk zou krijgen.
• De goederen en inkomsten van de een konden niet worden aangesproken of in beslag genomen voor schulden van de ander die gemaakt waren voor of tijdens het huwelijk.
• De man zou geen zeggenschap of voogdij hebben over de goederen en inkomsten van zijn vrouw, waarbij hij afstand deed van de rechten die een man normaal over het vermogen van zijn vrouw had volgens de wetten van het land.
• Als er kinderen uit dit huwelijk zouden komen en één van de echtelieden zou overlijden, dan zouden de goederen van de overledene gaan naar de kinderen. Als er geen wettige kinderen waren, zouden de goederen terugvallen aan de bloedverwanten van wie ze afkomstig waren.
• Kleding en sieraden zouden gaan naar de zijde van de familie van wie ze afkomstig waren.
• De huisraad, meubels, schilderijen, zilver en verguld werk uit het gemeenschappelijke huishouden zou geheel naar één zijde gaan, behalve het zilverwerk en meubels die door Neeltje werden ingebracht volgens een apart document dat bij haar zou blijven.

Willem Hendricksz Verwer en zijn broer Hendrick Claesz, ook verwer, beide burgers van Amsterdam, verklaarden dat zij de rekeningen hadden opgemaakt over hun gezamenlijke bedrijf in het verven van blauw laken. Ze hadden de winsten en verliezen berekend vanaf het overlijden van hun moeder Grietgen Cornelis tot 1 januari jongstleden. Hieruit bleek dat Hendrick Claesz na een zuivere afrekening van kapitaal en winst in totaal 12.000 carolusguldens toekwam.

De regelingen waren als volgt:

• Alle schulden, vorderingen, bezittingen en goederen van het bedrijf bleven bij Willem Hendricksz alleen
• Uitgezonderd was de schuld van Jan van Wijninghen de Jonghe, die gemeenschappelijk bleef en waarvan de opbrengst half om half zou worden gedeeld
• In de afrekening werd ook verrekend wat elk van de compagnons vóór 1 januari jongstleden voor zichzelf uit het bedrijf had genomen

Wat betreft de 12.000 gulden die Hendrick Claesz op 1 januari jongstleden zuiver toekwamen: hij had dit bedrag in het bedrijf gelaten om daarmee voor een bepaald deel in hetzelfde bedrijf deel te nemen en winst en verlies van God te verwachten, zolang als de compagnons of één van hen dit wilden, en langer.

Beide broers verklaarden zeer tevreden te zijn met deze afrekening en vereffening. Ze beloofden deze geldig te houden en voor altijd ongeschonden te laten. Daartoe verbonden zij hun personen en goederen onder dwang van alle rechten en rechters, zonder list. Dit gebeurde in Amsterdam.

Voorts verscheen Lambert Cornelisz Schouten, burgemeester van Weesop. Hij verklaarde en getuigde dat hij omstreeks eind oktober of begin november jongstleden samen met de verzoeker achter de oude kerk in Amsterdam in de herberg genaamd Emaus ongeveer 20 lasten Moskovisch gedroogde gerst had gekocht van Jan Cornelisz van der Aen, koopman in Amsterdam. Dit gebeurde op basis van een monster of proef die de verkoper had getoond, die er heel goed uitzag. De verkoper had verklaard dat er geen 2 korrels achterbleven.

De getuige had de helft van de 20 lasten naar huis gehaald en daarvan anderhalve last overgedaan aan zijn buurman Dirck Elbertsz, moutmaker. Toen deze voor een proef begoten werd, bleek de gerst niet goed te zijn en wilde niet groeien zoals het hoorde. Daarop was de getuige naar Amsterdam gegaan bij de verkoper en had hem dit aangezegd. De getuige verklaarde dat hij met de verkoper had afgesproken dat deze de gerst die de verschijner nog droog had gehouden, in Amsterdam op eigen kosten zou leveren, wat hij ook had gedaan, en dat hij de reeds betaalde droge gerst terug had gerestitueerd na aftrek.

Dit gebeurde in Amsterdam op 5 [datum verder niet ingevuld] in het jaar 1630, in aanwezigheid van Harmen Hendricks